Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Η Διαδοχή (Hereditary)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

    Ari Aster

  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ

    Toni Collette, Milly Shapiro, Gabriel Byrne

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Η Διαδοχή (Hereditary)
Η κριτική του Freecinema για την ταινία Η Διαδοχή (Hereditary).

Μετά την κηδεία της μητέρας της, η Άννι νιώθει πως καταρρέει ψυχολογικά, δεν έχει τη δύναμη να στηρίξει την ίδια της την οικογένεια, πνίγεται από ευθύνες, υποχρεώσεις, deadlines. Η τραγωδία έπεται. Και αυτό που θα τη διαδεχθεί ξεπερνά ακόμη και τις πιο τρομακτικές πτυχές του ανθρώπινου νου.

Ποια είναι η φύση του αληθινού τρόμου; Το σινεμά του είδους επιχειρεί (όταν δεν στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στο box-office) να δώσει απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα τα τελευταία χρόνια, αποφεύγοντας τη φόρμα του genre, οδηγώντας φίλους και μη αυτών των ταινιών σε πειραματισμούς που συχνά εξοργίζουν και διχάζουν. Μερικές φορές, ανάμεσα σε αυτές τις φιλμικές «ακρότητες» (θα προτιμήσω να αποφύγω αναφορές σε συγκεκριμένους τίτλους), μπορεί να προκύψει και μια ταινία σαν τη «Διαδοχή». Η οποία πλασαρίστηκε σαν φιλμ τρόμου. Σχεδόν με τον τρόπο που ο μέσος θεατής περίμενε να δει κάτι τέτοιο και από τη «Μητέρα!» του Ντάρεν Αρονόφσκι πέρσι! Καταλαβαίνεις πού θέλω να το πάω;



Γνωρίζοντας τη φήμη του από το εξωτερικό, αποφεύγοντας να διαβάσω άρθρα ή κριτικές και έχοντας παρακολουθήσει το trailer του, μπήκα να δω αυτό το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Άρι Άστερ με σχετικά μεγάλη προσμονή, θετικά συναισθήματα και ένα «φτιάξιμο» για σοβαρές ανατριχίλες στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας. Βγήκα σχεδόν σοκαρισμένος, ιδιαίτερα προβληματισμένος (από το περιεχόμενο, όχι τις εικόνες της ταινίας), με σκέψεις για πολλαπλές αναγνώσεις του έργου. Υπήρξαν και συνάδελφοι που γέλασαν (κοροϊδευτικά) κατά τη διάρκεια της προβολής και αυτό σίγουρα περιγράφει το πόσο θα διχάσει η «Διαδοχή» στα σινεμά, καθώς και από την αρχή ο Άστερ αφήνει να εννοηθεί ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι μια ταινία τρόμου, άσχετα από τον εν εξελίξει «εκτροχιασμό» του προς εκείνη την κατεύθυνση. Που, όμως, μπορεί και να είναι απλά… υποκειμενική. Γιατί το φιλμ πρωτίστως μεθοδεύει και μπολιάζει μέσα σου το αίσθημα της αμφιβολίας γύρω από τα δραματικά δρώμενά του, προκαλώντας τελικά τον τρόμο (;) υπό μορφή νοσηρών ιδεών και της αβεβαιότητας του θεατή απέναντι στα όρια του ρεαλιστικού. Δεν παραμένει πιστός μέχρι τέλους σε αυτόν τον χειρισμό της αφήγησης ο Άστερ, αλλά αυτό που έχει δημιουργήσει εδώ σίγουρα θα ανταμειφθεί με ένα cult status διαχρονικής αξίας στο κοντινό (κιόλας) μέλλον.



Το κυριολεκτικό σοκ της «Διαδοχής» είναι ενεργειακό. Βλέπουμε την καθημερινότητα μιας οικογένειας, που ενώ θα μπορούσε να αποτελεί δείγμα ανθρώπων της «διπλανής πόρτας», μοιάζει να έχει σχεδιαστεί από τον… Φράνσις Μπέικον! Τα πρόσωπα είναι αινιγματικά, αγριωπά, (δια)ταραγμένα, θλιμμένα, βυθισμένα σε πόνο ανείπωτο, κι ας βιώνουν καταστάσεις που δείχνουν απλές, φυσιολογικές. Η (από φυσικά αίτια) απώλεια της γιαγιάς λες και ξεσκεπάζει τη δυσλειτουργική μη βιωσιμότητα του δεσμού των μελών της, με την αρνητική αύρα που «κρύβει» αυτό το σπίτι να απειλεί να καταστρέψει κάθε απόπειρα σύσφιξης σχέσεων, θεραπείας του όποιου προβλήματος, που μπορεί να βιώνεται μα δεν καταμαρτυρείται ποτέ δημόσια. Που δεν τίθεται σε ένα τραπέζι «διαπραγματεύσεων», ώστε να επέλθει η γαλήνη. Θα το τολμήσει η μάνα, σε μια σκηνή ανθολογίας (ειδικά για την καριέρα της Τόνι Κολέτ, η οποία εδώ παίρνει το βουβό δράμα του μικρού της – και υποψήφιου για Όσκαρ δεύτερου – ρόλου στην «Έκτη Αίσθηση» και το εκτινάσσει με δραματική φόρτιση ισχυρών εντάσεων) που δεν αφήνει περιθώρια για άλλα «ψέματα» ή υπεκφυγές μεταξύ τους. Σε αυτή τη σκηνή δεν χωρούν αμφιβολίες (δικές μας). Και αυτό την κάνει ίσως την πιο ενοχλητική, την πιο δυσκολοχώνευτη του έργου. Την πιο ειλικρινά τρομακτική.



Ο Άστερ (επίσης σεναριογράφος του φιλμ) θα μπορούσε να το πάει… όπου γούσταρε! Υπάρχει υλικό που θα δικαιολογούσε μια εντελώς paranormal εξέλιξη, κάτι το ανεξήγητα εφιαλτικό, «από άλλον κόσμο». Αλλά αυτά είναι πράγματα που γνωρίζουμε από το σινεμά τρόμου. Και επειδή… δεν μιλάμε για μια ταινία τρόμου, στη «Διαδοχή» αποφασίζει να μεταφέρει τον θεατή σε ένα περιβάλλον αστικής οδύνης, ιδωμένης μέσα από έναν «παραμορφωτικό» φακό, που παρακολουθεί χαρακτήρες διόλου θελκτικούς, οι οποίοι μοιάζουν με προσωποποίηση προσώπων που δεν αγαπάς για κανέναν λόγο, αλλά κάποιοι δικοί σου άνθρωποι έχουν ζητήσει να τους περιγράψεις. Κι εσύ το κάνεις με «βαριά καρδιά», φορτώνοντάς τους στην όψη όλη τη συναισθηματική «ασχήμια» που τους χαρακτηρίζει. Υποκειμενικά. Όχι απαραίτητα ρεαλιστικά.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.
Η Διαδοχή (Hereditary) - Σελίδα 2

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!

Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity