Του χρήστη nkav64
Αααααχ..... Ωωωωωχχχ...τι αμαρτίες πληρώνω; Τι πόνος είναι αυτός; Γιατί; Τι έφταιξα και με μεταχειρίζονται έτσι; Απόψε πονούσε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Δεν ήξερε που να σταθεί. Οι λαβές του και οι μοχλοί του πονούσαν τόσο που με το παραμικρό άγγιγμα τιναζόταν στον αέρα. Σήμερα πρέπει να το έριξαν κάτω περισσότερες από δέκα φορές. Αχ αυτός ο μικρός, κάθε φορά που χάνει πάνω μου ξεσπάει. Ειδικά το απόγευμα που με πέταξε με φόρα στον τοίχο νόμιζα ότι θα σπάσω σε χίλια κομμάτια. Θυμάται τις όμορφες μέρες που ακόμα βρισκόταν στο ράφι του καταστήματος. Τόσοι και τόσοι σοβαροί άνθρωποι πέρασαν, τόσα και τόσα ήσυχα παιδιά, τόσο στραβή είναι η δική μου μοίρα και έπεσα σε αυτό το βρωμόπαιδο;
«Μπαμπά μπαμπά, αυτό θέλω». Έκανε να το αρπάξει ο μικρός από το ράφι, του γλίστρησε από το χέρι και να η πρώτη τούμπα, πριν καλά καλά το πάει στο σπίτι. Ήταν από καλή οικογένεια, είχε μάλιστα να το υπερηφανεύεται ότι ήταν κατασκευασμένο σε ιαπωνικό εργοστάσιο. Μαύρο γυαλιστερό το χρώμα του, φάνταζε άρχοντας ανάμεσα στα υπόλοιπα gadgets που κυκλοφορούσαν στο σπίτι. Τι να το κάνω; Καταλαβαίνει αυτός ο μικρός από τέτοια; Καλύτερα να ήμουν καμιά χοντροκοπιά να με είχε βάλει γρήγορα στην άκρη όπως εκείνο το ασύρματο που του είχε φέρει δώρο ο θείος του.
Είχε φτάσει σε σημείο να παρακαλάει να έρθει γρήγορα η μέρα που θα έσπαγε και τα το έριχναν στον κάδο της ανακύκλωσης, όπως είχε συμβεί και με τον φίλο του τον μπλε. Ήταν ένα απόγευμα πριν 3 μήνες, ο μικρός είχε τα γενέθλιά του και είχαν μαζευτεί στο σπίτι καμιά 20αριά πιτσιρίκια. Άλλο πάταγε, άλλο ζούλαγε, άλλο κοπανούσε τους μοχλούς με δύναμη. Ο μπλε έπεσε θύμα ενός κοριτσιού. Εκσφενδονίστηκε με τόση δύναμη στον τοίχο που αλλού βρέθηκαν οι μοχλοί του, αλλού τα κουμπιά και αλλού οι μηχανισμοί. Ακόμα και το καλώδιο του είχαν δαγκώσει του φουκαρά, λες και δεν ήταν παιδιά, αλλά τρωκτικά. Πάει αυτός έφυγε νωρίς και ησύχασε, εγώ δεν ξέρω πόσο ακόμα θα υποφέρω αυτό το δράμα. Η βραδιά δεν περνούσε. Τα λεπτά φάνταζαν μήνες και οι ώρες αιώνες.
«Μπορώ να κάνω κάτι να σε βοηθήσω;», ακούστηκε μέσα στο σκοτάδι η φωνή της κονσόλας.
«Τι να κάνεις και εσύ έρμη; Τι θα μπορούσες να κάνεις;»
«Ότι μου ζητήσεις»
«Ότι σου ζητήσω;»
«Δηλαδή αν σου ζητούσα αύριο να μην ανταποκρίνεσαι στις εντολές μου θα το έκανες;»
«Ευχαρίστως!»
Ανακουφίστηκε κάπως κι έτσι μπόρεσε να κοιμηθεί μια δυο ώρες. Όταν ξημέρωσε ο μικρός άνοιξε πάλι την κονσόλα, έπιασε το δόλιο το χειριστήριο κούναγε τους μοχλούς, πάταγε τα κουμπιά καμία ανταπόκριση.
«Μπαμπά, μπαμπά, έλα εδώ, έλα να δεις!!»
