Του χρήστη lovesfool
Έπεσα σε δύο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ κείμενα στο internet και με αφορμή αυτά θα ήθελα να μοιραστώ τις προσωπικές μου σκέψεις. Δεν είναι ακόμα ένας εννιάλογος του Cage... Δεν είναι ακόμα ένας δημιουργός με μέτρια έως μικρή εμπορική επιτυχία κι ελάχιστη έως μηδαμινή επιρροή στην βιομηχανία που προσπαθεί να πείσει ότι δεν φταίει το όραμά του που δεν αφορά κανένα, αλλά το κοινό που δεν έχει την γνώση, την ευαισθησία και την Παιδεία να κατανοήσει το μεγαλείο που θεωρεί ο ίδιος ότι κατέχει.
http://www.escapistmagazine.com/articles/view/issues/issue_265/7933-The-Fallacy-of-the-Fanboy
http://www.cracked.com/article_18571_5-reasons-its-still-not-cool-to-admit-youre-gamer.html
Και θα σταθώ κυρίως στο δεύτερο. Σύμφωνοι, σε κάποια σημεία υπερβάλει για να ενισχύσει το επιχείρημά του, ωστόσο, νομίζω ότι στη βάση του είναι απολύτως σωστό και περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο και τον δικό μου προβληματισμό για τα video games ως Μέσο, σε συνέχεια του προηγούμενου κείμενού μου για τη βία. Σημειώστε ότι και τα δύο κείμενα είναι σχετικά παλιά, σχεδόν 3ετίας, ωστόσο παραμένουν απολύτως επίκαιρα. Συχνά συζητούμε ότι η βιομηχανία έχει πλέον «μεγαλώσει», έχει συμπληρώσει πάνω από 3 δεκαετίες εμπορικής ύπαρξης, ο μέσος όρος ηλικίας των gamers είναι πάνω από 30 ετών, ένα τεράστιο ποσοστό των gamers είναι πλέον γένους θηλυκού, ενώ πριν 2-3 χρόνια μελέτες έδειχναν ότι σε αρκετές χώρες του Δυτικού κόσμου 2 στα 3 σπίτια είχαν μία gaming κονσόλα (χρησιμοποιώ επίτηδες παρελθοντικό χρόνο, καθώς θεωρώ ότι η «μόδα» αυτή έχει ξεφουσκώσει σε μεγάλο βαθμό, εν μέρει λόγω και της υποχώρησης των pop φαινομένων που ήταν τα Wii Sports, Wii Fit και Guitar Hero, αλλά και των CoD κτλ, κτλ, κτλ). Φέτος τα βραβεία τα έχουν σαρώσει πιο «indie» και πιο «σκεπτόμενα» παιχνίδια, όπως το Walking Dead της TellTale ή το Journey της ThatGameCompany και γενικότερα περνάμε κι εμείς μία πιο «hipster» και «indie» φάση σε σχέση με προηγούμενες χρονιές. Μιλάμε για τεχνικές αφήγησης, για μεθόδους συναισθηματικής έκφρασης, για Τέχνη και 1.002 κουλτουριάρικα πράγματα.
Ωστόσο, όσο λάθος κι αν ήταν το σημείο εκκίνησης (και η αυταρέσκειά του, που τον κάνει να θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία), ο Cage έχει δίκιο στην κεντρική του θέση. Μπορεί τα video games να μεγάλωσαν ηλικιακά σαν Μέσο, ωστόσο ποτέ δεν ενηλικιώθηκαν. Παραμείναμε έφηβοι. Είτε φταίει ότι μας αντιμετωπίζουν σαν έφηβους, οπότε κι εμείς προσαρμόσαμε την συμπεριφορά μας, είτε φταίει ότι συμπεριφερόμαστε σαν έφηβοι, οπότε προσάρμοσαν οι εταιρίες το προϊόν και το marketing τους για να απευθύνονται καλύτερα στο κοινό τους, εμείς σαν χρήστες δεν κάνουμε και πολλά για να αντιστρέψουμε την κατάσταση. Νιώθω ότι ζω σε ένα τεράστιο «Das Experiment».
