Ποιος θα το περίμενε λοιπόν ότι ίσως ο καλύτερος τίτλος της κατηγορίας για τη τρέχουσα γενιά θα έκανε την εμφάνιση του στο κατά πολλούς «ταπεινό» Wii, με την περιορισμένη υπολογιστική του δύναμη και την έλλειψη HD απεικόνισης. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το Xenoblade τόσο ξεχωριστό. Η έμφαση στην ομορφιά με ουσία και στο gameplay, αντί του αριθμού πολυγώνων. Οι δύο επιβλητικοί τιτάνες που κάποτε μονομαχούσαν αδιάκοπα μέσα στο άπειρο του ωκεανού, πλέον κείτονται νεκροί, δημιουργώντας έτσι δύο διαφορετικές ηπείρους, αυτή του Bionis και του Mechonis. Η μία, πατρίδα για το πολυπληθές και ποικιλόμορφο ζωικό βασίλειο, καθώς και αρκετές φυλές ανθρώπων, Homs, όπως τους αποκαλεί το παιχνίδι. Η άλλη, στεγάζει τους Mechon, μηχανικά όντα που έχουν βαλθεί να βάλουν τέλος στη ζωή των κατοίκων του Bionis. Οι Homs πάλεψαν για την ελευθερία τους, και κατάφεραν να υπερνικήσουν τους μεγάλους αριθμούς των φαινομενικά αήττητων αντιπάλων, χάρη στο Monado, ένα θρυλικό ξίφος ικανό να απωθήσει τους Mechon. Κάπου εδώ ξεκινά η άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία του Xenoblade, με την εξιστόρηση που μόλις περιγράψαμε, να ακολουθείται από ένα έτος ηρεμίας και ειρήνης στον Bionis. Στιγμές πριν τη δεύτερη εισβολή των Mechon, αναλαμβάνουμε τον έλεγχο του Shulk, κύριο χαρακτήρα του παιχνιδιού, και όχι τυχαία. Όπως αργότερα θα ανακαλύψει, ο έφηβος Shulk είναι ο μοναδικός Hom που έχει την ικανότητα να χειρίζεται το Monado, δίχως αυτό να αντλεί τη ζωή από μέσα του.
Μετά από μία χαρακτηριστική σειρά γεγονότων που δε θα σας αποκαλύψουμε, ο Shulk, συνοδευόμενος από τον παιδικό του φίλο Reyn, τον πρώην χειριστή του Monado Dundan, και την εξαίσια medic και σκοπεύτρια Sharla, θα ξεκινήσουν ένα επικό ταξίδι, που ξεκινά από τα κάτω άκρα του Bionis και εκτείνεται μέχρι το κεφάλι του, με σκοπό την εκδίκηση και την εξόντωση των Mechon. Σαν concept ακούγεται cliché και χιλιοειπωμένο, μα στην πραγματικότητα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικό απ' ότι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό γιατί ο τίτλος της Monolith δεν προσπαθεί να καλύψει νέο έδαφος, το αντίθετο μάλιστα, δανείζεται πολλά στοιχεία από τη χρυσή εποχή των JRPGs. Ό,τι αγαπήθηκε ανά τις δεκαετίες στο ιστορικό είδος, δείχνει να είναι παρόν εδώ. Ένα σενάριο που ενώ αρχικά δείχνει αδιάφορο καταφέρνει να κάνει τον παίκτη να ενδιαφερθεί, χαρακτήρες με... χαρακτήρα και ταυτότητα, ένα θεσπέσιο σύστημα μάχης που κρατά το grinding στο απολύτως απαραίτητο, ολοκληρωτική απουσία random μαχών, καταλόγους και menus που για μία φορά είναι κατατοπιστικά και δε μπερδεύουν, και το σημαντικότερο όλων, έναν εξαίσια πελώριο, πανέμορφα πολύχρωμο και άκρως λεπτομερή κόσμο, προσβάσιμο ανά πάσα στιγμή από τον παίκτη.
Ας περάσουμε όμως στα του gameplay. Όσοι έχουν ασχοληθεί με το Final Fantasy XII, θα βρεθούν σε γνώριμα μονοπάτια, αφού το σύστημα μάχης μοιράζεται αρκετά κοινά με αυτό του τίτλου της Square Enix. Οι μάχες λαμβάνουν μέρος σε πραγματικό χρόνο, με τον παίκτη να κινεί ελεύθερα το χαρακτήρα στο χώρο, με τις εντολές επίθεσης να δίνονται μέσω μίας απλής μα λειτουργικής οριζόντιας μπάρας. Ο Shulk θα συνεχίσει να επιτίθεται αν εμείς δεν κάνουμε τίποτα, αλλά η παρέμβασή μας απαιτείται αν επιθυμούμε τη χρήση κάποιου ειδικού skill, αμυντικού buff, heal, ή το κυριότερο, ενεργοποίηση του Monado. Βλέπετε, οι Mechon είναι πρακτικά αλώβητοι από παραδοσιακά όπλα, και μόνο το Monado μπορεί να τους βλάψει. Όταν λοιπόν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτούς, μπορούμε είτε να προβούμε σε καταστροφικές επιθέσεις μέσω της δύναμης του Monado, ή να μεταβιβάσουμε προσωρινά τη δύναμή του στα όπλα των συντρόφων μας, ώστε να κάνουν κι αυτοί ζημιά.
Μπορεί να ακούγεται μερικώς περίπλοκο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου. Όλο το σύστημα μάχης χαρακτηρίζεται από μία βολική απλότητα, κάνοντας τη ζωή μας πιο εύκολη, όπως κάθε παιχνίδι οφείλει ούτως ή άλλως. Οι «τέχνες» λοιπόν που έχουμε στην κατοχή μας ενεργοποιούνται μέσω της μπάρας, και μαζί τους κάθε τι άλλο. Ακόμα και οι συνδυασμένες chain attacks, δεν απαιτούν κάποια περίπλοκη διαδικασία. Όταν ο δείκτης στο πάνω αριστερό μέρος της οθόνης γεμίσει, οι τρεις χαρακτήρες συνδυάζουν τις δυνάμεις τους, με το απλό πάτημα ενός πλήκτρου. Από εκεί κι έπειτα είναι στην κρίση του παίκτη ποιες τέχνες του κάθε χαρακτήρα θα αξιοποιήσει.
Πληροφοριακά, επίσης στην κρίση του παίκτη είναι και ποιο χαρακτήρα θα επιλέξει να ελέγχει, με το παιχνίδι να μην περιορίζει τον παίκτη στον Shulk. Οι επίδοξοι healers, θα βρουν τον προσωπικό τους παράδεισο στην Sharla, ενώ οι φίλοι των tanks, ίσως θα πρέπει να επιλέξουν τον Reyn. Νέοι χαρακτήρες συνεχώς προστίθενται στο party, άλλοι περιστασιακοί και άλλοι μόνιμοι, αλλά ο αριθμός που λαμβάνουν μέρος στις μάχες είναι πάντα τρεις. Το Monado από την άλλη, έχει κι αυτό τις δικές του τέχνες, ικανότητες απαραίτητες για την πρόοδο μας στο παιχνίδι. Δε μπορείτε να φανταστείτε τον αριθμό των περιπτώσεων που το θρυλικό αυτό σπαθί μας έβγαλε από τη δύσκολη θέση, χάρη στις εντυπωσιακές ικανότητες του. Αργότερα στο παιχνίδι, ο Shulk θα μπορεί να βλέπει μελλοντικά γεγονότα, κρίσιμα για την επιβίωση τόσο του ίδιου όσο και των συντρόφων του. Με αυτό το τρόπο, μπορεί να βρίσκεται πάντα μία κίνηση μπροστά, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Ακόμα κι όταν αυτό αποδειχθεί αναποτελεσματικό, μία νέα τέχνη θα κάνει την εμφάνιση της, ώστε να εξισορροπήσει την κατάσταση. Ακόμα και βαθιά μέσα στο παιχνίδι, το σύστημα μάχης θα συνεχίζει να ενισχύεται από νέες τεχνικές και ικανότητες, διατηρώντας τη συνταγή φρέσκια και προσθέτοντας συνεχώς στο gameplay.
Και μιλώντας για φρεσκάδα, καιρός να κάνουμε μία αναφορά στην πραγματική κλίμακα του Bionis, ή κοινώς το χάρτη του Xenoblade. Μην αφήσετε το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με έναν Wii τίτλο να σας ξεγελάσει. Η έκταση του Bionis ξεπερνά εύκολα αυτή των κόσμων πολλών δήθεν open world τίτλων των next-gen συστημάτων, και ξεντροπιάζει τις κάποτε ναυαρχίδες του είδους. Στις τουλάχιστον 50 ώρες που θα διαρκέσει το κύριο quest, η παρέα των χαρακτήρων θα ταξιδέψει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Bionis, εναλλάσσοντας συνεχώς τοπία, και μαζί τους χρωματικές παλέτες. Υπήρξαν στιγμές που μας έκαναν να αναρωτηθούμε για την πραγματική υπολογιστική δύναμη του Wii. Όχι λόγω των λεπτομερειών στους χαρακτήρες. Ίσα ίσα που αυτές είναι τραγικά ελλιπείς. Η γελοία έκταση του προσβάσιμου ανά πάσα στιγμή στον παίκτη κόσμου, η ποικιλομορφία της χλωρίδας και της πανίδας, ο 24ωρος κύκλος και τα καιρικά φαινόμενα, η ανήκουστη έκταση των χρωματικών ικανοτήτων της μηχανής γραφικών, η απεικόνιση κάθε κομματιού εξοπλισμού των χαρακτήρων ακόμα και κατά τη διάρκεια των cutscenes, τα ελάχιστα loadings και η συνεχής αλληλεπίδραση με τη τεχνητή νοημοσύνη, αποτελούν τρανή απόδειξη πως η Monolith ξεζούμισε κάθε δυνατό pixel που είχε να προσφέρει το Wii.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας, οι μαγευτικές νότες του Yasunori Mitsuda μας έκαναν παρέα, προσφέροντας μας ένα πανέμορφο soundtrack, που δένει άψογα με τον εξίσου όμορφο κόσμο του Xenoblade Chronicles. Όλως περιέργως, το ίδιο ισχύει και για το αγγλικό voice-over. Ενώ κανείς δε θα το περίμενε, κι ενώ το original ιαπωνικό voice track είναι διαθέσιμο, η δουλειά που έχει γίνει στη μετάφραση είναι το λιγότερο αξιοσέβαστη. Ίσως ευθύνεται και το γεγονός πως η δουλειά έγινε από Ευρωπαίους, και όχι cheesy Αμερικανούς anime voice actors. Ενώ λοιπόν υπάρχουν στιγμές που οι αλαλαγμοί των χαρακτήρων είναι άκρως εκνευριστικοί, η σχετικά ποιοτική έκφραση των συναισθημάτων και η συνοχή στους διαλόγους, έρχεται και εξισορροπεί το όλο “over the top” στοιχείο. Δεν περιμέναμε πως θα το ξεστομίζαμε ποτέ αυτό, αλλά δε θα σας κρύψουμε πως στη τελική προτιμήσαμε το αγγλικό, ή μάλλον βρετανικό voice track.
Που καταλήγουμε λοιπόν σχετικά με το Xenoblade; Στο ότι καλά καλά δεν ξεκινήσαμε. Έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο βαθύ τίτλο, που θα απαιτούνταν τουλάχιστον άλλες 2000 λέξεις για να σας περιγράψουμε ένα φράγμα αυτών που έχει να προσφέρει, όπως το Affinity link μεταξύ των χαρακτήρων, την εξόρυξη μετάλλων για ενίσχυση των όπλων, την αναστύλωση της Colony 6, και τα δεκάδες εκατοντάδες συμπληρωματικά quests. Οι 50 ώρες θα μετατραπούν εύκολα σε 100, καθώς η συνεχής θέληση για εξερεύνηση θα μας προτρέπει να εξερευνούμε κάθε κοντινή ή μακρινή περιοχή, πλην αυτής που δείχνει η πυξίδα. Και όπως αναφέραμε και πριν, η έλλειψη loading screens, random μαχών και grinding, εγγυώνται πως αυτές οι 100 ώρες θα αποτελούνται από αγνό gameplay και μόνο. Αγνό gameplay και ατένισμα του ουρανού, έναν από τους ομορφότερους στην ιστορία των videogames.
Είναι από τα παιχνίδια που θα ήθελα να είχα Wii για να τα παίξω.
Πολύ καλό Review.
Πολύ καλό jrpg αλλα μετά απο ένα σημείο και μετά βαρέθηκα τολμώ να πώ..
Περίμενα 10αράκι από σένα Δημήτρη. :P
καλα ο κοσμος του xenoblade οι παικτες τα τοπια ειναι ιδια το θρυλικο final fantasy ix που ελιωνα καπου στο μακρινο 2001...εκπληκτικο παιχνιδι εκεινο και αυτο φαινεται επισης εκπληκτικο..και εγω ως φανατικος των j rpg θα το τιμησω σιγουρα μολις βρω κανενα wii.
Με έχει φοβίσει κι ακόμα δεν το έχω ξεκινήσει. Από τη μία βλέπω τις βαθμολογίες που έχει πάρει παντού. Από την άλλη από το λίγο που έπαιξα δείχνει πολλά υποσχόμενο. Ωστόσο, αυτό το τεράστιο της όλης υπόθεσης με τρομάζει και δεν είμαι σε ψυχολογία να ξεκινήσω τώρα παιχνίδι που θέλει 100 ώρες για να το τελειώσω. Ακόμα προσπαθώ να συνέλθω από το Monster Hunter Tri.
Για αυτό και το πάω από Σάββατο σε Σάββατο και όλο το αναβάλλω, σαν τις δίαιτες ένα πράγμα. Πάντως, το έχω δουλέψει πολύ μέσα μου και νομίζω ότι σύντομα θα είμαι στη σωστή ψυχολογία.
Φαίνετε παρά πολύ καλό !
No wii no Xenoblade Chronicles .....
Καταπληκτικό JRPG,όποιος έχει wii και δεν είχε την ευκαιρία να παίξει final fantasy ας του ρίξει μια ματιά.
Συγχαρητήρια Δημήτρη.Το παιχνίδι, όπως πολλοί έχουν παραδεχτεί, είναι η αναγέννηση του είδους και όπως φαίνεται ανοίγει με τους καλύτερους οιωνούς τον χωρό των 3 μεγάλων Js για το Wii.Το μέλλον του είδους είναι λαμπρό ακόμα και αν περνάει δύσκολα σε αυτήν την γενιά.
Θα συνυπογράψω και θα συμφωνίσω με τις πρώτες γραμμές του κειμένου.Είναι μεγάλο κομμάτι του gaming και νοιώθω ευτηχής που έζησα/έπαιξα την χρυσή του εποχή.
Φαίνεται πολύ καλό