Μόνη του βοήθεια ένα άγνωστο πρόσωπο που τον καθοδηγεί μέσω πρώιμων σταθερών τηλεφώνων (είπαμε, 1899). Οι προφανείς συνειρμοί από όλα τα παραπάνω εντείνονται από τις αναφορές και τους παραλληλισμούς με διάφορα γεγονότα και καλλιτεχνικά έργα. Οι σφαγιασμοί του Τζακ του Αντεροβγάλτη την ίδια περίοδο, το ταξίδι στο Μεξικό των Αζτέκων και τα ποτάμια αίματος και σάρκας από τις ανθρωποθυσίες τους, η βιομηχανική παραγωγή κρέατος και το ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο για την αυξανόμενη καπιταλιστική εκβιομηχάνιση, το «From Hell» του Alan Moore και ο «Frankenstein» της Mary Shelley, ο θάνατος της γυναίκας του και, κυρίως, οι βαθιές και διαρκείς τύψεις του πρωταγωνιστή για μια σειρά υπερβάσεων που αποκαλύπτονται σταδιακά, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία του παζλ και συνθέτουν ένα πολύ ελκυστικό πλαίσιο. Το σενάριο, για την ακρίβεια, είναι το δυνατότερο σημείο του A Machine For Pigs. Όσον αφορά το gameplay, οι developers σοφά απομακρύνθηκαν από τη συνταγή του A Dark Descent. Παρά την αναμφισβήτητη επιτυχία της, η επανάληψη θα μείωνε τόσο την έκπληξη όσο και την ποιότητα της εμπειρίας του παίκτη. Σε αυτό το κομμάτι, η επιρροή της The Chinese Room είναι προφανέστατη: το A Machine For Pigs θυμίζει πολύ περισσότερο το Dear Esther παρά τον προκάτοχό του. Όχι, δεν είναι το ίδιο τρομακτικό. Ταυτόχρονα όχι, δεν επιδιώκει να πετύχει τον ίδιο τύπο τρόμου. Και όχι, τα μέσα που χρησιμοποιεί δεν είναι τα ίδια.
Εκεί που το πρώτο παιχνίδι βασιζόταν στο ότι ο παίκτης έπρεπε συνεχώς να διαλέγει ανάμεσα στο να τρελαθεί από φόβο στο σκοτάδι, να δαπανήσει το ελάχιστο λάδι του για να δει και να προσελκύσει κάποιο τέρας (αλησμόνητες οι στιγμές που ο χαρακτήρας κρυβόταν σε ντουλάπες ή έκρυβε το πρόσωπό του σε μια γωνιά για να μην αντικρύσει κάτι φρικτό), εδώ το φανάρι του Mandus δεν καίει τίποτα και φέγγει για πάντα, εκτός αν το σβήσει ο παίκτης προφανώς. Το sanity meter, και γενικά ο παράγοντας τρέλα, έχει εξαφανιστεί πλήρως. Με μια μόνιμη πηγή φωτός στο χέρι μια κύρια πηγή φόβου παύει να υπάρχει, και σύντομα έρχεται η εξοικείωση. Αυτό που μένει είναι τα κλασσικά μέσα τρόμου, όπως τα scripted events (βαρέλια που κυλάνε μόνα τους, καταρρεύσεις, τρέμουλα κλπ) και οι ήχοι, που όμως είναι τόσο συχνά που συνηθίζονται. Κατά συνέπεια, αυτό που έχει να κάνει ο παίκτης είναι να γυρίζει γύρω γύρω (χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα, καθώς το αίσθημα της απειλής είναι μειωμένο) και να λύνει διάφορους απλούς γρίφους σχετικούς με αντικείμενα, διακόπτες και λεβιέδες. Σε περίπτωση που συναντήσει κάποιο τέρας και χρειαστεί να το αποφύγει, συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο και αρκεί να έχει σβήσει έγκαιρα το φανάρι.
Για να είναι μάλιστα σίγουροι οι developers πως ο παίκτης δε θα ξαφνιαστεί, το φανάρι του παίκτη τρεμοσβήνει όποτε ένα τέρας είναι κοντά ή φωτίζεται από το φανάρι (…). Ασφαλώς υπάρχουν τρομακτικά σημεία στο παιχνίδι, μα αυτά είναι λίγα και μικρής έντασης. Τα puzzles, τέλος, γίνονται επαναλαμβανόμενα από ένα σημείο και μετά. Ένα τελευταίο στοιχείο, ενδεικτικό τόσο της νέας προσέγγισης όσο και του πόσο περιοριστικός είναι ο σχεδιασμός των γρίφων, είναι η περιορισμένη αλληλεπίδραση με τον περίγυρο. Το inventory έχει καταργηθεί ενώ τα διαθέσιμα αντικείμενα είναι πολύ περιορισμένα και διακοσμητικής λογικής: μπουκάλια, καρέκλες, μερικά συρτάρια, αντικείμενα σχετικά με γρίφους και λίγες ακόμα επιλογές συνθέτουν ένα απόλυτα γραμμικό σκηνικό όπου αν κάτι κάνει τον κέρσορα να εμφανιστεί θα χρησιμεύει σε κάποιο γρίφο (παρεμπιπτόντως είναι απορίας άξιο γιατί ο κεντρικός χαρακτήρας δεν πήρε μαζί του ένα κυνηγετικό όπλο από το ισόγειο, από τα τόσα που κρέμονταν στους τοίχους). Το περιορισμένο interaction, ενάντια στην παράδοση της σειράς, βλάπτει και την αληθοφάνεια του γύρω χώρου.
Αυτό σημαίνει πως το Amnesia: A Machine For Pigs είναι κακό παιχνίδι; Και πάλι όχι. Οι μηχανισμοί του είναι πιο κοντά στο horror adventure παρά το survival horror. Δε θέλει να πανικοβάλλει τον παίκτη όσο το να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα απώθησης, αποτροπιασμού, θλίψης, απελπισίας, παράλληλα με μια προσωπική τραγωδία και ύβρη απέναντι στην ανθρώπινη φύση. Ο στόχος ήταν, προφανώς, μέσα από αυτό να προκύψει μια τόσο βαριά και πιεστική εμπειρία που να κάνει τον παίκτη να δει τα πράγματα γύρω του με άλλο μάτι. Κάτι παρόμοιο είχαν επιχειρήσει τα Sanitarium και I Have No Mouth And I Must Scream, και υπό αυτή την άποψη το A Machine For Pigs αποτελεί, όπως προαναφέρθηκε, περισσότερο ένα horror adventure παρά ένα survival horror, με τον τρόμο να είναι περισσότερο ψυχικός αντί για ψυχολογικός. Στο σκέλος της αφήγησης, ο στόχος επιτυγχάνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και κρατά τον παίκτη μέχρι το τέλος, δίνοντας έμφαση στην ψυχοσύνθεση του Mandus και στην ερμηνεία των όσων βιώνει.
Η εξιστόρηση επίσης, μέσα από μονόλογους, σημειώματα και γραμμόφωνα με ηχογραφήσεις, είναι υποβλητική και δίνει τον κατάλληλο τόνο σε μια ιστορία που δέχεται ποικίλες ερμηνείες και προσεγγίσεις αν ο παίκτης ασχοληθεί μαζί της. Αν υπάρχει ένα ελάττωμα αυτό είναι ο βερμπαλισμός σε κάποια σημεία, αλλά ξεπερνιέται καθώς η γραφή αποπνέει ένταση και δύναμη. Η μουσική και ο ήχος συμβάλλουν τα μέγιστα στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας για ένα τέτοιο εγχείρημα. Οι ηθοποιοί αποδίδουν απόλυτα ικανοποιητικά τους ρόλους τους, οι βαριές ανάσες και ουρλιαχτά είναι απόλυτα πιστευτά, ενώ τα ηχητικά εφέ έχουν τη γνωστή ποιότητα των προηγούμενων τίτλων της Frictional. Ειδική μνεία αξίζει στη μουσική, που μπορεί να χαρακτηριστεί καταπληκτική. Όχι μόνο ταιριάζει απόλυτα στην εποχή και την αισθητική του τίτλου, μα χρησιμεύει σαν επιπλέον εκφραστικό μέσο της αφήγησης και όχι απλά σαν εργαλείο τρόμου. Θλιβερά, μελαγχολικά θέματα που αναδεικνύουν την απελπισία και τρέλα του όλου εγχειρήματος συμπληρώνονται από τα αντίστοιχα θέματα αγωνίας για τις πιο έντονες στιγμές. Τεχνικά, τα γραφικά είναι αρκετά καλύτερα από του πρώτου Amnesia μα σα σύνολο είναι μέτρια.
Το ζητούμενο δεν είναι αυτό ασφαλώς μα η σωστή απόδοση του περιβάλλοντος του παιχνιδιού, και εδώ η δουλειά των developers είναι πολύ καλή. Πολλές ενοχλητικές λεπτομέρειες (μετακινήσεις αντικειμένων, αλλαγές στη δομή των δωματίων κλπ) και διακοσμήσεις, σωστοί φωτισμοί, μια βαθμιαία κλιμάκωση από το μέγαρο στα κελάρια και σε τεράστιες υπόγειες αίθουσες, πρώιμες ατμοκίνητες και ηλεκτρικές συσκευές και θολοί, τρεμάμενοι φωτισμοί συνθέτουν ένα αληθοφανές σκηνικό, αντάξιο κλασσικού βικτωριανού τρόμου. Αυτό που τα χαρακτηρίζει ιδιαίτερα όμως είναι η προσοχή στη σκηνοθεσία και στη δημιουργία γκροτέσκων, ενοχλητικών στιγμιοτύπων. Νωρίς στο παιχνίδι ο παίκτης θα μπει σε ένα παρεκκλήσι και θα δει ακρωτηριασμένα, σφαγμένα γουρούνια πάνω στο ιερό - και αυτό είναι ένα μικρό μόλις παράδειγμα. Αν και εντελώς σκηνοθετημένες, αυτές οι στιγμές είναι σημαντικό ατού για τον τίτλο προκαλώντας ποικιλία συναισθημάτων, πολλές φορές απρόσμενων. Καταλήγοντας, ιδωμένο σε σχέση με τον προκάτοχό του ή παρόμοιους τίτλους (Slender, Outlast), το A Machine For Pigs είναι λίγο και όχι τόσο τρομακτικό. Αυτό που προσπαθεί να κάνει όμως είναι κάτι διαφορετικό.
Υπό την επιρροή της The Chinese Room, ακολουθεί την οδό της έμφασης στην αφήγηση και στα εκφραστικά μέσα. Σε αυτό το τμήμα είναι, χωρίς να αποτελεί απαραίτητα horror game, και αρκετά ενδιαφέρον και αρκετά επιτυχημένο. Προσφέρει ένα σενάριο που αν και δεν είναι πρωτότυπο προσφέρει και ένταση και τροφή για σκέψη (αν κάποιος είναι διατεθειμένος να ασχοληθεί μαζί του), ενώ υπάρχουν στιγμές μεγάλης έντασης, τραγικότητας και θλίψης. Το πρόβλημα είναι πως αυτά δεν περνάνε στον παίκτη μέσα από το gameplay, το οποίο είναι περιοριστικό και ελλιπές. Οι γρίφοι είναι επαναλαμβανόμενοι, τα στοιχεία τρόμου δε δένουν μεταξύ τους ή είναι ανύπαρκτα και η αφήγηση δεν υποστηρίζεται από τους μηχανισμούς. Σε αυτό το τμήμα η μινιμαλιστική επιρροή του Dear Esther είναι ολοφάνερη, και το αν άρεσε ή όχι σε κάποιον αποτελεί και δείκτη για το A Machine For Pigs. Το πρόβλημα είναι πως δεν καταφέρνει, όπως άλλοι γνωστότεροι και μεγαλύτεροι τίτλοι, να ξεπεράσει αυτή την αδυναμία με τη δύναμη της γραφής, τον εντυπωσιασμό ή το περιτύλιγμα. Παρά την ποιότητα της δουλειάς σε αυτό τον τομέα, δεν καταφέρνει να ενώσει καλύτερα αφήγηση και gameplay. Η διάρκειά του, τέλος, κυμαίνεται γύρω στις 7 ώρες καθιστώντας το ακόμα πιο σύντομο για τον έμπειρο ή υποψιασμένο παίκτη.
Το A Machine For Pigs δεν είναι κακό, λοιπόν, αλλά δεν είναι και αντάξιος διάδοχος του Amnesia: A Dark Descent. Διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν καταφέρνει να δώσει μια αντίστοιχα έντονη εμπειρία με τη μέθοδο που επέλεξαν οι developers. Όσοι ήθελαν μια εμπειρία παρόμοια με το προηγούμενο παιχνίδι πιθανόν να απογοητευτούν. Οι νέοι φίλοι της σειράς θα βρουν έναν αξιόλογο τίτλο με αρκετές αρετές που όμως δεν καταφέρνει να λάμψει.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity