Μόνη του βοήθεια ένα άγνωστο πρόσωπο που τον καθοδηγεί μέσω πρώιμων σταθερών τηλεφώνων (είπαμε, 1899). Οι προφανείς συνειρμοί από όλα τα παραπάνω εντείνονται από τις αναφορές και τους παραλληλισμούς με διάφορα γεγονότα και καλλιτεχνικά έργα. Οι σφαγιασμοί του Τζακ του Αντεροβγάλτη την ίδια περίοδο, το ταξίδι στο Μεξικό των Αζτέκων και τα ποτάμια αίματος και σάρκας από τις ανθρωποθυσίες τους, η βιομηχανική παραγωγή κρέατος και το ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο για την αυξανόμενη καπιταλιστική εκβιομηχάνιση, το «From Hell» του Alan Moore και ο «Frankenstein» της Mary Shelley, ο θάνατος της γυναίκας του και, κυρίως, οι βαθιές και διαρκείς τύψεις του πρωταγωνιστή για μια σειρά υπερβάσεων που αποκαλύπτονται σταδιακά, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία του παζλ και συνθέτουν ένα πολύ ελκυστικό πλαίσιο. Το σενάριο, για την ακρίβεια, είναι το δυνατότερο σημείο του A Machine For Pigs. Όσον αφορά το gameplay, οι developers σοφά απομακρύνθηκαν από τη συνταγή του A Dark Descent. Παρά την αναμφισβήτητη επιτυχία της, η επανάληψη θα μείωνε τόσο την έκπληξη όσο και την ποιότητα της εμπειρίας του παίκτη. Σε αυτό το κομμάτι, η επιρροή της The Chinese Room είναι προφανέστατη: το A Machine For Pigs θυμίζει πολύ περισσότερο το Dear Esther παρά τον προκάτοχό του. Όχι, δεν είναι το ίδιο τρομακτικό. Ταυτόχρονα όχι, δεν επιδιώκει να πετύχει τον ίδιο τύπο τρόμου. Και όχι, τα μέσα που χρησιμοποιεί δεν είναι τα ίδια.
Εκεί που το πρώτο παιχνίδι βασιζόταν στο ότι ο παίκτης έπρεπε συνεχώς να διαλέγει ανάμεσα στο να τρελαθεί από φόβο στο σκοτάδι, να δαπανήσει το ελάχιστο λάδι του για να δει και να προσελκύσει κάποιο τέρας (αλησμόνητες οι στιγμές που ο χαρακτήρας κρυβόταν σε ντουλάπες ή έκρυβε το πρόσωπό του σε μια γωνιά για να μην αντικρύσει κάτι φρικτό), εδώ το φανάρι του Mandus δεν καίει τίποτα και φέγγει για πάντα, εκτός αν το σβήσει ο παίκτης προφανώς. Το sanity meter, και γενικά ο παράγοντας τρέλα, έχει εξαφανιστεί πλήρως. Με μια μόνιμη πηγή φωτός στο χέρι μια κύρια πηγή φόβου παύει να υπάρχει, και σύντομα έρχεται η εξοικείωση. Αυτό που μένει είναι τα κλασσικά μέσα τρόμου, όπως τα scripted events (βαρέλια που κυλάνε μόνα τους, καταρρεύσεις, τρέμουλα κλπ) και οι ήχοι, που όμως είναι τόσο συχνά που συνηθίζονται. Κατά συνέπεια, αυτό που έχει να κάνει ο παίκτης είναι να γυρίζει γύρω γύρω (χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα, καθώς το αίσθημα της απειλής είναι μειωμένο) και να λύνει διάφορους απλούς γρίφους σχετικούς με αντικείμενα, διακόπτες και λεβιέδες. Σε περίπτωση που συναντήσει κάποιο τέρας και χρειαστεί να το αποφύγει, συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο και αρκεί να έχει σβήσει έγκαιρα το φανάρι.