Έστω ότι είμαι 30 και πάω για πρώτη φορά να γνωρίσω τους γονείς της μέλλουσας γυναίκας μου (θεωρητική κατάσταση, καθώς προσωπικά είμαι παντρεμένος με παιδί). Αν ο μέλλοντας πεθερός μου με ρωτούσε για τα χόμπι μου, θα ανέφερα ως πρώτο και με ελαφρά την καρδία ότι παίζω video games περίπου 10-20 ώρες την εβδομάδα (πριν το παιδί, καθώς τώρα δεν υπάρχει τόσος χρόνος ούτε για πλάκα); Θα το έβαζα πρώτο και μοναδικό σαν χόμπι στο βιογραφικό μου και πώς θα αντιδρούσα αν η συζήτηση επικεντρωνόταν σε αυτό κατά τη διάρκεια συνέντευξης για μία θέση λογιστή σε μεγάλη πολυεθνική; Θα ένιωθα την ίδια αμηχανία και διστακτικότητα αν το βασικό μου χόμπι, αντί για video games, ήταν η κιθάρα, ή η λογοτεχνία, ή το paintball; Πόσο εύκολα θα δήλωνα ανοιχτά ότι είμαι γυναίκα 19 ετών σε μία online παρτίδα CoD ή WoW, ή ακόμα και σε αυτό εδώ το site;
Πόσο εύκολα θα μπορούσα να προσελκύσω διαφήμιση για τραπεζικά προϊόντα, ασφάλειες ζωής/ζημιάς ή αυτοκίνητα (τρεις από τους μεγαλύτερους σε κονδύλι διαφημιζόμενους με βασικό κοινό άντρες 30+) αν είχα ένα online ειδησεογραφικό site για video games; Τι καλύτερο Μέσο για να διαφημίσω τα προϊόντα μου από ένα site που συγκεντρώνει 30άριδες που είναι πρόθυμοι να ξοδέψουν 300-500€ (αν όχι παραπάνω) κάθε μερικά χρόνια για gaming κονσόλες κι άλλα τόσα ετησίως για παιχνίδια, όχι για κάποιο είδος πρώτης ανάγκης, αλλά μόνο και μόνο για την ψυχαγωγία τους; Πόσο πιο ταιριαστό κοινό να βρω; Αφήστε τις ασφάλειες αυτοκινήτου. Σκεφτείτε online τζόγο. Τι μεγαλύτερος διαφημιζόμενος για το internet; Όλα τα αθλητικά site είναι τίγκα στην διαφήμιση για online τζόγο. Ωστόσο, τα gaming site όχι; Θέλετε να μου πείτε ότι στο contra.gr δεν μπαίνουν ανήλικοι, ενώ στο enternity.gr είμαστε όλοι μαθητές γυμνασίου; Είναι πραγματικά τόσο διαφορετικό το κοινό ηλικιακά; Ο αθλητισμός και ειδικότερα ο οπαδισμός απευθύνεται λιγότερο σε ανήλικους και κυρίως έφηβους από ότι τα video games;
Όσο κι αν ευαγγελιζόμαστε ότι τα video games είναι πλέον μέρος της συλλογικής pop κουλτούρας του Δυτικού κόσμου, όσο κι αν ευαγγελιζόμαστε ότι τα video games είναι τέχνη ή ότι πλέον απευθύνονται κυρίως σε ενήλικους, η εικόνα που επικρατεί σε αυτή την pop κουλτούρα είναι αυτή του ανώριμου, άντρα, έφηβου. Σε αυτόν απευθύνονται οι διαφημίσεις «η μαμά σου δεν θα το εγκρίνει» του Dead Space 2, παρότι το παιχνίδι είχε PEGI 18 και παρότι λογικά ο κύριος όγκος των αγοραστών του ήταν όντως κοντά στα 30, αυτόν έχει στο μυαλό του ο κάθε δημοσιογράφος των mainstream Media που κάνει θέμα για τους πυροβολισμούς στα αμερικανικά σχολεία και την σχέση του με τα video games, αυτόν έχουμε στο μυαλό μας κι εμείς οι ίδιοι κάθε φορά που μπαίνουμε σε ένα gaming forum ή σε ένα παιχνίδι για να παίξουμε online. Εκ προοιμίου, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ ότι ο συνομιλητής μου είναι 15χρονος άντρας, μέχρι αποδείξεως του εναντίου μετά από επίσκεψη στη προφίλ του για να δω ότι πρόκειται για ενήλικα(κάτι που αποδεικνύεται 8 στις 10 φορές).
