Το δυνατό του σημείο είναι η αριστοτεχνική αφήγηση, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα γραφής. Αν και το πρώτο κεφάλαιο κινείται στα τυπικά πλαίσια ενός σύγχρονου point-and-click adventure μυστηρίου και μάλιστα δίνει λάθος στίγμα για το ύφος του παιχνιδιού, το τέλος του είναι ανατρεπτικό και αποτελεί αφετηρία για ένα φρενήρες ταξίδι στο χρόνο και στο μυαλό του κεντρικού χαρακτήρα John Yesterday. Από το Παρίσι και τη Σκοτία μέχρι τα βουνά του Θιβέτ και εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, το σενάριο εξελίσσεται αποσπασματικά, φαινομενικά ασύνδετα και πολυεπίπεδα, θυμίζοντας ταινία του David Lynch. Ο παίκτης μεταπηδά από το ένα σκηνικό στο άλλο όπου βλέπει όλο και πιο παράξενα περιστατικά να εκτυλίσσονται. Πουθενά στο παιχνίδι δε γίνεται κάτι αντιληπτό πριν την ώρα του, και όταν γίνεται γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα. Αυτό δημιουργεί μια παράλογη, νοσηρή ατμόσφαιρα γεμάτη παράνοια και ανεξήγητα γεγονότα. Η έντονη ροπή του σεναρίου προς το μεταφυσικό είναι μια ακόμα πλευρά της γοητείας του και οδηγεί στο καθ’ όλα ανατρεπτικό φινάλε, όπου όλα τα νήματα ενώνονται αριστοτεχνικά και δίνονται πλήρεις και ικανοποιητικές εξηγήσεις. Σίγουρα η καλύτερη ιστορία της Pendulo και μια από τις καλύτερες στο είδος εδώ και χρόνια.
Το χιούμορ των Ισπανών δεν τους έχει εγκαταλείψει αλλά έχει αλλάξει χροιά και έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Κοφτερό, εύστοχο και πολύ σκοτεινό (ως μοχθηρό), απέχει πολύ από τα άμεσα ως χοντρά αστεία των άλλων της τίτλων. Εδώ λειτουργεί σα σπάνια υπογράμμιση της πλοκής, με τρόπο βαθύτερο από ένα απλό comic relief. Δείχνει πώς μια φαινομενικά χαλαρή ατάκα μπορεί να παγώσει τον παίκτη πολύ περισσότερο από ένα τρομακτικό cutscene. Ένα νέο στοιχείο είναι η πολλή και έντονη βία, σε βαθμό πραγματικά ασυνήθιστο για adventure. Υπάρχουν πολλοί και φανεροί θάνατοι με χαρακτήρες να πυροβολούν, να παλεύουν, ακόμα και να μπήγουν τσεκούρια σε κεφάλια, και όλα αυτά ζωντανά στην οθόνη με πτώματα να πέφτουν τριγύρω. Εκτός αυτού γίνονται πολλές αναφορές σε βίαια περιστατικά, όπως βασανιστήρια και δολοφονίες.
Η αισθητική προσέγγιση των developers, γνωστών για τα καλοδουλεμένα καρτουνίστικα γραφικά τους, έχει προσαρμοστεί στα πλαίσια του σεναρίου. Θολά περιγράμματα, σκιές, έντονος εξπρεσιονισμός και επίτηδες χοντροκομμένα μοντέλα με τονισμένες γωνίες στα πρόσωπα συνθέτουν γκροτέσκους χώρους και σκηνές που αποδίδουν απόλυτα το πνεύμα ενός αλλόκοτου μυστηρίου, πάντα με cel-shaded γραφικά. Όπως και στο A New Beginning της Daedalic Entertainment οι διάλογοι εξελίσσονται μέσα σε καρέ κόμικ, δίνοντας σε αυτή την περίπτωση έντονα την εντύπωση του graphic novel. Το animation των καρέ και των cutscenes είναι πολύ προσεγμένο ενώ αυτό του χαρακτήρα καλό. Περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν στα facial expressions, που αν και έχουν χαρακτήρα θα μπορούσαν να είναι πιο εκφραστικά και ποικίλα. Ο ήχος είναι καταπληκτικός. Όλα ανεξαιρέτως τα μουσικά θέματα είναι πολύ ατμοσφαιρικά και εμπνευσμένα σα συνθέσεις, με κορυφαίο ένα ρυθμικό σφύριγμα που θα έκανε τον Enio Morricone περήφανο και κόλλησε στο γράφοντα για όλη τη διάρκεια του παιχνδιού. Τα voice overs είναι στα γνωστά πολύ υψηλά επίπεδα της Pendulo, με ωραίες φωνές και πολύ καλή ηθοποιία.
Στο τμήμα του gameplay δεν υπάρχει μεγάλη αλλαγή στη φιλοσοφία. Στο πρώτο κεφάλαιο ο παίκτης χειρίζεται διαδοχικά για πρώτη και τελευταία φορά το Henry White, νεαρό γόνο βιομηχάνων και εθελοντή σε μια φιλανθρωπική οργάνωση που ασχολείται με τους άστεγους, και το φίλο του Cooper. Σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι χειρίζεται τον πάσχοντα από αμνησία και άκρως μυστηριώδη John Yesterday, με τους δύο προηγούμενους να εμφανίζονται σε cutscenes. Οι περιοχές του τίτλου έχουν μεγάλη ποικιλία ύφους αλλά είναι μικρές, περιλαμβάνοντας από δύο ως τέσσερεις οθόνες. Οι γρίφοι είναι μέτριας ως εύκολης δυσκολίας - ένας έμπειρος παίκτης δε θα προβληματιστεί σχεδόν πουθενά, ενώ για ένα νέο στο είδος είναι μια πρώτης τάξης εισαγωγή. Ακόμα και για τα καθαρά puzzles δίνεται πληθώρα στοιχείων που ελαχιστοποιεί το trial and error. Παρέχεται επίσης interaction highlight και hints με το πάτημα των αντίστοιχων εικονιδίων. Τα φαινόμενα pixel hunting και ασαφούς αλληλεπίδρασης στο preview, με τον κέρσορα να μην αλλάζει σωστά, έχουν εξαλειφθεί πλήρως, ενώ και το inventory είναι μια βολική ταινία στο κάτω μέρος. Ο παίκτης και πάλι μπορεί να χάσει κάποια αντικείμενα αλλά σε μεγάλο μέρος αυτό οφείλεται στο πολύ μικρό τους μέγεθος και στα σκοτεινά backgrounds. Γενικά είναι σπάνιο φαινόμενο και δε χαλά τη συνολική εικόνα. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν είναι πολλοί αλλά έχουν πλαστεί με μεγάλη προσοχή, αφήνοντας το στίγμα τους.
Πού βρίσκονται τα μειονεκτήματα του Yesterday λοιπόν; Στην πολύ μικρή διάρκειά και την ευκολία του. Ένας μέσος παίκτης θα το ολοκληρώσει σε έξι με οκτώ ώρες ενώ ένας έμπειρος ακόμα και σε πέντε. Υπεύθυνος για αυτό είναι η χαμηλή πρόκληση και οι μικρές περιοχές, που μειώνουν τις διαφορετικές πιθανότητες, αλλά και η κεντρική σχεδιαστική επιλογή - η φράση «μικρό διαμάντι» στην αρχή του κειμένου δεν ήταν τυχαία. Το παιχνίδι δεν είναι πετσοκομμένο, συμπιεσμένο ή ατελές. Η αφήγηση είναι πλήρης, χωρίς βιασύνες και περιοχές – μπαλώματα. Λέει ό,τι έχει να πει σε σύντομο χρονικό διάστημα και… αυτό είναι. Η χαμηλή δυσκολία και οι μικρές περιοχές επιταχύνουν τη διαδικασία, ενώ ακόμα και τα τρία (συν ένα κρυφό) φινάλε είναι απλά τρεις επιλογές για το τελικό cutscene χωρίς να συνεπάγονται κάποιο replay value ή μη γραμμικότητα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το ουσιαστικό κίνητρο και απόλαυση για τον παίκτη να προέρχεται από την ιστορία, όχι από τους γρίφους. Ένα άλλο παράδοξο είναι η παντελής απουσία ρυθμίσεων για τα γραφικά, που δεν αντέχει καν σχολιασμό.
Ολοκληρώνοντας, το Yesterday είναι ένα πάρα πολύ διασκεδαστικό adventure με ιδιαίτερη αισθητική αλλά πολύ μικρή διάρκεια και μέτρια δυσκολία, ακόμα και για παιχνίδι της Pendulo. Σε σχέση με την τελευταία της απόπειρα, το The Next Big Thing, είναι ανώτερο και προσφέρει μια πολύ καλύτερη συνολική εμπειρία. Από την άλλη ο απαιτητικός από άποψη γρίφων παίκτης δε θα καλυφθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία υψηλής ποιότητας, και μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
Πανέμορφο και ιδιαίτερο...κρίμα που είναι εύκολο και μικρό σε διάρκεια.Τέτοια παιχνίδια πρέπει να χαρακτηρίζονται από πρόκληση!
Katapliktiko pehnidi ehi kati to idietero pou se magnitizi ke min jehaso poli oreo review bravo:)
Θα πείσω τον άλλον -δεν λέμε ονόματα- να το κατεβάσει -υπάρχει μέσω steam έτσι;- και να περάσουμε λίγες ώρες χαλαρής διασκέδασης!
Φαίνεται ωραίο και ενδιαφέρον ! Σε ευχαριστούμε για ένα ακόμα κάλο review :)
fainetai pl wraio