«Τι συμβαίνει γιέ μου;»
«Πατάω και δεν κάνει τίποτα»
«Για να δώ... Α, θα χάλασε το έρμο, αλλά μη στεναχωριέσαι θα βάλουμε το ασύρματο που μας έφερε ο θείος σου, θα γλιτώσουμε και από τα καλώδια».
Το μάζεψε, τύλιξε το καλώδιο, το έβαλε σε ένα συρτάρι. Πολύ παράξενο που δεν το πέταξε...ποιός ξέρει, ίσως το είχε η μοίρα του να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα, έστω και σε απραξία. Από τότε κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν και πιο ωραία. Απολάμβανε πια τη «σύνταξή» του και κανείς δεν του έδινε σημασία. Τέρμα οι τούμπες, τέρμα τα ζόρια στους μοχλούς, τέρμα η υπερβολική πίεση στα κουμπιά του. Ύστερα από καιρό, η οικογένεια του μικρού μετακόμισε σε άλλο σπίτι. Αυτό το άφησαν πίσω, στο συρτάρι του. Το βρήκαν οι επόμενοι ενοικιαστές, το σύνδεσαν στην δική τους κονσόλα, έπαιζε μια χαρά. Το σκούπισαν, το γυάλισαν, ίσιωσαν το μακρύ του καλώδιο. Ποτέ και κανείς δεν το είχε κάνει αυτό ως τώρα.
«Να το προσέχεις γιέ μου, όπως όλα έτσι και αυτό έχει τη δική του αξία».
Ξεχείλισε από χαρά. Καλημέρα καινούρια ζωή!!
Πραγματικά λυπάμαι τα χειριστήρια τα οποία έχουν να αντιμετωπίσουν τίτλους με πολλά QTE αλλά και Musou games. :D το δικό μου πέρα από αυτά, έχει φάει αρκετές τούμπες και είναι ακόμα σκυλί.
Ωραίο κέιμενο!
Το δικό μου χειριστήριο πάντως έχει μονο μια φορά τουμπα και χωρις να φταιω εγω!
Πολύ όμορφο κείμενο...με κάνιε να θυμάμαι τί τραβούσαν τα παλιά πληκτρολόγιο τα πρώτα χρόνια που το space αποτελούσε το κύριο πλήκτρο επίθεσης...αρε 90s!
ωραία ιστορία :)
Θυμηθηκα το βιντεακι με το σερβις της Νορτεκ, οπου λενε πως η πιο συνηθισμενη ζημια των ds/3ds ειναι ραγισματα απο... δαγκωμα των νευριασμενων πιτσιρικαδων! Εγω παντα ειμαι πολυ ευγενικος με τους μοχλους και τις κονσολες, ακομη κι οταν πωρωνομαι πολυ.
Προσωπικά ποτέ δεν έχω πετάξει χειριστήριο από χάσιμο σε παιχνίδι. Γενικότερα αυτή τη συμπεριφορά τη θεωρώ χιμπατζίδικη και μου θυμίζει αυτούς που δίνουν σφαλιάρες στην τηλεόραση (ακόμα και τις LCD) όταν δεν έχει καλό σήμα ο ANT1.
Τα χειριστήρια τα κρατάω πάντα καθαρά με κάτι υγρά μαντιλάκια από το Lidl και τις εσοχές τις καθαρίζω κάθε φορά με οδοντογλυφίδα –δοκιμάστε το, κάνει καλή δουλειά.
Εγώ πρέπει να έχω πετάξει χειριστήριο κανά 2-3 φορές και να έχω κοπανήσει το keyboard, αλλά μιλάμε σε στιγμές ειδικής νευρολογικής έξαρσης (Burnout Revenge πχ, να παλεύεις να πάρεις το ρημάδι το χρυσό, αλλά να μην θέλει αυτό να σου έρθει...)
Από κει και πέρα και εγώ προσέχω τα πάντα, από το μοχλό, μέχρι και τις κονσόλες.
Έχω ένα anti-stress μπαλάκι σε σχήμα τηλεχειριστηρίου. Τα σπάει. Κάθε φορά που τα παίρνω το πετάω στον τοίχο και κάνει γκελ σ όλο το σαλόνι.
Όσες φορές έχω πετάξει χειριστήριο φροντίζω πάντα να είναι κάπου μαλακά,είτε αυτό λέγεται κρεβάτι,είτε καναπές.Και τα νεύρα μου ηρεμώ και το χειριστήριο δεν έχει θέματα.Πολύ ωραίο κείμενο.
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχολιά σας!!!
Ένα μεγάλο Ευχαριστώ και στη συντακτική ομάδα του Enternity που για μία ακόμα φορά δημοσίευσε ένα δικό μου κείμενο.
πολύ ωραίο κείμενο...τα καημένα το χειριστήρια τι τραβάνε πραγματικά...πάντως και όταν η αδερφή μου μου διέλυσε το ps1 το άσπρο πρώτο μου χειριστήριο δεν το πέταξα το έκανε η μάνα μου 4 χρόνια μετά όταν το βρήκε στο συρτάρι του γραφείου...
Πάντως μερικές φορές, και νομίζω πως οι περισσότεροι το κάνουν αυτό, σε κρίσιμα σημεία ή στιγμές που απαιτούν αντανακλαστικά , πατάμε πολύ έντονα τα κουμπιά και δεν το καταλαβαίνουμε γιατί είναι....ένστικτο.
Το θέμα ποιο είναι: Όταν παρακολουθείς κάποιον άλλον να ασελγεί στο controller σου τότε καταλαβαίνεις την αξία του :P Το χω παρατηρήσει πολλές φορές σε άλλους όταν παίζουν και τότε σκέφτηκα ότι "ίσως" να το κάνω κι εγώ.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, μοχλό αλλάζεις όποτε θες δεν τρέχει θέμα, η κονσόλα είναι άλλη ιστορία. Προσωπικά δεν έχω χαλάσει ποτέ μοχλό, ακόμα και οι 2 που έχω από τo psx μου (έτος 1997) δουλεύουν ακόμα. Αλλά ντάξει psx ήταν αυτό (και αυτό δουλεύει ακόμα!! :D )
Δεν έχω πετάξει ποτέ χειριστήριο στον τοίχο. Συνήθως τα πετάω στον καναπέ γιατί τα λυπάμαι. Είμαι συνεσθηματικά δεμένος με αυτά όπως και με το πληκτρολόγιο/ποντίκι του υπολογιστή. Το πρώτο χειριστήριο του Ν64 μου το έχω ακόμα και δουλεύει μια χαρά αν και ο μοχλός είναι λίγο ξεχαρβαλωμένος από το πολύ παιχνίδι. Είναι το αγαπημένο μου χειριστήριο. Μου προσφέρουν διασκέδαση και προσπαθώ να τα σέβομαι. Σίγουρα όλοι βγένουμε εκτώς εαυτού με κάποια παιχνίδια αλλά δεν είναι λύση να βαράμε τα χειριστήρια. Για να μου περάσουν τα νεύρα προσπαθώ να στρέφομαι αλλού. Βαράω κανένα μαξιλάρι. :P Μια φορά μόνο είχα βαρέσει το πληκτρολόγιο στο γραφείο και έσπασαν τα υποστιρίγματα από κάτω. Ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα άλλο. Βέβαια κάποια στιγμη του έριξα νερό κατά λάθος και το αποτελείωσα :D Έχω ένα φίλο που όταν χάνει βαράει το πληκτρολόγιο και φεύγουν κουμπιά. Πρέπει να έχει αλλάξει καμιά 10αρια...
Πολύ ωραίο το άρθρο και έχει πλάκα που είναι από την οπτική γωνία του χειριστηρίου. Tα λυπάμαι ακόμα περισσότερο τώρα.
http://www.youtube.com/watch?v=hhzd-akFHwQ
πάρα πολύ ωραίο άρθρο. Μεγάλη αλήθεια!!
μπορεί να φωνάξω μπορεί να βρίσω άλλα πότε δε πετάω τον μοχλό
«Να το προσέχεις γιέ μου, όπως όλα έτσι και αυτό έχει τη δική του αξία».
Ξεχείλισε από χαρά. Καλημέρα καινούρια ζωή!!
Πολύ καλό άρθρο με εκπληκτικό επίλογο!
Χειριστήριο δεν έχω πετάξει ποτέ,καμιά φορά μόνο άμα τσατίζομαι χτυπάω το γραφείο μου και όχι το pc και τα περιφεριακά,ίσως το ποντίκη καμια φορά το βαράω με λίγη δύναμη,,,βέβαια στα φοιτητικά μου χρόνια έχω σπάσει ένα γραφείο από μπουνιά που έφαγε(αυτά τα γραφεία των 40 ευρώ που δεν είναι από ξύλο),είναι αυτό που λένε άμα δεν...όλα σου φταίνε!!!