Ποιος φταίει; Δεν ξέρω... Αυτό που ξέρω είναι ότι σαν καταναλωτές κάνουμε ελάχιστα για να αλλάξουμε την κατάσταση. Δεν ξέρω πόσο άμεσα μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την εικόνα βάσει των παιχνιδιών που αγοράζουμε (όπως π.χ. λέει άστοχα, υποτιμώντας μας ως «πρόβατα» ο Cage), καθώς είναι λογικό να προτιμούμε ΑΑΑ τίτλους που φτιάχνονται με τεράστιες επενδύσεις συγκεντρώνοντας μερικούς από τους πιο ταλαντούχους δημιουργούς της βιομηχανίας. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι δεν βοηθά να αλλάξει αυτή η κατάσταση το γεγονός ότι συμπεριφερόμαστε σαν ανώριμοι, ανασφαλείς έφηβοι σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τα video games. Όταν θα αρχίσουμε να κάνουμε πραγματικά τις συζητήσεις που έχουν σημασία, όταν θα αρχίσουμε να καλωσορίζουμε, αν όχι να προκαλούμε, την κριτική, την αμφισβήτηση, την έρευνα και τον προβληματισμό γύρω από το χόμπι μας και τις επιπτώσεις του, όταν θα γίνουμε λιγότερο εσωστρεφείς και περισσότερο φιλόξενοι προς όποιον δεν ασχολείται με τα video games, τότε ΙΣΩΣ ενηλικιωθεί και το Μέσο γενικότερα.
Αντί να χλευάζουμε τον κάθε Jack Thomson ή να κράζουμε το Fox News για το πόσο ανίδεοι είναι θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι να προκαλούμε αυτές τις ανοιχτές συζητήσεις. Θα έπρεπε εμείς να θέτουμε του προβληματισμούς που μας αφορούν, αντί να το κάνουν άλλοι, που δεν έχουν εμπειρία το Μέσο και άρα δεν τους αφορά. Θα έπρεπε να μιλάμε λιγότερο για πολύγωνα και MHz και περισσότερο για ουσιώδη πράγματα που μπορούν να πάνε το αγαπημένο μας χόμπι μπροστά.
Συγνώμη αγαπητέ μου αλλά εδώ, εν μέσος πλην σαφώς θέτεις κάποια... "ταμπού"... πριν από μερικά χρόνια ταμπού επίσης θεωρούταν και το social networking δεν τολμούσε κανείς να το προσθέσει στα "ενδιαφέροντα" του βιογραφικού του κάτι τέτοιο, αντιθέτως τη σήμερον, σε ενθαρρύνουν και οι ίδιοι οι σύμβουλοι εργασίας να το προσθέσεις στα ενδιαφέροντά γιατί θεωρείται... προσόν... Όμως όσον αφορά τα video games, εννοείται πως δεν θα τα προσθέσεις, διότι στον υποψήφιο εργοδότη θα φανεί κάπως... περίεργο (εκτός και αν κάνεις αίτηση εργασίας στο enternity :P) . Επομένως, ίσως περισσότερο αφιλόξενοι, να είναι εκείνοι που δεν έχουν ασχοληθεί με το gaming ποτέ και θεωρούν εκείνους που ασχολούνται σπασίκλες ή ακοινώνητους ή ακόμα και ανώριμους. Όπως λοιπόν θα προσπαθήσεις σε μία επαγγελματική συνέντευξη να πείσεις το υποψήφιο αφεντικό σου ότι διαθέτεις όλο το πακέτο του τέλειου εργαζόμενου (να του πεις ότι θέλει να ακούσει δηλαδή), για τον ίδιο λόγο δεν θα προσθέσεις τη φράση: "video games" στο CV σου. Δυστυχώς είναι δύσκολες ημέρες για ρομαντικούς, τι να κάνουμε; καμιά φορά πρέπει να πηγαίνουμε κόντρα στα πιστεύω μας. Εγώ προσωπικά δε χλευάζω και δεν κατακρίνω κάποιον που έχει διαφορετική άποψη από εμένα, αντιθέτως τον στηρίζω μέχρις εσχάτων να λέει την άποψή του ελεύθερα, και ας αφήνει να εννοηθεί πως όποιος έχει χόμπι τα βιντεοπαιχνίδια είναι και αντικοινωνικός - εσωστρεφής... Έκανες λόγο για επιπτώσεις (με ό,τι αυτό συνεπάγεται...), υπάρχει και το σοφό ρητό, "παν μέτρον άριστον" αν κάτι σου κάνει κακό το κόβεις ή τουλάχιστον το ελαττώνεις. Αυτό ισχύει για όλα τα πράγματα στη ζωή. Επίσης σε μία on line κοινότητα έχω δει και 30αρηδες να φέρονται σαν 15χρονα και το αντίθετο. Δεν είναι θέμα μόρφωσης ή παραμόρφωσης... είναι θέμα παιδείας... (εδώ στην Ελλάδα πολύ δύσκολο να βρεις σωστή). Αν με ρωτήσει λοιπόν εμένα ο πεθερός μου ποια είναι τα χόμπι μου, εκτός των άλλων θα του απαντήσω πως ήταν, είναι και θα είναι ΚΑΙ τα VideoGames! Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί που ντρέπονται για τα χόμπι τους (επιτέλους ας ήμαστε ο εαυτός μας που και που...). Για να πάει λοιπόν το αγαπημένο μας χόμπι μπροστά, καταρχήν ας μην ντρεπόμαστε γι' αυτό, και μετά βλέπουμε...
Σε ευχαριστούμε πολύ για το άρθρο σου φίλε μου...
Παναγιώτης Χιονίδης (aka: V.for.Veteran)
Έχεις χάσει όλο, ΜΑ ΟΛΟ το νόημα του κειμένου Παναγιώτη...
Το θέμα δεν είναι αν αναγράφω τα video games στο CV μου (δεν το γράφω, γιατί δεν γράφω κανένα χόμπι μου, καθώς το θεωρώ χαζό, αδιάφορο και επιπλέον είναι πλέον λίγο παλιομοδίτικο για ένα σύγχρονο βιογραφικό, ειδικά στον δικό μου κλάδο και στο δικό μου επαγγελματικό επίπεδο), αλλά το ότι στην mainstream συλλογική κουλτούρα εξακολουθούν να video games να θεωρούνται ασχολία για 15χρονα και μεγάλο μέρος της ευθύνης το έχουμε εμείς οι ίδιοι σαν ευρύτερη κοινότητα.
Τουλάχιστον, αυτό υποτίθεται ότι θέλω να γράψω κι όχι αν εγώ προσωπικά έχω τα video games στα χόμπι που καταγράφω στο βιογραφικό μου όταν ψάχνω για δουλειά.
Δεν ξερω κατα ποσο εχει νοημα για το συγκεκριμενο θεμα η αναλυση. Μπορει σε αυτη τη γενια να μπηκαν 250 εκατομμυρια κονσολες σε σπιτικα, αλλα δεν ειναι ουτε κατα διανοια αριθμος κοντα στο ποσοι ακουνε μουσικη η βλεπουν ταινιες.
To internet. τα smartphone και τα social games θα βοηθησουν στη διαδωση και διευρυνση του χομπι μας, αλλα μεχρι τοτε η οποια συζητηση για ωριμανση της βιομηχανιας αναβαλλεται τουλαχιστον για τα επομενα 10 χρονια. Και παλι υπαρχει η πιθανοτητα να μη γινει ποτε mainstream χομπι. Υπαρχουν πολλες ομοιοτητες με τη βιομηχανια των κομικς, η οποια ποτε δεν καταφερε να κερδισει τον σεβασμο που της αξιζει σαν τεχνη, γιατι κι εκει κυριαρχουν τα πιο ανωριμα και παιδικα θεματα.
Δεν εχει σημασια να κατσουμε να βρουμε ποιος φταιει γι' αυτο, απλα ας απολαυσουμε το χομπι μας. Για τη διαφημιση του και το κοινωνικο του προσωπο εργαζονατι ηδη αλλοι...
ΥΓ1: Υπερχομο αρθρο για αλλη μια φορα Lovesfool!
ΥΓ2: Το κοκκινο 3ds μου τυγχανει ιδιαιτερα σοβαρης αντιμετωπισης απο ατομα που δεν παιζουν. Εμφανισιακα ειναι σιγουρα πολυ πιο cool και ωριμο απο προκατοχους του. Η νιντεντο επενδυοντας γενικα στην προσεγγιση casual κοινου ισως ειναι πιο κοντα απο ολους στο να απενοχοποιησει το gaming. Δεν ειναι τυχαιο που εδω και 6-7 χρονια ο Iwata ονειρευεται ολη την οικογενεια γυρω απο τις κονσολες της.
Όχι δεν έχω χάσει κανένα, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ νόημα... μάλλον δεν κατάλαβες εσύ το δικό μου σκεπτικό. :) το βιογραφικό το ανέφερα σαν παράδειγμα για να αναπτύξω τη σκέψη μου, μέσα σε όσο γίνεται λιγότερες γραμμές, επίσης οι απόψεις διίστανται στο ό,τι τα video games θεωρούνται ασχολία για 15χρονα, αυτό νομίζουν αρκετοί από εμάς και ίσως γι' αυτό παρατηρούνται τα "ταμπού" που αναφέρω και παραπάνω. Ξανά γράφω λοιπόν πως δεν έχει να κάνει με το βιογραφικό και το τι συμπεριλαμβάνεις σε αυτό. Άλλωστε και εσύ το αναφέρεις σαν παράδειγμα στο άρθρο σου, παρόλο που τελικά το θεωρείς χαζό, αδιάφορο και παλιομοδίτικο... Ωστόσο η αλήθεια είναι πως θέτεις και πολλά ερωτήματα που πραγματικά χρειάζονται πολλές ώρες συζήτησής για να αναλυθούν... Εγώ σε πρώτη φάση προσπαθώ να απλοποιώ τα πράγματα , παρά να ζαλίζω το μυαλό μου με θέματα marketing (έχω ασχοληθεί στο παρελθόν). Αν αποφασίσω να ασχοληθώ και επαγγελματικά με το gaming τότε ναι θα αξίζει τον κόπο μία πιο "μαρκετίστικη" προσέγγιση. Επομένως, κατά κάποιο τρόπο συμπληρώνω τα γραφόμενά σου, αφού αναφέρω για ποιους λόγους (κατά την άποψή μου) έχουμε και εμείς κάποιο μερίδιο ευθύνης σαν ευρύτερη κοινότητα ...
"Θα έπρεπε εμείς να θέτουμε του προβληματισμούς που μας αφορούν, αντί να το κάνουν άλλοι, που δεν έχουν εμπειρία το Μέσο και άρα δεν τους αφορά." Αφου δεν τους αφορα ας μην ασχολουνται και δεν θα επρεπε να ασχολουνται με κατι που δεν ξερουν.
Τωρα οσο αφορα οτι μας συμπεριφερονται η εμεις συμπεριφερομαστε σαν εφηβοι θα το αναλυσω αυριο γτ δεν εχω χρονο αλλα ηθελα να πω το παραπανω σχολιο κ να μην το ξεχασω :P
Συγχωρείστε με, μπήκα απλά για να γράψω να αλλάξετε την περιγραφή που λέει για 300-600 λέξεις...Σχεδόν όλα, αν όχι όλα τα κείμενα είναι τουλάχιστον 1,000 λέξεις...! Ειδικά αυτό εδώ.
Έξι πράγματα:
1)Ε ΟΧΙ ΚΑΙ ΧΙΠΣΤΕΡ ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
2)Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον με i phone, sIII που είναι όλη την ώρα online κοιτάει συνεχώς τα notification, κάνει tag όπου και να πάει βγάζει φωτογραφίες και τις ανεβάζει συνέχεια νομίζοντας στο μυθομανές του μυαλουδάκι ότι είναι στο ΟΚ και στο HELLO! , να με θεωρεί ανώριμο,ανασφαλή έφηβο επειδή είμαι gamer.
3)Προσωπικά θεωρώ το facebook και το social networking ελάττωμα για το βιογραφικό. Προσωπική συμβουλή μην το βάζετε πουθενά στα βιογραφικά. Το gaming δεν το βάζω στο βιογραφικό αλλά στην συνέντευξη το αναφέρω σε περίπτωση που ερωτηθώ (σπάνια). Αλλά γενικότερα στον επιστημονικό κλάδο το gaming θεωρείται προσόν γιατί ακονίζει το μυαλό- απλά θα πρέπει να είναι gamer κι αυτός που σου παίρνει συνέντευξη( δηλ. 1 στους 2)
4)Μέσω των videogames (...και κάποιων άλλων χόμπι όπως η λογοτεχνία), νιώθω ότι επιστρέφω στην παιδική-εφηβική μου αθωότητα, όχι στο Das Experiment.
5)Τέλος, δυστυχώς όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι most people are sheep.
6)Μπράβο σου lovefool το κείμενο σου προβληματίζει πολύ και είναι ότι πρέπει για συζήτηση.
Πολύ σωστό άρθρο lovesfool, με ενδιαφέρουσα ψυχοκοινωνιολογική ανάλυση του θέματος.
Παρότι η ενηλικίωση είναι μια παρωχημένη κοινωνική παραδοχή ή καλύτερα ένα ταμπού, θα συνεχίσει να υφίσταται για νομικούς λόγους αρκετά ακόμα.
Όταν ολόκληρη η δυτική κοινωνία βασίζεται σε ταμπού (ακόμα και το ότι ο τζόγος δεν είναι για τα μάτια των παιδιών) δεν είναι καθόλου περίεργο που στα μάτια πολλών τα videogames εξισώνονται με «παιδιάστικά πράγματα». Δυστυχώς οι πολλοί δεν το βλέπουν σαν ένα μέσο (βλ. κινηματογράφος) αλλά σαν μια πολύ εξειδικευμένη έκφανση μιας δραστηριότητας. Είναι δύσκολο να σηκώσει κανείς ανάστημα μπροστά στα ταμπού της κοινωνίας· φερόμαστε σαν ανασφαλείς έφηβοι γιατί αντιμετωπίζουμε καθημερινά ανασφαλείς «ενηλίκους».
@Arty2 +1 Πολύ σωστός φίλε μου...
Καταρχας τα παχνιδια δεν προκαλουν βια!