Όσον αφορά τα τυπικά, παρέχονται 2 campaigns, ένας campaign generator όπου περιλαμβάνεται και η Σοβιετική Ένωση σαν παράταξη, ένα tutorial και το multiplayer. Η κορεάτικη campaign ξεκινά από τις 16-8-1950 με την εισβολή της Β. Κορέας στη Νότια, ενώ η αμερικανική από την αντεπίθεσή τους στις 16-10-1950. Κάθε campaign χωρίζεται σε δύο χάρτες: στο strategic map και το χάρτη της μάχης. Ο πρώτος είναι ένας χάρτης της Κορέας χωρισμένης σε περιοχές, όπου οι στρατοί των δύο παρατάξεων κινούνται σε γύρους. Κάθε περιοχή έχει τακτικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, ενώ δέχεται μόνο ένα στρατό. Αν η περιοχή είναι περικυκλωμένη ο στρατός δε μπορεί να ανεφοδιαστεί σε καύσιμα και πυρομαχικά και το ηθικό του πέφτει. Όταν σε μια περιοχή βρεθούν δύο εχθρικοί στρατοί, με τη λήξη του γύρου περνάμε στο χάρτη της real time μάχης. Δεν υπάρχει πια δομημένο campaign μα οι χάρτες και μάχες επιλέγονται ανάλογα με την κατάσταση στο strategic map. Ανάλογα με το αν ο παίχτης επιτίθεται ή αμύνεται και την κατάσταση του στρατού του, υπάρχει και η αντίστοιχη μορφολογία και διάταξη. Ο παίχτης επιλέγει τις μονάδες που θα λάβουν μέρος στη μάχη και σε πρώτη φάση τις τοποθετεί σε μια μικρή περιοχή του χάρτη, τη deployment zone. Όταν ολοκληρωθεί και αυτή η διαδικασία, γίνεται της Κορέας… ή μήπως όχι;
Όχι τόσο εύκολα. Όσοι δεν παίξουν το tutorial θα αναγκαστούν να το κάνουν ώστε να εγκλιματιστούν στις υψηλές απαιτήσεις του παιχνιδιού. Το πρόβλημα είναι πως δε θα μάθουν σχεδόν τίποτα, γιατί η εκπαίδευση περιορίζεται στο να μπει μια ομάδα στρατιωτών σε μια τέντα, μετά σε ένα ελικόπτερο, να προσγειωθεί, να ναρκοθετήσει μια γέφυρα, να καλυφθεί και να περιμένει τις χειριζόμενες από τον υπολογιστή μονάδες να νικήσουν τον εχθρό. Σε ορισμένα RTS αυτό είναι αρκετό, μα για ένα τίτλο που στην ουσία εξομοιώνει ένα σύγχρονο πεδίο μάχης είναι καταστροφικό. Δεν εξηγούνται βασικά στοιχεία όπως οι ιδιαιτερότητες της κάθε κατηγορίας μονάδας, η εμπειρία και οι επιπλέον δυνατότητες που αποκτούν, ούτε καν λειτουργίες όπως η αλλαγή πυρομαχικών, η ανίχνευση ή η κάλυψη. Κυρίως όμως δε δίνεται η δυνατότητα εξοικείωσης, κάτι που όχι μόνο δυσκολεύει τον εγκλιματισμό του αρχάριου σε ένα καθαρά hardcore παιχνίδι στρατηγικής μα και εμποδίζει τον έμπειρο να παίξει στο μέγιστο της ικανότητάς του από την αρχή. Ο χειρισμός αυτός καθ’ αυτός δεν παρουσιάζει πρόβλημα, είναι απλός και άμεσος ενώ παρέχονται αρκετές επιλογές micromanagement. Η σήμανση των μονάδων είναι επαρκής και οι πληροφορίες για ηθικό, πυρομαχικά, βεληνεκές, ακόμα και τον τύπο του εδάφους, είναι πολλές και συνεχώς διαθέσιμες.
Αφού λοιπόν ο παίχτης εξοικειωθεί όπως όπως με τα βασικά, θα έρθει σε επαφή με την ουσία του Theatre At War 3: Korea που συνοψίζεται σε τέσσερεις λέξεις: ρεαλισμός, σχεδιασμός, μεθοδικότητα και υπομονή. Δεν πρόκειται για το τυπικό παιχνίδι στρατηγικής όπου τα οχήματα τρέχουν σφαίρα, οι στρατιώτες θυσιάζονται ελαφρά τη καρδία και οι μαζικές επιθέσεις πιάνουν. Εδώ ο παίχτης θα πρέπει να ανιχνεύσει τις αντίπαλες θέσεις, να τοποθετήσει κατάλληλα το στρατό του (πχ. το πυροβολικό δεν πρέπει να εμποδίζεται από υψώματα και κατά προτίμηση να έχει εξαρχής στόχους εντός βεληνεκούς, καθώς μετακινείται πολύ αργά), να προχωρήσει προσεκτικά, να σχεδιάσει αποβάσεις με ελικόπτερα και να καταλάβει τις εχθρικές θέσεις μία προς μία. Τι συμβαίνει σε περίπτωση λάθους; Καταστροφή με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς καμία δυνατότητα ανατροπής. Αυτό δεν οφείλεται στο ανταγωνιστικό ΑΙ (που δεν ξεπερνά το μέσο όρο ενός RTS) αλλά στο ίδιο το πνεύμα του gameplay, που είναι στατικό, αργό και δε συγχωρεί τα λάθη -η απώλεια δύο ή τριών μονάδων ένα απερίσκεπτο deployment ή η κακή διαχείριση πυρομαχικών κάλλιστα φέρνουν την ήττα. Και, ειλικρινά, ο τρόπος παιχνιδιού είναι ο καταλληλότερος και πλέον ταιριαστός σε ένα πεδίο μάχης του 20ού αιώνα. Δεν υπάρχει fog of war, η ανίχνευση είναι καίριας σημασίας, τα βεληνεκή μεγάλα και οι εκτάσεις τεράστιες. Το micromanagement παίζει αρκετό ρόλο επειδή οι μονάδες που επιβιώνουν αποκτούν εμπειρία και πρόσθετες δυνατότητες μετά τη μάχη. Επίσης κάθε στρατιώτης έχει ειδικότητά (οδηγός, πυροβολητής, ελεύθερος σκοπευτής κλπ) την οποία βελτιώνει, και έχει συγκεκριμένα καθήκοντα. Για παράδειγμα, αν καταληφθεί ένα εχθρικό τανκ το κάθε μέλος του πληρώματος που θα τοποθετηθεί πρέπει να έχει έστω και λίγη ικανότητα για κάθε καθήκον. Το παιχνίδι θέτει ξεκάθαρα το τι θέλει να πετύχει και το πετυχαίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Για να τα δει αυτά ο ταλαίπωρος παίχτης πρέπει να ξεπεράσει τον επόμενο σκόπελο -τα τεχνικά προβλήματα. Κατά το review άρματα μάχης εξαφανίζονταν κι επανεμφανίζονταν, οι κύκλοι και η ακτίνα πυρός των επιλεγμένων μονάδων χάνονταν, η σήμανση των εχθρικών μονάδων κρυβόταν χωρίς λόγο και κυρίως υπήρχαν συνεχώς crashes. Τα προβλήματα ήταν τόσο έντονα που ακόμα και το video review ήταν δύσκολη υπόθεση, καθώς συχνά ο γράφων έβλεπε το desktop του αντί για τα βουνά της Κορέας. Και μια και ο λόγος για τα γραφικά, είναι λειτουργικά, χωρίς εξάρσεις και με έμφαση στο ρεαλισμό παρά στον εντυπωσιασμό, ενώ υπάρχει πολύ μεγάλο zoom και draw distance. Θετική νότα τα ακριβέστατα μοντέλα και μικρές λεπτομέρειες στο animation, μα παραφωνία είναι το πάμφτωχο και άσχημο έδαφος. Το κυριότερο αρνητικό είναι πως οι χάρτες είναι επαναλαμβανόμενοι, χωρίς να αλλάζουν ιδιαίτερα ούτε στο σχεδιασμό ούτε στο περιβάλλον. Η βλάστηση περιορίζεται σε συστάδες δέντρων και η μεγαλύτερη έκταση του πεδίου μάχης αποτελείται από βουνά και ανοιχτές εκτάσεις, με το εκάστοτε χωριό και χαράκωμα να σπάνε τη μονοτονία. Επίσης δεν παρατηρήθηκαν εφέ καιρού. Τα ηχητικά εφέ αποτελούνται από σφυρίγματα βλημάτων, πυροβολισμούς, εκρήξεις και βουητά κινητήρων -αναμενόμενα πράγματα δηλαδή.
Το Theatre of War 3: Korea απευθύνεται σε εξειδικευμένο, σκληροπυρηνικό και απαιτητικό κοινό. Αντιμετωπίζει την έννοια «στρατηγική» με τρόπο ανάλογο των Total War ή του Praetorians, πλησιάζει την ακρίβεια και το βάθος τακτικής των Panzer General (όσο μπορεί να το πετύχει αυτό ένα RTS), προσεγγίζει το θέμα του με τη μέγιστη σοβαρότητα και ενσωματώνει πλήθος στρατιωτικών πληροφοριών. Πέφτει όμως σε θεμελιώδη σφάλματα και απογοητεύει. Δε βοηθά τον παίχτη να εγκλιματιστεί γρήγορα, οι χάρτες είναι φτωχοί τακτικά και οπτικά κι επαναλαμβανόμενοι, και έχει πολλά τεχνικά προβλήματα. Συστήνεται σε υπομονετικούς παίχτες και όσους θέλουν κάτι βαθύ, προκλητικό και διαφορετικό από τα συνηθισμένα, που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον οπτικό τομέα.
Φλας, κατεβασμα ταχυτητα, προσπερασμα του παιχνιδιου... παμε για αλλα!
Καλό δείχνει σαν ιδέα, αλλά η υλοποίηση είναι για το μαύρο...
...κύκνο; :P
αχαχαχαχαχαχα! όντως μόνο αν είχε την Portman το παιχνίδι θα του δίναμε μια ευκαιρία!