Είναι απόλυτα κατανοητό να παίζει ένας συντάκτης που έχει να κάνει review το Killzone 3 «με ψύχωση» (Πέππας quote, all rights reserved), ωστόσο δεν είναι δυνατόν αυτές οι 4-5 ώρες που θα δαπανήσει για να ολοκληρώσει τον Χ τίτλο τρέχοντας να αποτελούν βάση για κριτική σε ένα προϊόν. Σαφέστατα και το Killzone 3 δεν προσφέρει κεντρικό campaign δεκάδων ωρών, ωστόσο αυτό που πρέπει να έχουμε στα υπόψιν είναι ότι μιλάμε για ένα προϊόν ψυχαγωγίας. Ένα video game έχει σκοπό να διασκεδάσει αυτόν που θα επενδύσει πάνω του και ως κάτι τέτοιο θα πρέπει να το κρίνουμε. Γυρνώντας πάλι στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο τίτλος της Guerilla έχει να προσφέρει ένα ιδιαίτερα ελκυστικό πακέτο με υποστήριξη Move, 3D και ένα επαρκέστατο multiplayer.
Στην αντίπερα όχθη, κριτικάροντας το Bulletstorm δεν είναι δυνατόν να σταθεί κάποιος μόνο στη διάρκειά του. Η ιδιομορφία του τίτλου της People Can Fly έχει να κάνει με την ποικιλία εξόντωσης των αντιπάλων και ο reviewer καλείται να μεταφέρει στον καταναλωτή το κατά πόσο θα του κρατήσει το ενδιαφέρον και το κατά πόσο θα μπορέσει όντως να αναζητά σε κάθε περίπτωση μία διαφορετική παράμετρο για να εκτελεί τους εχθρούς. Αν το Bulletstorm δεν προσέφερε τη δυνατότητα για διαφορετικές εκτελέσεις πέραν από 3-4 περιπτώσεις, αλλά είχε κεντρικό campaign διάρκειας 15 ωρών θα ήταν καλό game; Δεν πρέπει να εξετάσουμε το πόσο διαφορετικά εξελίσσεται ο τίτλος αν τον ξεκινήσουμε από την αρχή και δοκιμάσουμε διαφορετικούς τρόπους εξόντωσης; Μιλάμε για παραμέτρους του ίδιου προϊόντος και θα πρέπει να τις βάζουμε όλες πάνω στο τραπέζι πριν ολοκληρώσουμε την άποψή μας.
Η συγκεκριμένη περίπτωση φέρνει στο προσκήνιο και τη λανθασμένη λογική που έχουν πάρα πολλά Μέσα (του εξωτερικού κατά κύριο λόγο) που θεωρούν ότι με κάθε κείμενό τους... βοηθούν τον κόσμο να κάνει ένα βήμα εμπρός. Η κριτική προϊόντων ψυχαγωγίας και διασκέδασης έχει ως απώτερο σκοπό να μεταφέρει στον αναγνώστη το αν ένα προϊόν αξίζει όντως τα χρήματά του. Ποια είναι λοιπόν η βάση για αυτή την κριτική; Το κατά πόσο μπορεί αυτό το Χ προϊόν να προσφέρει ώρες διασκέδασης στον καταναλωτή που θα επενδύσει πάνω του. Όλα τα άλλα είναι για να ικανοποιούν κάποιοι το «εγώ» τους και να αυτοπροβάλλονται ως Μεσσίες που ήρθαν να μας βάλουν στον ίσιο δρόμο.
Μιλώντας τώρα για το Enternity, μπορώ να πω ότι η γενικότερη φιλοσοφία μας είναι ακριβώς αυτή: να κριτικάρουμε ένα προϊόν (game, ταινία, gadget κτλ) ανάλογα με το πόσο μπορεί να προσφέρει αυτά που υπόσχεται και όχι ως έργο τέχνης ή ως μουσείο που θα οδηγήσει τις επόμενες γενιές στη Γη της Επαγγελίας. Από εκεί και πέρα, δίνεται στους αναγνώστες και η δυνατότητα να κρίνουν και να βαθμολογήσουν μόνοι τους μέσω της φόρμας στην ταυτότητα κάθε προϊόντος.
Έχεις δίκιο Παύλο, δεν γίνεται ένα παιχνίδι να κρίνεται μόνο με το χρονόμετρο. Ειδικά τα τελευταία χρόνια γκρινιάζουμε πολύ για το συγκεκριμένο θέμα, άλλοτε δικαιολογημένα και άλλοτε όχι. Για παράδειγμα το σημερινό νέο για το Batman ΑC, όπου πολλά παιδιά τα έβαψαν μαύρα για τις 10 ώρες της κύριας ιστορίας.
Από την άλλη όμως οι ώρες που σου προσφέρει ένα παιχνίδι είναι σημαντικές. Όπως και να το κάνουμε δίνουμε 50-60 ευρώ (εντάξει από έξω 35-45) και θέλουμε αυτά τα λεφτά να "αποσβέσουν". Το Killzone μπορεί να είναι ατυχές παράδειγμα, γιατί έχει online, αλλά πχ σε παιχνίδια όπως το GoW3 που σε 4 μέρες, με χαλαρά 2-3ώρα sessions ανά μέρα, το τελειώνεις δε θα σκεφτείς ότι πριν από 4 μέρες έδωσες 50 ευρώ και αυτό ήταν; Εκεί δε θα προτιμήσεις να πάρεις ένα Dragon Age ή ένα Mass Effect και να αφήσεις το GoW για όταν πέσει στα 20 ευρώ;
Αν ο παράγοντας τιμή προσαρμοζόταν ανάλογα με κάποιες πτυχές του παιχνιδιού, όπως πχ η διάρκεια, την ποιότητα, το κόστος παραγωγής, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με πιο πολύ ευκολία για το κατά πόσο θα πρέπει να μας ενδιαφέρει ή όχι η διάρκεια ενός τίτλου.
Μεγάλη κουβέντα άνοιξες. Πράγματι ένα 3ωρο, ας πούμε, παιχνίδι, δε δικαιολογεί τα λεφτά του. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: προτιμάμε μία "ξεχειλωμένη" εμπειρία, όπου απλώς επαναλαμβάνονται τμήματα του παιχνιδιού για να πιάσει με το ζόρι το 15ωρο ή ένα προσεγμένο παιχνίδι, όπου κάθε δευτερόλεπτο συμβαίνει κάτι διαφορετικό και το δεύτερο playthrough μπορεί να μην μοιάζει με το πρώτο, λόγω της φύσης των μηχανισμών του gameplay;
Από την άλλη, είναι και θέμα είδους. Αυτό που προανέφερα ισχύει περισσότερο για action/adventures. Σε ένα RPG, ας πούμε, η μεγάλη διάρκεια είναι απαραίτητη για να επιτευχθεί η αίθηση του "έπους", η οποία και χαρακτηρίζει αυτή την κατηγορία.
Νομιζω οτι συμμεριζομαι την αποψη σου Παυλο! Εχεις δικιο σε αυτα που λες και τα εχω παρατηρησει και εγω και με κουραζουν! Εξ'ου και ο λογος που διαβαζω reviews απο 2-3 συγκεκριμενα sites και τους εχω τυφλη εμπιστοσυνη! (μιλαω καθαρα για τα ξενα!) Εδω υπαρχει ομως και ενα ΑΛΛΑ...
Θα πρεπει να κρατηθει μια ισορροπια σε καποιες παραμετρους! Σε ενα σημειο συμφωνω που γκρινιαζουν για την διαρκεια ενος τιτλου, διοτι εαν δεν το κανουν θα καταντησουμε να βλεπουμε παιχνιδια-demos σε full price και θα ειναι "κλεψια"!
Τα παιχνιδια στις κονσολες θα πρεπει να κρατανε αρκετη ωρα και να μην αισθανεσαι οτι στο τελος επαιξες ενα παιχνιδι στο κινητο οπου σε κρατησε για 3-4 ωρες και μετα τελος!
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι ολα παιζουν ρολο και πρεπει να υπαρχει σωστη κατανομη στην παραδοση του προιοντος προς τους καταναλωτες! Για παραδειγμα, για να καταλαβετε τι εννοω, δεν ειναι δυνατον να εχουν ετοιμο παιχνιδι σε μια εταιρια και να κοβουν απο το υπαρχον υλικο, αργοτερα να μας το πλασαρουν ως expansion-dlc και να μας λενε οτι αυξανει και την ωρα διασκεδασης! Δινουν και αυτοι πατημα σε ολους αυτους που γκρινιαζουν μα ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ μας κανει εμας, τους καταναλωτες, να αισθανομαστε μ@..κες!!!
Αυτα προς το παρον, γιατι ειμαι δουλεια! Ειναι μεγαλη η συζητηση παντως περι αυτου του ζητηματος!
Αυτό με τα DLC είναι πολύ μεγάλη ιστορία και έχει καταντήσει αηδία και κλεψιά. Ξέρεις πόσες φορές το βλέπουμε κι εμείς στα review codes ότι ένα expansion ή ένα multiplayer τμήμα είναι διαθέσιμο στον κώδικα, αλλά έχουμε ενημερωθεί ότι θα κυκλοφορήσει αργότερα ως DLC; Ευελπιστώ πάντως ότι με την γενικότερη κατακραυγή, αυτό το φαινόμενο θα εξασθενίσει.
Από την άλλη, αυτό που αναφέρεις για το κομμάτι των τίτλων 3-4 ωρών, δε διαφωνώ καθόλου. Δεν εννοώ ότι θα πρέπει να καταπίνουμε αμάσητο ότι μας προσφέρουν, αλλά να είμαστε ρεαλιστές. Το ότι ο συντάκτης του Χ Μέσου πήρε αργά τον κώδικα ή θέλει να τον τελειώσει πατ κιουτ για να γράψει το review, δε σημαίνει ότι ο Ζ τίτλος έχει μικρή διάρκεια. Αφορμή για αυτό το blog post ήταν και το Killzone 3, αλλά και το Bulletstorm. Το Killzone 3 προσωπικά το χάρηκα ιδιαίτερα και έπαιζα 4-5 μέρες από ένα 2ωράκι. Μάλιστα είχα ακούσει τόσα πολλά για τη μικρή του διάρκεια (ορισμένα sites του εξωτερικού ανέβασαν νωρίτερα reviews λόγω ενός event της Sony), που κάθε ώρα που περνούσε, μετά από κάθε μάχη, περίμενα τους τίτλους τέλους.
Βασικότερα, αυτό που με προβλημάτισε στο θέμα είναι πως έχουν καταντήσει ορισμένα media αηδία με την έννοια ότι έχουν πάρει ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ σοβαρά τη δουλειά τους. Μιλάμε για προϊόντα ψυχαγωγίας και στο τέλος της ημέρας αυτό που πρέπει να κρίνει ο συντάκτης (και το site γενικότερα) είναι αν το προϊόν που προσφέρεται στον καταναλωτή μπορεί να τον ψυχαγωγήσει και πόσο. Το να ανάγουμε το gaming σε πυρηνική φυσική και βάση για αναλύσεις επί αναλύσεων, απλά για να κάνουμε επίδειξη γνώσεων είναι που με εκνευρίζει…
Μαζι σου Παυλο! ;) :)
Αυτό ακριβώς είναι το θέμα Παύλο, ότι ορισμένοι έχουν πάρει τη δουλειά τους ΠΑΡΑ πολύ σοβαρά ενώ μιλάμε για καθαρή ψυχαγωγία και ευχαρίστηση. Το να κάνουν επίδειξη γνώσεων και ότι μπορούν να τελειώσουν ένα παιχνίδι σε 3 ώρες είναι απλά αστείο στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Βέβαια από την άλλη δεν πρέπει να φτάσουμε και στο άλλο άκρο που θα σε απογοητεύει το παιχνίδι, κάτι που έχει τύχει σε αρκετούς φαντάζομαι, πολύ απλά γιατί "μας τελείωσε νωρίς" και δεν σε γέμισε...
Φαντάζομαι κάπου πρέπει να ισορροπεί το όλο πράγμα!
Very Short Version:
Παν μέτρον άριστον, όπως σε όλα φυσικά.
Very Long Version:
Μία ισορροπία διάρκειας σε συνδυασμό με την πρωτοτυπία και πολλών επιλογών που έχουν ως στόχο την μέγιστη απόλαυση του παίκτη, χωρίς να τον απογοητεύσει η μικρή διάρκεια όσο καλή και να είναι, ή σε αντίθετη περίπτωση να τον κουράσει η μεγάλη διάρκεια με άσκοπο και επαναλαμβανόμενο gameplay, είναι κατά την γνώμη μου το ιδανικό.
Οι 5 ώρες και αριστούργημα να είναι ένα παιχνίδι, είναι κρίνω λίγες ειδικά για full price παιχνίδια ακόμη και εάν μετά μπορείς να περάσεις έναν αιώνα στο multiplayer του (προφανώς εδώ επικεντρώνουμε την συζήτηση στο single campaign). Από την άλλη βέβαια και οι 20+ (μην πω 40~50+) ώρες σε ένα μέτριο παιχνίδι μπορεί να οδηγήσουν στην ίδια ή χειρότερη απόγνωση τον παίκτη και φυσικά να μην το τελειώσει ποτέ, θεωρώντας πάλι πεταμένα λεφτά αυτά που έδωσε.
Ουσιαστικά και με γνώμονα το να παίξεις πολλά νέα και ενδιαφέροντα παιχνίδια και βγάζοντας εκτός υπολογισμού τυχόν νέες τεχνολογίες ή multiplayer, για το κεντρικό (προσεγμένο φυσικά) στόρι ενός τίτλου, προσωπικά θεωρώ κατ' ελάχιστο ένα 12ωρο περίπου καθαρό παιχνίδι, δηλαδή άνευ βίντεο - retries λόγω θανάτων - side quests - κλπ. Αυτός ο χρόνος μπορεί να αυξηθεί κατακόρυφα για τους fans του εκάστοτε παιχνιδιού με πολλούς τρόπους, όπως side quests και λοιπές αποστολές που δεν επηρεάζουν την κεντρική ιστορία, αλλά προσφέρουν περισσότερη ποικιλία και ευχαρίστηση στον παίκτη που θέλει αυτό το κάτι παραπάνω. Φυσικά τώρα πια υπάρχει και το κερασάκι του co-op ή online multiplayer για τους απίστευτα φανατικούς.
Ένα παιχνίδι που παίζω την τρέχουσα περίοδο και προσφέρει πιστεύω όλα τα παραπάνω με τις σωστές περίπου δόσεις είναι το Assassin's Creed: Brotherhood, το οποίο νομίζω θα πρέπει να είναι μέτρο σύγκρισης και παραδειγματισμού για πολλές εταιρείες. Ακόμη και τα προηγούμενα ήταν από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω παίξει αλλά στο τελευταίο ξεπέρασαν τον εαυτό τους νομίζω.
Τώρα επί των τίτλων που αναφέρθηκαν, εγώ σαν φανατικός οπαδός του Killzone, θεωρώ ότι το 3ο μέρος της σειράς είναι πολύ καλό αλλά ναι είναι πολύ μικρό (αρκετά κάτω από 5 ώρες στο χαλαρό και σε κανονική δυσκολία). Σίγουρα ήθελε παραπάνω διάρκεια, από την άλλη όμως δεν νομίζω ότι θα το βοηθούσε και πολύ το κάπως μέτριο σενάριο του. Ήτοι για το εν λόγω παιχνίδι θεωρώ ότι περισσότερη δουλειά θέλει το σενάριο αρχικά και μετά να δώσουν κάποιο παραπάνω χρόνο στο campaign, προσοχή όμως χωρίς να το "ξεχειλώσουν" με πολλές άσκοπες και ανούσιες μάχες φυσικά, απλά και μόνο για να έχει "μεγάλο single campaign".
Για τα DLC - expansions που αναφέρθηκαν απλά δεν συμμετάσχω σε αυτή την μάστιγα του σύγχρονου gaming (μαζί με το multiplayer καταστρέφουν την single εμπειρία των παικτών). Κόψε - ράψε για μέγιστο κέρδος, δεν ασχολούμαι καθόλου, αν είναι κάτι τσάμπα το κατεβάζω φυσικά αλλά δεν πρόκειται να δώσω λεφτά για κάτι που θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι εξαρχής μέσα στο παιχνίδι (aka οι επιπλέον μνήμες του ACII).
Αυτά τα "ολίγα" από μένα. :-)
Ωραίο άρθρο Παύλο,συμφωνώ σε όλα..
Εγώ προσωπικά πλέον δεν βλέπω καν Reviews από ξένα site,και άμα το κάνω θα το κάνω σπάνια,γιατί αυτά που γράφουν αυτοί εκεί μέσα είναι απίστευτα..έχουν θάψει παιχνιδάρες και έχουν αναδείξει μέτρια παιχνίδια ως διαμάντια της χιλιετίας...(πέφτει πολύ μίζα από τις μεγάλες εταιρίες στάνταρ)
Επιπλέον είμαι της άποψης πως μεν είναι καλό να βλέπουμε Review,για να ξέρουμε περίπου τι γίνεται με το συγκεκριμένο παιχνίδι, από την άλλη όμως για να έχουμε τελική άποψη , πρέπει να το παίξουμε οι ίδιοι το παιχνίδι,δεν μιλάω για άμεση αγορά,όποιος έχει αμφιβολίες πάει το ενοικιάζει από κάποιο βίντεο κλαμπ της γειτονιάς και εφόσον του αρέσει το αγοράζει μετά...
Να μην ξεχνάμε πως όταν γίνεται ένα review πάντα μέσα σε αυτό θα υπάρχει μια πινελιά της υποκειμενικότητας και των γούστων του συντάκτη που το γράφει,παρόλο που θα προσπαθεί να μας παρουσιάσει ένα όσο γίνεται πιο αντικειμενικό review.
Εγώ προσωπικά έχω δει σε κάποια παιχνίδια τα οποία περίμενα καιρό και ήθελα να αγοράσω ,αρκετά χαμηλές βαθμολογίες από ιστοσελίδες που εμπιστεύομαι κιόλας,παρόλα αυτά πήγα νοίκιασα το game το είδα μου άρεσε το λάτρεψα και κατάλαβα πως το παιχνίδι είναι απλά διαμαντάκι,και όχι τόσο σκατά όσο το παρουσίασαν...ο καθένας λοιπόν έχει διαφορετική άποψη και ποτέ δεν πρέπει να σταματάμε να ασχολούμαστε με ένα παιχνίδι επειδή είδαμε ένα κακό review... :)
Και δεν το συζητάτε σε κάνα podcast? ;)
Κατά την άποψη μου θα πω ότι πολλές φορές η ποιότητα συνυπάρχει με τη ποσότητα,και ότι πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) είναι και συνόνυμα.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα παιχνίδια με τα οποία έτυχε να ασχοληθώ,αλλά έχω συνηθίσει ένα παιχνίδι να έχει πολλά πράματα για να κάνω σε single player,και πολλά παιχνίδια τώρα τελευταία μου φαίνεται πως δεν αξίζουν.
Για παράδειγμα ας πούμε το Mario 64 (και όλα τα Mario μετά από αυτό) είναι γιγάντια παιχνίδια αν προσπαθήσεις να μαζέψεις και τα 120 αστέρια.
Είναι παιχνίδι που ακόμα και αν το παρατήσεις μπορεί να ξαναρχίσεις να το παίζεις μετά από χρόνια,επειδή ξέρεις ότι θα βρεις περιεχόμενο το οποίο θα είναι σου είναι καινούριο,και πρόκληση.
Αν τα Mario δε μου κάναν τη ζημιά,τότε τη ζημιά σίγουρα την έπαθα με το Oblivion,το οποίο άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τα παιχνίδια,και έπαθα αυτό που προσωπικά ονομάζω "Oblivion Effect".
Το Oblivion Effect είναι το αίσθημα που νιώθεις αφού έχεις συμμετάσχει σε όλα τα guilds και έχεις συμπληρώσει όλα τα quests του παιχνιδιού.
Μετά από αυτό κάθε άλλο παιχνίδι που παίζεις αρχίζει να σου φαίνεται μικρό και άδειο,και να σου δίνει την εντύπωση πως είναι κλεψιά,ενώ άρχισα να πιστεύω πως τα παιχνίδια που δε με κρατάν τουλάχιστον 2 εβδομάδες να τα παίζω μέχρι να τα τερματίσω,παίζοντας με τον "καμμένο" μου ρυθμό που μπορεί να είναι από 4 εώς το άπειρο ώρες την ημέρα,κάθε μέρα,δεν αξίζουν full price.
Π.χ. τόσο μου πήρε να τερματίσω το Mass Effect 2.
Κατά την άποψη μου η ποιότητα με την ποσότητα σε αυτό το θέμα που συζητάμε δεν είναι αντίθετα.
Για τη ποιότητα εν μέρη ρόλο παίζουν το πόσο ταλαντούχοι είναι οι άνθρωποι που εργάζονται για το παιχνίδι και πόσο χρόνο έχουν στη διάθεσή τους,ενώ για τη ποσότητα το πόσο χρόνο έχουν στη διάθεσή τους.
Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι βεβιασμένες τακτικές που χρησιμοποιούν αρκετοί publishers,να απαιτούν από τους developers να φτιάχνουν παπάδες σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα,όποτε τη ***ώσει του publisher.
Αυτό έχει τραγικές επιπτώσεις τόσο στη ποιότητα όσο και τη ποσότητα.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το πρώτο Crysis.
Στη δεύτερη πίστα είχε ένα τραγικό bug,όπου το cutscene το οποίο θα παιζόταν όταν τελείωνες τη πίστα δεν εμφανιζόταν όταν έφτανες στο τέλος της,και έτσι δε μπορούσες να πας ΚΑΝΟΝΙΚΑ από τη μια πίστα στην επόμενη.
Έπρεπε να googlαρω,να γίνω μέλος στο mycrisis.com,και να κάνω θέμα στο forum τους για να πάρω την απάντηση "Εμφάνισε τη κονσόλα εντολών πατώντας [~] και μετά πληκτρολόγησε τη τάδε εντολή για να πας στην επόμενη πίστα".
Η ποιότητα κατά την άποψη μου τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τη κατιούσα μιας και οι publishers βιάζονται να βγάζουν νέα παιχνίδια,όχι μόνο μην αφήνοντας τους developers να προσθέσουν όλες τους τις ιδέες στο παιχνίδι (τις οποίες θα μας τις πουλήσουν μετά ως dlc) άλλα μην αφήνοντας καν το χρόνο για αρκετό bug testing,με τη δικαιολογία "θα βγάλουμε patch αργότερα".
Και έτσι τιμωρούνται αυτοί,οι πιστοί fans που αγόρασαν το παιχνίδι νωρίς,με το να παίρνουν ημιτελή παιχνίδια.
Βιασύνη=ρίζα του κακού.
Κάθε μέρα που περνάει μου αρέσει όλο και περισσότερο αυτό το Community, να παραθέσω και εγώ τα two cents μου,
Οι απόψεις που περιγράφει ο Παύλος στο κύριο θέμα είναι πραγματικά πολύ σωστές με γνόμωνα την ανικειμενικότητα, ΟΜΩΣ, ο κάθε χρήστης έχει τις δικιές του αντικειμενικές αξίες.
Εγώ προσωπικά λόγω δουλειάς δεν έχω την πολυτέλεια να ασχοληθώ με τα λεγόμενα "Side Quests" μέρος των παιχνιδιών δηλαδή που παρατείνουν την διάρκεια ενός παιχνιδιού, είμαι τύπος get in get off get out (στα περισσότερα).
Εαν είχα χρόνο θα ασχολούμουν πραγματικά. Άρα με πειράζει όταν το χ παιχνίδι έχει ένα campain 4 ώρες του οποίο παρατείνετε απο ψ side quests και άλλες τεχνικές ιστορίες...
θα προτιμούσα ένα χορταστικό main story σαν του Assassin's Creed το οποίο σου δίνει ένα σωρό πράγματα μετά τον τερματισμό, παρά το Killzone το οποίο είναι μεν απολαυστικό για όσο κρατάει, αλλά όχι τόσο λίγο. το δεύτερο δε, δε σου δίνει και πολλά για replay value, μέσα σε 3 μέρες είχα πάρει και το Platinum, το Multiplayer Μου είναι αδιάφορο άρα...
Εν κατακλείδι είναι πολύ περίεργη η υπόθεση ωρών-απολαβών και ποιότητας, και πάντα ανάλογα τον χρήστη. αλλά πρόβλημα σε όλες τις περιπτώσεις αποτελούν τα μικρά single player campains.
Εγώ θα ήθελα έναν καλό συνδιασμό...Ούτε 15 ώρες παιχνίδι αλλά ανούσιο,βαρετό και επαναλαμβανόμενο αλλά ούτε και 3 ώρες με καλή ιστορία...Για μένα μια καλή ιστορία με 7ωρο-8ωρο gameplay είναι perftect... :)
Eν' το μεταξυ ειναι το χειροτερο να ξερεις οτι το singleplayer ειναι πολυ μικρο και να περιμενεις πως απο στιγμη σε στιγμη τελειωνει... Το ιδιο ειχα παθει θυμαμαι με το crysis το πρωτο για το pc... Moυ ειχε χαλασει ολη την αισθηση του gaming αν και μπορω να πω οτι σαν παιχνιδι τοτε ηταν αρκετα ευχαριστο..