Για να είναι μάλιστα σίγουροι οι developers πως ο παίκτης δε θα ξαφνιαστεί, το φανάρι του παίκτη τρεμοσβήνει όποτε ένα τέρας είναι κοντά ή φωτίζεται από το φανάρι (…). Ασφαλώς υπάρχουν τρομακτικά σημεία στο παιχνίδι, μα αυτά είναι λίγα και μικρής έντασης. Τα puzzles, τέλος, γίνονται επαναλαμβανόμενα από ένα σημείο και μετά. Ένα τελευταίο στοιχείο, ενδεικτικό τόσο της νέας προσέγγισης όσο και του πόσο περιοριστικός είναι ο σχεδιασμός των γρίφων, είναι η περιορισμένη αλληλεπίδραση με τον περίγυρο. Το inventory έχει καταργηθεί ενώ τα διαθέσιμα αντικείμενα είναι πολύ περιορισμένα και διακοσμητικής λογικής: μπουκάλια, καρέκλες, μερικά συρτάρια, αντικείμενα σχετικά με γρίφους και λίγες ακόμα επιλογές συνθέτουν ένα απόλυτα γραμμικό σκηνικό όπου αν κάτι κάνει τον κέρσορα να εμφανιστεί θα χρησιμεύει σε κάποιο γρίφο (παρεμπιπτόντως είναι απορίας άξιο γιατί ο κεντρικός χαρακτήρας δεν πήρε μαζί του ένα κυνηγετικό όπλο από το ισόγειο, από τα τόσα που κρέμονταν στους τοίχους). Το περιορισμένο interaction, ενάντια στην παράδοση της σειράς, βλάπτει και την αληθοφάνεια του γύρω χώρου.
Αυτό σημαίνει πως το Amnesia: A Machine For Pigs είναι κακό παιχνίδι; Και πάλι όχι. Οι μηχανισμοί του είναι πιο κοντά στο horror adventure παρά το survival horror. Δε θέλει να πανικοβάλλει τον παίκτη όσο το να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα απώθησης, αποτροπιασμού, θλίψης, απελπισίας, παράλληλα με μια προσωπική τραγωδία και ύβρη απέναντι στην ανθρώπινη φύση. Ο στόχος ήταν, προφανώς, μέσα από αυτό να προκύψει μια τόσο βαριά και πιεστική εμπειρία που να κάνει τον παίκτη να δει τα πράγματα γύρω του με άλλο μάτι. Κάτι παρόμοιο είχαν επιχειρήσει τα Sanitarium και I Have No Mouth And I Must Scream, και υπό αυτή την άποψη το A Machine For Pigs αποτελεί, όπως προαναφέρθηκε, περισσότερο ένα horror adventure παρά ένα survival horror, με τον τρόμο να είναι περισσότερο ψυχικός αντί για ψυχολογικός. Στο σκέλος της αφήγησης, ο στόχος επιτυγχάνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και κρατά τον παίκτη μέχρι το τέλος, δίνοντας έμφαση στην ψυχοσύνθεση του Mandus και στην ερμηνεία των όσων βιώνει.
Η εξιστόρηση επίσης, μέσα από μονόλογους, σημειώματα και γραμμόφωνα με ηχογραφήσεις, είναι υποβλητική και δίνει τον κατάλληλο τόνο σε μια ιστορία που δέχεται ποικίλες ερμηνείες και προσεγγίσεις αν ο παίκτης ασχοληθεί μαζί της. Αν υπάρχει ένα ελάττωμα αυτό είναι ο βερμπαλισμός σε κάποια σημεία, αλλά ξεπερνιέται καθώς η γραφή αποπνέει ένταση και δύναμη. Η μουσική και ο ήχος συμβάλλουν τα μέγιστα στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας για ένα τέτοιο εγχείρημα. Οι ηθοποιοί αποδίδουν απόλυτα ικανοποιητικά τους ρόλους τους, οι βαριές ανάσες και ουρλιαχτά είναι απόλυτα πιστευτά, ενώ τα ηχητικά εφέ έχουν τη γνωστή ποιότητα των προηγούμενων τίτλων της Frictional. Ειδική μνεία αξίζει στη μουσική, που μπορεί να χαρακτηριστεί καταπληκτική. Όχι μόνο ταιριάζει απόλυτα στην εποχή και την αισθητική του τίτλου, μα χρησιμεύει σαν επιπλέον εκφραστικό μέσο της αφήγησης και όχι απλά σαν εργαλείο τρόμου. Θλιβερά, μελαγχολικά θέματα που αναδεικνύουν την απελπισία και τρέλα του όλου εγχειρήματος συμπληρώνονται από τα αντίστοιχα θέματα αγωνίας για τις πιο έντονες στιγμές. Τεχνικά, τα γραφικά είναι αρκετά καλύτερα από του πρώτου Amnesia μα σα σύνολο είναι μέτρια.
Το ζητούμενο δεν είναι αυτό ασφαλώς μα η σωστή απόδοση του περιβάλλοντος του παιχνιδιού, και εδώ η δουλειά των developers είναι πολύ καλή. Πολλές ενοχλητικές λεπτομέρειες (μετακινήσεις αντικειμένων, αλλαγές στη δομή των δωματίων κλπ) και διακοσμήσεις, σωστοί φωτισμοί, μια βαθμιαία κλιμάκωση από το μέγαρο στα κελάρια και σε τεράστιες υπόγειες αίθουσες, πρώιμες ατμοκίνητες και ηλεκτρικές συσκευές και θολοί, τρεμάμενοι φωτισμοί συνθέτουν ένα αληθοφανές σκηνικό, αντάξιο κλασσικού βικτωριανού τρόμου. Αυτό που τα χαρακτηρίζει ιδιαίτερα όμως είναι η προσοχή στη σκηνοθεσία και στη δημιουργία γκροτέσκων, ενοχλητικών στιγμιοτύπων. Νωρίς στο παιχνίδι ο παίκτης θα μπει σε ένα παρεκκλήσι και θα δει ακρωτηριασμένα, σφαγμένα γουρούνια πάνω στο ιερό - και αυτό είναι ένα μικρό μόλις παράδειγμα. Αν και εντελώς σκηνοθετημένες, αυτές οι στιγμές είναι σημαντικό ατού για τον τίτλο προκαλώντας ποικιλία συναισθημάτων, πολλές φορές απρόσμενων. Καταλήγοντας, ιδωμένο σε σχέση με τον προκάτοχό του ή παρόμοιους τίτλους (Slender, Outlast), το A Machine For Pigs είναι λίγο και όχι τόσο τρομακτικό. Αυτό που προσπαθεί να κάνει όμως είναι κάτι διαφορετικό.
Υπό την επιρροή της The Chinese Room, ακολουθεί την οδό της έμφασης στην αφήγηση και στα εκφραστικά μέσα. Σε αυτό το τμήμα είναι, χωρίς να αποτελεί απαραίτητα horror game, και αρκετά ενδιαφέρον και αρκετά επιτυχημένο. Προσφέρει ένα σενάριο που αν και δεν είναι πρωτότυπο προσφέρει και ένταση και τροφή για σκέψη (αν κάποιος είναι διατεθειμένος να ασχοληθεί μαζί του), ενώ υπάρχουν στιγμές μεγάλης έντασης, τραγικότητας και θλίψης. Το πρόβλημα είναι πως αυτά δεν περνάνε στον παίκτη μέσα από το gameplay, το οποίο είναι περιοριστικό και ελλιπές. Οι γρίφοι είναι επαναλαμβανόμενοι, τα στοιχεία τρόμου δε δένουν μεταξύ τους ή είναι ανύπαρκτα και η αφήγηση δεν υποστηρίζεται από τους μηχανισμούς. Σε αυτό το τμήμα η μινιμαλιστική επιρροή του Dear Esther είναι ολοφάνερη, και το αν άρεσε ή όχι σε κάποιον αποτελεί και δείκτη για το A Machine For Pigs. Το πρόβλημα είναι πως δεν καταφέρνει, όπως άλλοι γνωστότεροι και μεγαλύτεροι τίτλοι, να ξεπεράσει αυτή την αδυναμία με τη δύναμη της γραφής, τον εντυπωσιασμό ή το περιτύλιγμα. Παρά την ποιότητα της δουλειάς σε αυτό τον τομέα, δεν καταφέρνει να ενώσει καλύτερα αφήγηση και gameplay. Η διάρκειά του, τέλος, κυμαίνεται γύρω στις 7 ώρες καθιστώντας το ακόμα πιο σύντομο για τον έμπειρο ή υποψιασμένο παίκτη.
Το A Machine For Pigs δεν είναι κακό, λοιπόν, αλλά δεν είναι και αντάξιος διάδοχος του Amnesia: A Dark Descent. Διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν καταφέρνει να δώσει μια αντίστοιχα έντονη εμπειρία με τη μέθοδο που επέλεξαν οι developers. Όσοι ήθελαν μια εμπειρία παρόμοια με το προηγούμενο παιχνίδι πιθανόν να απογοητευτούν. Οι νέοι φίλοι της σειράς θα βρουν έναν αξιόλογο τίτλο με αρκετές αρετές που όμως δεν καταφέρνει να λάμψει.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Εξαιρετικά κακή συνέχεια ενός φοβερού παιχνιδιού. Απλά περιφέρεσαι σαν την άδικη κατάρα χωρίς να κάνεις τίποτα ουσιαστικό. Καλό το review, ασυνεπής η βαθμολόγηση ως συνήθως.
Τι εννοείς "ασυνεπής" apollyon και κυρίως τι εννοείς "ως συνήθως";
Όπως και σε άλλα ριβιου του σαιτ, διαβάζεις πχ για ένα παιχνίδι του 5 και βλέπεις στην βαθμολογία ένα 7-8 και μένεις με την απορία. Δε μπορώ να φανταστώ πως το ίδιο το άτομο που γράφει το κείμενο, είναι τόσο άστοχο στην βαθμολογία. Εγώ θα πρότεινα να μην βάζετε καθόλου βαθμούς, για να επικεντρώνεται και ο κόσμος στην δουλειά του κριτικού. Ομολογουμένως κάποια ριβιού είναι πολύ καλογραμμένα.
Αν το αντιλαμβανομαι σωστα, η βαθμολογια αφορα το παιχνιδι ανεξαρτητα απο προηγουμενους τιτλους αλλα συγκριτικα με το ειδος..Γι αυτο φανταζομαι οτι στη συγκριση με το προηγουμενο Amnesia εχει κακη κριτικη (αν ειναι δοκιμο οπως το θετω) αλλα γενικα δεν ειναι κακο παιχνιδι ή τουλαχιστον δεν αρμοζει βαθμολογια και κατω απο 6 για να πεις οτι ειναι ασυνεπης η βαθμολογια..
Επισης το "ως συνηθως", αν αναλογιστεις οτι δεν κανει ενας τα review δεν μπορει να ευσταθει..Εκτος αν εχουν οοολοι καποιο θεμα με τις βαθμολογιες..Φιλικα παντα..Οι βαθμολογιες ειναι χρησιμες...Οχι στο αν ενα παιχνιδι θα παρει 8.5 η 9 που μπορει να ειναι λιγο υποκειμενικο αλλα σε κατευθυνει καπου αν κατηγοριοποιησεις τις βαθμολογιες
Για το παιχνιδι νομιζω πως αν καποιος δεν εχει παιξει το πρωτο και σκεφτεται μια αγορα, ας παει εκει καλυτερα..Εχοντας δοκιμασει παντως και το Outlast θα πηγαινα καλυτερα εκει..
apollyon, το τι θεωρεί ο καθένας στο μυαλό του ως 7, 8, 9 είναι μεγάλη κουβέντα και ως εκ τούτου έχουμε βάλει και ένα χαρακτηρισμό από κάτω από τη βαθμολογία. Ο Γιάννης που έχει κάνει το review μπορεί να σου απαντήσει πιο συγκεκριμένα για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.
Εγω εδω συμφωνω με το 7 ..πιο σωστο θα ηταν το 6 αλλα συμφωνω με το 7..
Αν το παρεις ως ξεχωριστο παιχνιδι τοτε ειναι οκ αλλα τα προβληματα αρχιζουν οταν διαβασεις οτι ειναι Amnisia. Καναν μεγαλο λαθος βγαζοντας την δυνατοτητα να σου σβηνη ο φακος και του να τρελενεσε σιγα σιγα στο σκοταδι ενω πρεπει να κριφτεις.
Τα puzzle εγω προσωπικα τα βρηκα χαζα οχι στο να τα λυσεις αλλα στο οτι υπαρχουν απλα για να τα λυσεις με γεφυρες που εχουν συκωθει ενω δεν δικαιολογειτε καν η υπαρξει της γεφυρας εξ' αρχεις κτλ κτλ
Τα περισσοτερα scare events ειναι scripted που μετα απο ενα χρονικο διαστημα γινονται πολυ αναμενομενα σε επιπεδο skyrim εμαι σε ενα dungeon και βλεπω 10 σαρκοφαγους ενω στο κεντρο ειναι ο θησαυρος ετσι μολις των παρω θα ξυπνησουν ολα, τοσο πολυ αναμενομενα..
Ο ηχος χτυπαει 10/10 τα γραφικα ειναι μια χαρα (αλλα θα μπορουσαν να ειναι καλυτερα) ΑΛΛΑ εκει που χανει τρελους ποντους ειναι στο story. Δεν θα κανω κανα spoil στην ιστορια αλλα βασικα κυμενετε ως εξις : Χρησιμοποιηστε την πιο σπαστικη κλαψιαρικια φωνη που μπορειτε να κανετε και πειτε ..
The world is full of pain and misery so i'm gonna save everyone from all of this, by killing everyone. So go my minions and slaughter everyone you see, men, women and children, to ''save'' them all from the evil of this world...
Ναι, αυτο, ναι... μολις ειπα α-spoil-αριστη (greeklish 4 life) ολη την ιστορια του machine of pigs και τον μισον Final Fantasy και πολλων αλλον JRPG που υπαρχουν.
Ηλικρινα δεν εχουν βαρεθει οι developers αυτο το concept για ιστορια, δεν εχυν καταλαβει ποσο χαζο ειναι, αλλα και παλι το παιχνιδι ειναι καλοφτιαγμενο και κατω απο 6 δεν του βαζεις ..το 7 ειναι κομπλε..εισαι καλημενος
πολυ αξιολογο review...συμφωνω απολυτα!!!
Θα ήταν πράγματι ωραίο να μην βάζαμε βαθμούς, αλλά προς το παρόν δυστυχώς δε γίνεται κάτι τέτοιο. Γνώμη μου είναι ότι οι αναγνώστες θα έπρεπε να επικεντρώνονται στο κείμενο έτσι κι αλλιώς, γιατί τώρα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, αφού είναι εμφανές ότι οι περισσότεροι μπαίνουν και σχολιάζουν έχοντας δει μόνο τη βαθμολογία (αναφέρομαι σε άλλα review και όχι σε αυτό).
Όπως είπε και ο Παύλος πάντως, καλό θα ήταν να λαμβάνουν οι αναγνώστες περισσότερο υπόψη τους τον χαρακτηρισμό και όχι τον βαθμό, γιατί πλησιάζει περισσότερο στη λογική της ποιοτικής και όχι ποσοτικής προσέγγισης, αποδίδεται καλύτερα η ουσία του κειμένου και αποφεύγονται οι αυτόματες συγκρίσεις που προκύπτουν από τη φύση των αριθμών. Παύλο ψήσου! :P
Καταρχάς η βαθμολογία και το review προέρχονται από το ίδιο άτομο. Για το αν υπάρχουν ή όχι αποκλίσεις στο site, υπάρχει αρχισυνταξία και δε σκοπεύω να πάρω τη θέση της. Θα μιλήσω για το συγκεκριμένο review, που έγραψα και βαθμολόγησα ο ίδιος.
Κρίνεις και εν τέλει αξιολογείς ένα παιχνίδι όχι με άξονα όχι το τι έκανε ο προκάτοχός του ή άλλα παρόμοια παιχνίδια, αλλά το τι θέλει να κάνει το ίδιο και πόσο καλά το καταφέρνει - σαν αυτόνομη παρουσία (εισάγοντας σαν παράγοντα και το πόσο αναπαράγει ένα "κουρασμένο" gameplay, που αφορά κυρίως sequels τύπου CoD). Το A Machine for Pigs θέλησε να προκαλέσει ένα ΡΙΖΙΚΑ διαφορετικό είδος τρόμου στον παίκτη και να δώσει μια ΡΙΖΙΚΑ διαφορετική εμπειρία. Δε μπορώ λοιπόν σε αυτή τη βάση να θεωρήσω ως αρνητικά την απουσία sanity meter, σπίρτων ή...ντουλαπιών να κρυφτείς (θεωρώ απεναντίας αρνητικό το περιορισμένο interaction), γιατί το A Machine for Pigs θέλει να χρησιμοποιήσει ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ μέσα. Όποιος ήθελε κάτι παρόμοιο πολύ καλά κάνει και δικαίως απογοητεύεται, αλλά εγώ σα reviewer δε μπορώ να παραβλέψω αυτή τη διαφορετικότητα (κάτι που προσπάθησα να τονίσω σε κάθε τμήμα του κειμένου) - και σε αυτό μάλιστα δεν εισέρχεται καθόλου ο προσωπικός παράγοντας. Είναι ένα παιχνίδι που βασίζεται στο έμμεσο storytelling, τι να κάνουμε. Για αυτό λοιπόν στο τέλος του κειμένου το τοποθετώ δίπλα στον προκάτοχό του, απευθυνόμενος σε όσους περίμεναν μια από τα ίδια, αλλά και το βαθμολογώ αυτόνομα βλέποντας το τι θέλει να πετύχει και τι προσφέρει σαν κυκλοφορία. Το τελευταίο έχει σαφή στοιχεία που δε θα αρέσουν σε όλους, αλλά διαβάζοντας το κείμενο τα ξέρει (πιστέυω/ελπίζω). Οι λόγοι που έβαλα το 7 είναι ο πολύ καλός - τηρουμένων των αναλογιών - τεχνικός τομέας, η ατμόσφαιρα και η ενδιαφέρουσα ιστορία. Για ένα horror adventure, όπως το χαρακτηρίζω ρητά, αυτά είναι επαρκή για ένα 7. Το Amnesia ήταν survival horror.
Το αν είναι καλύτερο ή χειρότερο παιχνίδι επαφίεται στον καθένα μας ξεχωριστά, δικός μου στόχος είναι να δώσω στον αναγνώστη να καταλάβει 1) περί τίνος πρόκειται 2) αν θα του αρέσει. Ούτε προσπαθώ να προκαταβάλω αντιδράσεις ούτε να απευθυνθώ στον καθένα προσωπικά. Σε μια πιο προσωπική αποστροφή, είναι κάπως αστείο να εγκαλούμαι γιατί δε βαθμολόγησα χαμηλότερα το A Machine for Pigs λόγω της έλλειψης interaction ουσιαστικά (και σε αυτό περιλαμβάνω και τα horror sequences) αλλά είχα ανάλογη συζήτηση για το ότι έβαλα "χαμηλό" βαθμό στο Walking Dead που είχε ακριβώς το ίδιο μειονέκτημα.
Αφού ο kopritis13 γούσταρε, τι το κουράζουμε το θέμα; :P
Δυστυχώς έπεσε το επίπεδο της σειράς με το machine for pigs. Βέβαια δεν αναπτύχθηκε από διαφορετική εταιρία και ελπίζω να μην ξανακάνει το ίδιο λάθος η Frictional Games και να αναλάβει η ίδια το επόμενο.
Πρέπει να είναι τρομερά ατμοσφαιρικό παιχνίδι...προσωπικά δεν με χαλάει που το gameplay υστερεί γιατί έχει τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία που άνετα θα μπορούσα να το παραβλέψω για να βυθιστώ όλο και περισσότερο στην θλιβερό κόσμο του ήρωα.Ξέρεις,αυτό το "υπομένω καταστάσεις" για να δω τι γίνεται στην συνέχεια της ιστορίας με κάθε λεπτομέρεια.Για μένα 8άρι από αυτά που διάβασα και χωρίς να έχω παίξει το πρώτο amnesia.
Το παιχνίδι φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον, με όποια θεματάκια μπορεί να έχει. Ίσως να μην αποτελέσει την πρώτη τους επιλογή, αλλά πιστεύω ότι οι περισσότεροι θαυμαστές των horror games θα το πιάσουν κάποια στιγμή στα χέρια τους.
Το game σε γενικες γραμμες ειναι καλο. Σημαντικες ελλειψεις ειναι η ελλειψη του Inventory και των δυσκολων γριφων του Dark Descent. Αλλα ολο το σουρεαλιστικο κλιμα φοβου που δημιουργει ειναι πολυ καλα οργανωμενο.Προς το τελος χαλαει λιγο οταν γινεται εξαιρετικα linear. Κατι αλλο που με ενοχλησε ειναι ο θορυβος της μηχανης που γινεται εκωφαντικος, κουραστικος και φυσικα καθολου τρομακτικος. Το αξιζει το 7αρι αν σκεφτει κανεις οτι το πρωτο της σειρας πηγαινε για 9-10