Αυτό που εντυπωσιάζει στο Anno 2070 είναι τα πολύ καλά γραφικά του. Τα textures είναι πολύ υψηλής ποιότητας και δεν εμφανίζονται pixels όσο zoom και να κάνει ο παίκτης. Τα μοντέλα των κτιρίων και των οχημάτων δεν είναι υπερβολικά φουτουριστικά μα απεναντίας έχουν ένα γήινο σχεδιασμό που δεν ξενίζει. Το περιβάλλον χαρακτηρίζεται από απαλά, φυσικά χρώματα τόσο πάνω όσο και κάτω από τη θάλασσα, ενώ τα ζώα που κατοικούν στα δάση και στις θάλασσες αποτελούν όμορφες πινελιές. Είναι ένας τομέας που πολλά παιχνίδια του είδους αφήνουν σε δεύτερη μοίρα, οπότε αξίζει να αναγνωριστεί η πολύ προσεγμένη δουλειά των developers. Η μουσική, από την άλλη, ακολουθεί τα χνάρια της σειράς: είναι τελείως αταίριαστη! Πομπώδεις, επικές μελωδίες που θα ταίριαζαν περισσότερο σε ένα RPG ή action, με τις εξαιρέσεις ευτυχώς να υπάρχουν. Οι φωνές των χαρακτήρων δίνουν μια ευχάριστη νότα με τη ζωντάνια τους ενώ είναι και αρκετά εύστοχες. Το gameplay του Anno φέρνει νέα στοιχεία στη γνωστή συνταγή. Ο παίκτης επιλέγει ανάμεσα στην Eden Initiative και τους συμπαθείς χίπηδές της και τη βαριά βιομηχανία του Global Trust, ενώ στην πορεία αποκτά πρόσβαση στην τεχνολογία των S.A.A.T με όποια πλευρά και αν παίζει.
Στους χάρτες βρίσκονται ανεξάρτητες δυνάμεις, όπως πειρατές και λαθρέμποροι, που δεν καταλαμβάνουν εδάφη ή πρώτες ύλες μα προσθέτουν στην όλη εμπειρία. Κάθε παράταξη βασίζεται περισσότερο σε διαφορετικές πρώτες ύλες, αν και μπορεί να αντλήσει, χρησιμοποιήσει και αποθηκεύσει οτιδήποτε. Οι οικολόγοι βασίζονται περισσότερο στη γεωργία με έμφαση σε ξυλεία, γυαλί και υψηλής ποιότητας τρόφιμα ενώ οι επιχειρηματίες στη βαριά βιομηχανία όπου αξιοποιούν περισσότερο πετρέλαιο και μέταλλα. Οι επιστήμονες παρέχουν πρόσβαση στους βυθούς των θαλασσών, πολύ υψηλή τεχνολογία και παράγουν άλγη. Ο παίκτης σχεδιάζει και δημιουργεί το μικρό αρχικά οικισμό του, αποικίζει νέα νησιά, δημιουργεί εμπορικά δίκτυα για εισαγωγές και εξαγωγές με τους υπόλοιπους δρώντες στο χάρτη και φροντίζει τις ανάγκες των κατοίκων. Το κάθε νησί είναι εντελώς ανεξάρτητο από το άλλο σε θέματα πρώτων υλών και ενέργειας, οπότε ό,τι δεν παράγεται εκεί πρέπει να μεταφερθεί. Το βιοτικό επίπεδο ανεβαίνει από τη μια με την αύξηση του πληθυσμού, που επιτρέπει την πρόσβαση σε καλύτερα κτίρια, και από την άλλη με την κάλυψη των επιπλέον αναγκών. Οι επιπλέον ανάγκες απαιτούν όλο και πιο σύνθετα αγαθά και άρα όλο και καλύτερη εμπορική στρατηγική και οργάνωση της παραγωγής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα κτίρια παρουσιάζονται στο μενού σαν αλυσίδες παραγωγής, κάτι αρκετά βολικό. Τα κτίρια που καλύπτουν ανάγκες και συμμετέχουν στην παραγωγή έχουν μια ακτίνα λειτουργίας. Για παράδειγμα μια ανεμογεννήτρια καταλαμβάνει μια περιοχή και αν μια άλλη ανεμογεννήτρια χτιστεί σε σημείο που οι εκτάσεις τους επικαλύπτονται η παραγωγικότητά τους πέφτει. Τα αγροκτήματα χρειάζονται εγκαταστάσεις γύρω τους και οι αποθήκες απαιτούνται για συσσώρευση εμπορευμάτων αλλά και για να επεκταθεί η περιοχή που μπορεί να χτίσει βιομηχανίες ο παίκτης. Οι μεταφορές γίνονται αυτόματα. Επιπλέον ρόλο παίζουν και οι αποστολές που δίνονται είτε μέσα από το παιχνίδι είτε από το Uplay της Ubisoft, πχ με τη λεγόμενη «αποστολή της ημέρας» που γίνεται διαθέσιμη με την online σύνδεση του παίκτη. Η περιβαλλοντική ισορροπία που απαιτείται δίνει το οικολογικό στίγμα του τίτλου, κάτι νέο σε σχέση με παλιότερα. Οι βιομηχανίες που χτίζονται επηρεάζουν αρνητικά το περιβάλλον μειώνοντας την παραγωγή και το βιοτικό επίπεδο (με το δεύτερο να αφορά μόνο τους οικολόγους). Η κάθε πλευρά έχει διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος.
Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το περίγραμμα του Anno 2070. Ο πυρήνας είναι το οικονομικό σύστημα, και εδώ πρέπει να γίνει κάτι σαφές. Ο τίτλος δεν περιέχει σχεδόν καθόλου micromanagement, σε βαθμό που να πλησιάζει τα όρια του απλοϊκού. Εκτός από τη χάραξη εμπορικών διαδρομών και τις κατασκευές δεν υπάρχουν άλλες εντολές. Σταθερές πηγές εισοδήματος είναι η φορολογία (όσο περισσότεροι κάτοικοι τόσο καλύτερα) και το εμπόριο, ενώ έκτακτες πηγές τα χρήματα από την ολοκλήρωση αποστολών. Ουσιαστικά ο παίκτης μπορεί να έχει μια τρομερά προσοδοφόρα οικονομία χωρίς να χρειαστεί να κάνει εμπόριο, εκτός από τα τελικά στάδια – αν προλάβει να καταλάβει τα κατάλληλα νησιά πάντα. Οι κάτοικοι γεμίζουν σταδιακά τα κτίρια μέχρι τέλους και αποχωρούν επίσης σταδιακά αν οι απαιτήσεις τους δεν ικανοποιούνται, σύμφωνα με το διάγραμμα κάθε σπιτιού. Απαιτήσεις, παραδόξως, είναι η τροφή (όλο και πιο περίπλοκη όσο ανεβαίνουν επίπεδο), το ποτό, η διασκέδαση, η πληροφόρηση κλπ αλλά όχι η δουλειά!
Μάλλον το 2070 οι άνθρωποι δε χρειάζεται να δουλεύουν, παρά μόνο λιάζονται όλη μέρα και το εισόδημά τους, που από τη φορολογία του εισπράττει ο παίκτης, προέρχεται από κάποια άγνωστη πηγή. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως μια οικονομία με δύο ορυχεία για χαλίκια, δύο εργοστάσια δομικών υλικών και απεριόριστο αριθμό σπιτιών (εργατών) είναι όχι απλά βιώσιμη αλλά και πολύ κερδοφόρα. Όσο λοιπόν οι απαιτήσεις καλύπτονται οι εργάτες θα ανεβαίνουν τάξεις, θα αυξάνονται και θα πληθύνονται και δε θα αλλάξουν καθόλου στάση.
Στην παραγωγή τα προβλήματα προκύπτουν από αυξημένη ζήτηση, κακό μεταφορικό δίκτυο που καθυστερεί τις μεταφορές αγαθών και ελλείψεις πρώτων υλών λόγω μικρής ή καθόλου παραγωγής (και άρα προμήθειας μέσω εμπορίου). Ο χρυσός κανόνας είναι η ισορροπία ανάμεσα σε ανάπτυξη και παραγωγή, ώστε η μία να μην ξεπερνά την άλλη, αλλά δεν είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθεί όσο σε άλλα παιχνίδια. Αφ’ ενός η υπερπαραγωγή δεν έχει οικονομικό βάρος αν δε συνοδεύεται από υπεράριθμα κτίρια -μια φάρμα που παράγει περισσότερα από όσα καταναλώνονται απλά θα αποθηκεύσει το πλεόνασμα μέχρι το μέγιστο με βάση τις αποθήκες του παίκτη, θα μείνει ανενεργή και μετά, αν μειωθεί αυτή η ποσότητα, θα καλύψει αμέσως το κενό. Αφ’ ετέρου, οι κάτοικοι λειτουργούν τελείως μονοδιάστατα, τα άτομα κάθε τάξης είναι ταυτόσημα και ενδιαφέρονται μόνο για την κάλυψη των καταναλωτικών τους αναγκών, οι οποίες εισάγονται προσθετικά. Οι workers απαιτούν διασκέδαση για να γίνουν assistants, οι assistants απαιτούν επιπλέον ενημέρωση για να γίνουν engineers κ.ο.κ. Οι ανάγκες της κάθε τάξης δηλαδή δε συγκρούονται με αυτές των προηγούμενων, ανοίγουν απλά με τη συμπλήρωση ενός αριθμού πολιτών και είναι επιπρόσθετες σε αυτές της τελευταίας. Ακόμα και αν γκρεμιστούν σπίτια ο αριθμός των κατοίκων μειώνεται, δεν υπάρχουν άστεγοι ή δυσαρεστημένοι.
Όπως ειπώθηκε και πιο πριν, είναι ένα σύστημα απλό σε πολύ μεγάλο βαθμό (ρηχό θα έλεγε κάποιος απαιτητικός) και πολύ εύκολο στη διαχείριση. Κάτι επιπλέον είναι η δυνατότητα να χτιστούν υποθαλάσσιες βάσεις από τους επιστήμονες. Σαν εύρημα δεν αξιοποιείται ιδιαίτερα καθώς και ο χώρος και οι δυνατότητες που δίνονται είναι περιορισμένες - ουσιαστικά μια παραπάνω μικρή βάση για μικρή παραγωγή. Οι αποστολές που δίνονται είναι παγερά αδιάφορες σαν εκτέλεση αλλά είναι καλή πηγή εσόδων, πρώτων υλών και επιρροής. Αφορούν μικρά καθήκοντα όπως μεταφορές αγαθών, εξερευνήσεις ή, το πιο εκνευριστικό, να βρεθεί ένα πρόσωπο και ο παίκτης να κάνει κλικ πάνω του. Είναι όμως πολύ προσοδοφόρες σε σχέση με τον κόπο που χρειάζονται. Κάτι καθαρά αρνητικό είναι ο ελλιπής τρόπος που έχει ενσωματωθεί η οικολογία στο παιχνίδι, της φαινομενικά σημαντικότερης καινοτομίας. Ένας παίκτης μπορεί θεωρητικά να χτίσει και την τελευταία σπιθαμή ενός νησιού κόβοντας και το τελευταίο δέντρο, να φτιάξει παντού κτίρια για την προστασία του κλίματος και παρόλα αυτά η οικολογική ισορροπία να μείνει σταθερή. Η αρχική έγνοια του γράφοντος να αφήσει χώρο ανάμεσα στα κτίρια και να μην καταστρέψει το δάσος πήγε στράφι μετά από αυτή την απλή διαπίστωση, κόντρα σε κάθε έννοια προστασίας του περιβάλλοντος. Πέρα επίσης από την πτώση στην παραγωγή και τη δυσαρέσκεια των Eco citizens δεν υπάρχουν άλλες επιπτώσεις, ενώ λείπουν ακόμα και οι καιρικές ή εποχικές αλλαγές. Οι βετεράνοι της σειράς θα έχουν δει αρκετές ομοιότητες με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς και πράγματι η βασική συνταγή είναι η ίδια προσαρμοσμένη στο μέλλον.
Οι βασικές αλλαγές είναι το setting, η οικολογική διάσταση, η δυνατότητα αποίκισης του βυθού και οι online δυνατότητες που, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, δίνουν μια αίσθηση παγκόσμιας κοινότητας. Οι μάχες δεν παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο ενώ το ΑΙ, τουλάχιστον στο παιχνίδι του γράφοντος, ήταν αρκετά ήρεμο. Οι πειρατές ήταν μόνιμο πρόβλημα αλλά οι άλλοι παίκτες δεν επεκτείνονταν πολύ γρήγορα. Στα τυπικά τώρα, το campaign είναι σύντομο και αποτελεί ένα μεγάλο tutorial, όπως συνηθίζει η σειρά. Δεν είναι το καλύτερο tutorial που υπάρχει, καθώς βάζει τον παίκτη να κάνει ενέργειες χωρίς να εξηγεί τους μηχανισμούς από πίσω και είναι ιδιαίτερα επαναλαμβανόμενο. Όλο το παιχνίδι βρίσκεται στο Continuous Game και στα σενάρια καθώς και στο multiplayer, αλλά θα μπορούσε να υπήρχε κάτι παραπάνω. Όσον αφορά το DRM απαιτείται εγγραφή στο Uplay και ενεργοποίηση online αλλά δίνεται δυνατότητα offline mode. Αυτό που χάνει ο παίκτης είναι οι αναβαθμίσεις του Ark, του βασικού κτίσματος, η πρόσβαση στις «αποστολές της ημέρας» και η δυνατότητα ψήφου στους servers της Ubisoft που δίνει διάφορα οφέλη.
To Anno 2070 λοιπόν είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιημένο, απλό και με μια οικονομική δομή χωρίς διακυμάνσεις. Η περιπλοκότητά του βρίσκεται στην εύρεση μιας ισορροπίας, που είναι σχετικά εύκολο, της διαχείρισης του περιορισμένου χώρου και της διατήρησης μιας σταθερής ροής αγαθών. Ένας λογικός και μεθοδικός παίκτης πολύ δύσκολα θα έχει σοβαρό πρόβλημα, πόσο μάλλον κάποιος έμπειρος στο είδος. Εδώ μπαίνει όμως το θέμα του κοινού. Δεν ενδιαφέρονται όλοι για micromanagement ή για σαδιστικά περίπλοκα οικονομικά μοντέλα. Το παιχνίδι είναι άμεσα προσβάσιμο και δίνει την ευχαρίστηση της δημιουργίας κάτι μεγάλου χωρίς το συνηθισμένο πονοκεφάλιασμα. Αυτό είναι και το σημαντικότερο πλεονέκτημα του gameplay: ο παίκτης ανταμείβεται πλουσιοπάροχα και έχει έτσι κίνητρο να συνεχίσει.
Στην εποχή του FarmVille κάτι τέτοιο είναι πιο κοντά στο μεγάλο κοινό παρά οι ατέλειωτοι πίνακες με τιμές και στατιστικά. Και η αλήθεια είναι πως στο δημιουργικό σκέλος το παιχνίδι τα καταφέρνει πολύ καλά. O παίκτης έχει μεγάλη ποικιλία επιλογών και μικρών στόχων, η πολυπλοκότητα δε φεύγει εκτός ελέγχου και βλέπει κάτι πάρα πολύ όμορφο. Από την άλλη το οικονομικό του μοντέλο είναι ελάχιστα ρεαλιστικό και όχι πολύ βαθύ. Λείπουν πολλά στοιχεία σχεδόν αυτονόητα και ο απαιτητικός παίκτης/φανατικός του micromanagement θα απογοητευτεί (και μπορεί να αφαιρέσει ένα με δύο βαθμούς). Αυτό δεν αναιρεί όμως το ότι το Anno 2070 είναι ένα διασκεδαστικό, πολύ ευχάριστο παιχνίδι γεμάτο δημιουργικότητα και όποιος ασχοληθεί μαζί του θα αφιερώσει πολύ χρόνο.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity