Για όσους δεν έχουν επίγνωση του τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη σειρά, να σημειώσουμε πως η Γη μας βρίσκεται μονάχα μέρες μακριά από ολική καταστροφή ελέω ηλιακών καταιγίδων, αλλά αυτό το γνωρίζατε ήδη. Αν όχι, ζητούμε ταπεινά συγγνώμη, αλλά οφείλατε. Μέσα από ένα παράδοξο ξεκίνημα που μας φέρνει υπό τον έλεγχο όχι του Connor αλλά του Master Haytham Kenway, μαθαίνουμε όλα όσα απαιτούνται για τη συνοχή του νέου σύμπαντος που η Ubisoft έχτισε για εμάς, πριν μας δοθεί η ευκαιρία να ελέγξουμε τον Connor, από τα παιδικά του χρόνια ακόμα, έως και την ενήλικη περίοδο της ζωής του. Το πως και γιατί θα το αφήσουμε έξω από αυτό το review, μιας και ακολουθούμε την spoiler-free οδό. Το ερώτημα που προκύπτει με του πιάσει κάποιος το χειριστήριο στα χέρια του, είναι ένα και μοναδικό. Πρόκειται όντως για ένα νέο Assassin's Creed; Για έναν τίτλο ξέχωρο από τους προηγούμενους, που αναπτύσσοντας σύμφωνα με τα λεγόμενα των developers του για τουλάχιστον τρία χρόνια; Η απάντηση είναι όχι. Και ναι. Αλλά και όχι. Επιτρέψτε μας να εξηγήσουμε.
Τεχνολογικά, έχουμε αδιαμφισβήτητα να κάνουμε με έναν δραματικά βελτιωμένο τίτλο. Η μηχανή γραφικών επιστρέφει ενισχυμένη, με υπερβολικά βελτιωμένα animations τόσο σώματος όσο και προσώπου. Η “μηχανική” κίνηση που συναντούσαμε παλαιότερα έχει εξαλειφθεί σχεδόν εντελώς, ενώ νέες τεχνικές αναρρίχησης έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Ο παίκτης μπορεί πλέον να πραγματοποιεί free-running πιο αβίαστα, με εύκολες εναλλαγές από περβάζι σε περβάζι, και την ικανότητα για διαγώνια άλματα. Η μηχανή φυσικής φαντάζει η ίδια, με νέες προσθήκες όμως στο πως ο Connor αλληλεπιδρά με το περιβάλλον γύρω του. Στο ταξίδι μας από το Λονδίνο στη Βοστόνη, και από εκεί στα άγρια δάση της ανατολικής ακτής πριν βρούμε το δρόμο μας στη Νέα Υόρκη, ήρθαμε σε επαφή με δεκάδες νέους μηχανισμούς, που δίνουν στο Assassin's Creed ΙΙΙ την ικανότητα να καυχιέται για το “III” στο τίτλο του, κι όχι ακόμα έναν υπότιτλο. Ανάλυση στοιχείων της φύσης, εκμετάλλευση της πυκνής βλάστησης για καμουφλάζ, σκαρφάλωμα και αβίαστο free-running από κλαρί σε κλαρί και από δέντρο σε δέντρο, όλα συντελούν σε μία άκρως διαφορετική εμπειρία, όταν λόγου χάρη βρίσκεται στην εξοχή.
Τα όπλα των εχθρών σας μετατρέπονται σε άγρια δόντια και νύχια της τοπικής πανίδας, και οι ικανότητες του Ασσασσίνου μεταλλάσσονται σε αυτές ενός άψογου κυνηγού. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις προσθήκες στο αστικό περιβάλλον, με νέες τεχνικές όπως την παραβίαση κλειδαριών, το πέρασμα μέσα από πάλαι-πότε διακοσμητικά κτίρια, το Μασονικό δίκτυο υπόγειων περασμάτων, καθώς και την δραματική βελτιωμένη τεχνητή νοημοσύνη καταδίωξης. Το να ξεφύγεις από τους διώκτες σου έχει γίνει σοβαρή υπόθεση, χάρη τόσο στην αυξημένη ταχύτητα τους, όσο και το πλήθος στρατιωτών στη Βοστόνη. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι αναφερόμαστε αποκλειστικά και μόνο στην chase A.I., μιας και η παραδοσιακή τεχνητή νοημοσύνη παραμένει το λιγότερο ηλίθια, με πρακτικά τυφλούς Redcoats (Άγγλοι στρατιώτες), σχεδόν ανίκανους στη μάχη, με μονάχα τους ανωτέρους ή τους Γερμανούς μισθοφόρους -γνωστοί ως Jagers- να αποτελούν πρόκληση για τον ήρωα μας.
Μιας και θίχτηκε, το gameplay παρουσιάζει για άλλη μία φορά ισχυρή μείξη melee και gunplay, με την ξιφασκία να είναι δραστικά πιο δυναμική, σχεδόν χορογραφημένη, και τα πιστόλια ή τουφέκια να προσθέτουν στρατηγική στο πεδίο της μάχης. Δεν είναι λίγες οι φορές που ομάδες τυφεκιοφόρων φτιάχνουν μία γραμμή πυρός, και ο μόνος τρόπος να σωθείς είναι να χρησιμοποιήσεις το νέο dodging σύστημα, χρησιμοποιώντας έναν Redcoat ως ανθρώπινη ασπίδα. Αν και σε δεύτερη μύρα, στη μάχη μπορούν να βοηθήσουν και εργαλεία όπως το τόξο, τα rope darts της Shao Jun (Assassin που έζησε τον 16ο αιώνα, την είδαμε στην CGI ταινία Embers) και οι βόμβες καπνού. Όπως και να έχει, το στυλ μάχης καθορίζεται από τον παίκτη, το αν δηλαδή επιθυμεί γρήγορες επιθέσεις με στιλέτο και Assassin's Blade ή καταστροφικές τσεκουριές με το πάντα αξιόπιστο Tomahawk. Ένα τουφέκι με ξιφολόγχη πάλι, ποτέ δεν αποδείχθηκε άχρηστο.
Όπως θα έχετε κι εσείς διαπιστώσει μέχρι στιγμής, δεν έχουμε κάνει αναφορά σε κάτι κοσμοϊστορικό, που θα ξεχώριζε το νέο Assassin's Creed από τα προηγούμενα. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που τουλάχιστον προσωπικά, δηλώνουμε σκεπτικοί με το κατά πόσο αποτελεί έναν πραγματικό νέο κεφάλαιο στη σειρά, τουλάχιστον δομικά. Ας πάρουμε την βελτίωση της βίλας Monteriggioni για παράδειγμα, από τα προηγούμενα παιχνίδια. Εδώ έχει αντικατασταθεί από το Homestead, δεύτερο σπίτι του Connor, από τα εφηβικά ακόμα χρόνια του. Υπάρχουν αποστολές αφοσιωμένες στη βελτίωση και επέκταση της περιοχής, με προσέγγιση νέων αποίκων, κράτημα λογιστικών βιβλίων, εκμετάλλευση του αποθέματος πουλώντας αγαθά στους εμπόρους των πόλεων, crafting αντικειμένων μέσω συνταγών που βρίσκονται διάσπαρτες στο παιχνίδι, και ούτω καθεξής. Το σύστημα είναι ιδιαίτερα οργανωμένο, κι αν κι αργεί να αποφέρει κέρδη, αποτελεί μία συμπαγή προσθήκη στα του gameplay.
Μία ίσως από τις σημαντικότερες και ποιοτικότερες προσθήκες όχι μόνο στο παιχνίδι αλλά και στη σειρά γενικότερα, είναι η χρήση πλοίων. Ποιος θα το περίμενε ότι ένας Assassin's Creed τίτλος θα μας παρείχε μία από τις πιο συναρπαστικές ναυτικές εμπειρίες, με ένα mode που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παιχνίδι από μόνο του. Το ταξίδι με καράβι και οι ναυμαχίες που προκύπτουν στη θάλασσα αποτελούν ένα εξαιρετικό feature που προσθέτει πόντους στην συνολική αξία του τίτλου - κάτι που δε συνέβη λόγου χάρη με το tower defense σύστημα του Revelations. Ο έλεγχος του πλοίου είναι όσο προσβάσιμος πρέπει, ούτε πολύ εύκολος αλλά ούτε και ακατόρθωτος. Καθώς ο παίκτης μαθαίνει πως να δαμάσει τους ανέμους, να ελέγχει τα πηδάλιο και τα πανιά, δύσκολα ξεκολλά από το κομμάτι αυτό του gameplay. Το στοιχείο της στρατηγικής είναι έντονο στη θάλασσα, ειδικά αν θέλουμε να φέρνουμε εις πέρας τα δευτερεύοντα objectives. Οι βελτιώσεις στο σκαρί αποτελούν κι ένα πολύ καλό τρόπο για να ξοδέψεις τα χρήματα σου, κάτι που ομολογουμένως έλειπε από τους προηγούμενους τίτλους, όπου τα έσοδα ξεπερνούσαν δραματικά τα έξοδα από ένα σημείο κι έπειτα. Εδώ έχουμε μία σωστή ισορροπία μεταξύ income και αναγκαίων εξόδων, τουλάχιστον μέχρι και τα 3/4 του παιχνιδιού.
Πριν περάσουμε στον οπτικοακουστικό τομέα, έχει σειρά το κομμάτι του Desmond. Τα τμήματα όπου τον ελέγχουμε έχουν γίνει αρκετά πιο ενδιαφέροντα, αφού πλέον δεν αποτελούν άσκοπες περιπλανήσεις στα εργαστήρια της Abstergo ή στο υποσυνείδητο του μυαλού παρέα με τον Subject 16. Για να συνεχίσει ο Desmond τις περιπέτειες του στο Animus, οφείλει να αναζητά και να βρίσκει όλο και περισσότερες αρχαίες πηγές ενέργειες σε μορφή artifacts, τα οποία βρίσκονται φυσικά διάσπαρτα στον παγκόσμιο χάρτη. Έτσι, θα τον δούμε να ταξιδεύει από σπήλαια στην κορυφή των ουρανοξυστών του Manhattan, και από εκεί στην Βραζιλία, περιπέτειες δομημένες με στιβαρό gameplay, με τον Desmond να βάζει σε full εφαρμογή όλα όσα οι πρόγονοι του έμαθαν μέχρι σήμερα. Αν και θα ακουστεί παράδοξο, ειδικά τη στιγμή που παραπάνω αναφερθήκαμε σε οπτικές βελτιώσεις, ο οπτικοακουστικός τομέας του Assassin's Creed III δε συγκαταλέγεται στα δυνατά του σημεία. Παρά τις βελτιώσεις στη μηχανή γραφικών, τα νέα physics και animations, ο τίτλος της Ubisoft εξακολουθεί να υποφέρει από σφάλματα και σχεδιαστικά λάθη που δεν επιτρέπεται να συναντάμε σε ΑΑΑ παραγωγή του σήμερα.
Καθόλη την ενασχόληση μας με τον τελικό κώδικα του παιχνιδιού, ήρθαμε σε επαφή με δεκάδες bugs και κολλήματα, πολλά των οποίων καθιστούσαν το παιχνίδι unplayable σε σημεία. Ποικίλες ήταν οι περιπτώσεις που αποτύχαμε σε μία αποστολή επειδή ο Connor κόλλησε σε μία σκάλα, ή αρνούνταν να αλληλεπιδράσει με τους εχθρούς. Το frame rate που κατά καιρούς γονάτιζε δε βοηθά τα πράγματα, ειδικά όταν πολλά αντικείμενα στολίζουν την οθόνη. Επιπρόσθετα, παρά τις προσπάθειες της ομάδας ανάπτυξης να καλύψει το προφανές με ποικίλα φίλτρα ομίχλης στα αστικά περιβάλλοντα, το φαινόμενο pop-up είναι αισθητό, και μάλιστα σε αποστάσεις υπερβολικά κοντινές από τον παίκτη.
Σε καμία περίπτωση δεν υπονοούμε πως έχουμε να κάνουμε με έναν αδύναμο τεχνολογικά τίτλο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς και την κλίμακα του. Αποτελεί κρίμα όμως ένας τίτλος τόσο προσεγμένος στην αφήγηση και το ύφος της εποχής να υποφέρει σε πρακτικούς παράγοντες όπως αυτούς του hit detection ή των συχνών loadings.
Η αρχιτεκτονική της Βοστόνης δεν καταφέρνει επίσης να εντυπωσιάσει, ειδικά αν συγκριθεί άμεσα με αυτή της Ρώμης, της Βενετίας, ή ακόμα και της Κωνσταντινούπολης. Εδώ ομολογούμε πως δεν έχει foul η Ubisoft, μιας και δούλεψε με ό,τι υλικό είχε στα χέρια της. Τη στιγμή που το σχέδιο πόλης και η πολεοδομία της Νέας Υόρκης και της Βοστόνης ήταν σχετικά φτωχή, δίχως ασφαλτόστρωση και με κύριο συστατικό το ξύλο και το τούβλο, δύσκολα κάποιος έμελλε να εντυπωσιαστεί από το θέαμα. Δίνουμε πόντους πάντως στους developers για την πιστότατη απόδοση των πόλεων, αφού το ύφος τους έχει αιχμαλωτιστεί με τον καλύτερο -αν και παντελώς αδιάφορο- δυνατό τρόπο.
Οι πόλεις σφύζουν από ζωή, με περισσότερο interactivity μεταξύ χαρακτήρων, τη στιγμή που τους βλέπουμε να πιάνουν κουβέντες, να ξεκινούν καυγάδες ή ακόμα και διαδηλώσεις ενάντια στους Lobsters (μία από τις ονομασίες που είχαν την εποχή εκείνη οι Βρετανοί στρατιώτες, λόγω της κόκκινης ενδυμασίας τους). Εκεί που όλως περιέργως το παιχνίδι λάμπει, είναι οι δασικές εκτάσεις. Εκεί το κλίμα αλλάζει εντελώς, και ο Connor γίνεται ένα με τη μητέρα φύση, σκαρφαλώνοντας δίχως την παραμικρή δυσκολία στα δέντρα, σε βράχους και πλαγιές. Εδώ η AnvilNext, η νέα εκδοχή της γνωστής μηχανής γραφικών Anvil δηλαδή, καταφέρνει να εντυπωσιάσει, με τις εκτάσεις να αποτυπώνονται ρεαλιστικότατα, από το αέρισμα των φύλων, μέχρι τα διάφορα άγρια ζώα, τις αντανακλάσεις του νερού και το πέρασμα της ηλιοφάνειας μέσα από τα κλαδιά. Κάποιος μπορεί να περάσει ώρες ολόκληρες απολαμβάνοντας το τοπίο, συνεχώς εξερευνώντας και ανακαλύπτοντας.
Και μιας και το σενάριο του παιχνιδιού εξελίσσεται συνεχώς, ταξιδεύοντας μέσα στο χρόνο, μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε όλες τις εποχές και την επίδραση που αυτές έχουν πάνω στη βλάστηση, καθώς επίσης και τη συνεχή εισβολή του πολιτισμού στο πάλαι-πότε παρθένα δάση. Στον τομέα του ήχου, έχουμε μία πολύ καλή ερμηνεία από τον Noah Watts, πιστή στις ρίζες των Mohawk, με τοπικές ομιλίες που ακούγονται ιδιαίτερα μελετημένες. Η Ubisoft σε αυτό το κομμάτι έκανε αναλυτική έρευνα, ώστε να παρουσιάσει τη γλώσσα των ντόπιων κατοίκων με τρόπο ρεαλιστικό και σωστό. Ο Lorne Balfe αναλαμβάνει μόνος του αυτή τη φορά καθήκοντα συνθέτη, με τα αποτελέσματα να είναι ικανοποιητικά. Σίγουρα όχι όσο εντυπωσιακά όσο αυτά του Revelations, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο άλλωστε από άποψη περιεχομένου και μόνο, αλλά ποιοτικά πάραυτα. Το κεντρικό theme φέρει χαρακτήρα επαναστατικό, δένοντας άψογα με την διαμάχη Loyalists και Patriots.
Νιώθουμε διχασμένοι για το Assassin's Creed III. Από τη μία θέλουμε να το καλωσορίσουμε με ανοιχτές αγκάλες στην οικογένεια του AC, πράγμα που έγινε με κάθε άλλο Assassin's Creed στο παρελθόν. Από την άλλη όμως, κάτι μας κρατάει πίσω. Ίσως είναι το γεγονός ότι έχουμε συνδυάσει τις λέξεις “Assassin” και “Creed” με εικόνες που απουσιάζουν από τον κόσμο του Connor. Ίσως πάλι αυτό είναι που έπρεπε να συμβεί κιόλας. Να ξεκολλήσουμε από το παρελθόν, να επιτρέψουμε στο franchise να αναπνεύσει και να εξελιχτεί. Καθώς βλέπουμε τον πραγματικά συμπαθή Connor να έρχεται σε σύγκρουση με τα συναισθήματα του, τους ηθικούς του φραγμούς και το τι θεωρεί σωστό και τι όχι, αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να πράξουμε το ίδιο.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity