Μετά το πραγματικά εξαίσιο Assassin's Creed II, το οποίο πήρε στην Ubisoft Montreal δύο χρόνια να ολοκληρώσει, οι βάσεις για μία συναρπαστική (υπό)τριλογία είχαν τεθεί. Το επίσης άψογο Brotherhood ακολούθησε ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, κάτι που έγινε εφικτό χάρη στη βοήθεια άλλων τεσσάρων studios της Ubi (Singapore, Quebec, Bucharest, Annecy). Άγγλοι στο ραντεβού τους, τα ίδια studios (με την προσθήκη της σουηδικής Ubisoft Massive) μας παραδίδουν φέτος το Revelations, ένα χρόνο παρά τέσσερις μέρες μετά. Τα βήματα του μεσήλικα πλέον Ezio Auditore da Firenze τον οδηγούν σε αυτά του Altaïr Ibn-La'Ahad, καθώς οι ιστορίες των δύο προγόνων του Desmond ολοκληρώνονται, ίσως με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, η συνεχής αναζήτηση για απαντήσεις και ενίσχυση του δόγματος των Assassins, φέρνει τον Ezio στην πάλαι πότε πρωτεύουσα του Βυζαντίου και νυν κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολη. Παρά την πτώση τους από την εξουσία, οι δυνάμεις των Templars, κατά βάση βυζαντινές/ελληνικές, εξακολουθούν να ασκούν τεράστια επιρροή στην περιοχή. Με την πόλη αρχηγείο των Ασσασίσων, Masyaf, υπό Ναϊτική κατοχή και μερικά από τα σημαντικότερα μυστικά του Πρώτου Πολιτισμού να κινδυνεύουν να πέσουν στα χέρια των εχθρών, ο Ezio θα πρέπει να αναζητήσει πέντε κλειδιά/δίσκους που περιέχουν καθοριστικές για την αδελφότητα αναμνήσεις του Altaïr, φυσικά αριστουργηματικά κρυμμένα στις ρίζες της Πόλης.
Όλα αυτά δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από προσπάθειες του Desmond να βρει “closure”, καθώς σε κωματώδη κατάσταση και πρακτικά εντός του πυρήνα του Animus, ψάχνει στις αναμνήσεις των προγόνων του, μέχρι αυτές να μην έχουν τίποτα άλλο να του δώσουν. Όλως περιέργως λοιπόν, το βάρος εδώ δε δίνεται στον προαναφερθέντα, αλλά στους προγόνους του και περισσότερο στον Ezio. Αποτελεί απορίας άξιο το πως καταφέρνουν οι σεναριογράφοι της σειράς σε τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα να κάνουν ενέσεις ενδιαφέροντος στο ίδιο storyline, αναζωπυρώνοντας με κάθε κυκλοφορία το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών. Ενώ η λογική προστάζει πως οι περιπέτειες του Ezio θα έπρεπε να έχουν αρχίσει να κουράζουν, στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ίσως το πιο ενδιαφέρον τμήμα της ζωής του, καθώς αυτή οδηγείται στο αναπόφευκτο τέλος της. Κύρια υπεύθυνη η μητέρα όλων των ιστορικών μητροπόλεων και κέντρο του εκλιπόντος ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, Κωνσταντινούπολη. Μία πόλη που άκουγε και εξακολουθεί να ακούει σε ποικίλα ονόματα. Από Kostantiniyye, μέχρι Nova Roma και Instabul, το ουράνιο αυτό τόξο πολιτισμών δεν επιλέχτηκε τυχαία από τους developers ως η επόμενη στάση του Assassin's Creed.
Εκεί που θα περίμενε κανείς πως μετά από τρεις απανωτές κυκλοφορίες, οι developers θα είχαν αρχίσει να ξεμένουν από ιδέες, το Revelations όχι μόνο διαψεύδει κάτι τέτοιο, αλλά καταφέρνει να αποτελέσει την πιο φορτωμένη με υλικό προσθήκη στο franchise. Οι εξελίξεις στη τεχνολογία και η πολεοδομία της Πόλης, έχουν αλλάξει τους τρόπους και τις τεχνικές των Assassins. Έτσι, ο Ezio καλείται να ασπαστεί τις εξελίξεις στις τακτικές μάχης και τους τρόπους εξερεύνησης, με κύριο ωφελημένο φυσικά τον παίκτη. Τα αποκαλούμενα hooklines αποτελούν μία εξαίσια λύση για γρήγορη μετακίνηση μεταξύ σημείου Α και σημείου Β, ειδικά όταν το σημείο εκκίνησης εντοπίζεται ψηλότερα από το σημείο τερματισμού. Κάτι τέτοιο γίνεται εφικτό μέσω της ίσως σημαντικότερης προσθήκης, του Hookblade. Οι Assassins μπορούν να σκαρφαλώνουν γρηγορότερα και ψηλότερα, να κάνουν χρήση των hooklines, να πραγματοποιούν άλματα που ειδάλλως θα είχαν καταστροφική κατάληξη, και ως κερασάκι στη τούρτα, να αποκτούν πρόσβαση σε απόκρυφες περιοχές, αφού το ιδιαίτερα χρήσιμο αυτό εργαλείο, σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί και ως κλειδί. Μια επέκταση του σώματος του Ezio με άλλα λόγια, και μάλιστα όχι δικά μας, αλλά του καλού φίλου και τοπικού αρχηγού των Assassins στην Πόλη, Yusuf Tazim.
Άλλη μία σημαντική προσθήκη είναι οι βόμβες. Η αγάπη των Ανατολιτών για τις εκρηκτικές ύλες δεν ήταν κρυφή, κάτι που ίσχυε και για αρκετούς εκ των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το υγρό πυρ, με το οποίο μάλιστα ο Ezio θα κάψει ένα στόλο ολόκληρο, κατά την έξοδο του από το λιμάνι με προορισμό την Καππαδοκία. Ξεφεύγουμε όμως. Με τη βοήθεια του Piri Reis, ενός από τους σημαντικότερους χαρτογράφους της σύγχρονης ιστορίας, ο οποίος στο σύμπαν του Assassin's Creed τρέφει μία ιδιαίτερη αγάπη για τα εκρηκτικά, θα μας δοθεί πρόσβαση σε μία περιορισμένη μεν, χρήσιμη δε γκάμα χειροβομβίδων, που αν και στην πρωτόγονη μορφή τους, κάνουν τη δουλειά απίστευτα καλά. Το στοιχείο του crafting, δημιουργίας δηλαδή δικών μας ποικιλιών είναι ισχυρό, αν και μετά από ένα διάστημα ομολογούμε πως χάνει το ενδιαφέρον του, κυρίως ελέω έλλειψης ποικιλίας. Όχι στα υλικά, αφού αυτά μετρούν ντουζίνες ολόκληρες, αλλά στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο πρακτικά παραμένει το ίδιο. Οι κατηγορίες είναι ουσιαστικά τρεις. Η μία έχει ως σκοπό την εξουδετέρωση, η άλλη τον αντιπερισπασμό και η τελευταία την ακινητοποίηση. Σε καμία περίπτωση δε φέρνει επανάσταση στο ήδη συμπαγές σύνολο gameplay, αλλά προσθέτει σε σημαντικό βαθμό στη τακτική, τουλάχιστον γι' αυτούς που είναι φίλοι της.
Ένα από τα προσωπικά μας παράπονα, είναι το πόσο βατό έχει γίνει το σύστημα μάχης από παιχνίδι σε παιχνίδι. Στο ACII η ισορροπία μεταξύ δυσκολίας και αμεσότητας χαρακτηριζόταν από μία λεπτή γραμμή. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο ξεκάθαρα στο Brotherhood, με αποτέλεσμα στο Revelations, η ωμή δύναμη του εμπειρότατου Ezio δύσκολα να βρίσκει εμπόδιο. Οι μοναδικοί εχθροί που μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην πείρα δεκαετιών του Μέντορα Ezio, είναι οι Γενίτσαροι. Δίχως να έχουμε ως σκοπό το μάθημα ιστορίας, να θυμίσουμε πως οι Γενίτσαροι αποτελούσαν τη φρουρά του Σουλτανάτου και elite του Οθωμανικού στρατού, με τεράστια δύναμη, που δεν περιοριζόταν μονάχα στο πεδίο της μάχης, αλλά και στην πολιτική και τη διπλωματία. Οι παρμένοι από Χριστιανικές οικογένειες μαχητές, ανατρέφονταν ως ψυχροί και αδίστακτοι πολεμιστές, κάτι που γίνεται εμφανές κατά τις συγκρούσεις του Ezio μαζί τους.
Οι χορογραφίες μάχης παραμένουν πιο δημιουργικές από ποτέ, καθώς η Anvil engine εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με το εξαιρετικό hit detection της, τη φυσικότητα στην αλληλουχία combos και δέσιμο κινήσεων. Ως αποτέλεσμα έχουμε ένα επικίνδυνα βατό μεν σύστημα μάχης, που όμως κρύβει βάθος για αυτούς που θα το αναζητήσουν, ενώ ταυτόχρονα στάζει στυλ και φινέτσα - πέρα από αίμα. Στην ατυχή περίπτωση που δυσκολευτείτε, οι πάντα έμπιστοι ακόλουθοι σας βρίσκονται ένα πλήκτρο μακριά, έτοιμοι να σπεύσουν στη μάχη ή να καταποντίσουν τους αντιπάλους σας με μία βροχή βελών. Μιλώντας για ακολούθους, να αναφέρουμε πως το στοιχείο της εκπαίδευσης νέων Assassins είναι κι εδώ παρόν, και μάλιστα εξελιγμένο σε πολλαπλά επίπεδα. Σκορπισμένα μέσα στην Πόλη, υπάρχουν αντίπαλα Dens, κρησφύγετα αν θέλετε, τα οποία καλούμαστε και να φέρουμε υπό την κατοχή μας. Τίποτα το νέο εδώ, μιας και κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στο Brotherhood. Η απόκτηση εμπειρίας των Assassins μέσω αποστολών σε άλλες πόλεις, επίσης δεν είναι κάτι που δεν είχαμε κάνει στο παρελθόν. Μετά από την κατάλληλη εκπαίδευση και την προαγωγή τους σε Den Masters όμως, ειδικές αποστολές ξεκλειδώνονται, αν και ομολογούμε όχι ιδιαίτερης σημασίας.
Πολύ μεγαλύτερο είναι το βάθος στις διαθέσιμες αποστολές, αφού πλέον στόχος δεν είναι μονάχα η ολοκλήρωσή τους, αλλά ο έλεγχος όλης της Μεσογείου. Εν καιρώ, πόλεις όπως η Αθήνα, η Αλεξάνδρεια, η Ρόδος, η Τρίπολη (της Αιγύπτου ντε), καθώς και οι κλασσικές ιταλικές και ισπανοπορτογαλικές θα βρεθούν υπό τον έλεγχο της αδελφότητας μας, ταυτόχρονα αποφέροντας μας κέρδη. Όχι πριν επενδύσουμε ένα αξιοσημείωτο ποσό στη βελτίωση τους όμως, κάτι που απαιτεί χρόνο και... χρήμα. Ως συνέπεια, το γνωστό αυτό mode παύει να αποτελεί μία δευτερεύουσα ασχολία, ξυπνώντας αναμνήσεις από Rome: Total War. Αναμνήσεις από ένα γνωστό είδος παιχνιδιών ξυπνά και η ολοκαίνουργια προσθήκη στο Revelations, αυτή του Den Defence. Ακολουθώντας την Tower Defence λογική, τα αρχηγεία των Assasssins θα δεχθούν επιθέσεις, καθώς το Notoriety level του Ezio ανεβαίνει. Μην έχοντας την ικανότητα να σκίζουμε μια-δυο αφίσες με τη φάτσα μας και να ξεμπερδεύουμε, πλέον θα πρέπει ο παίκτης να βασίζεται αποκλειστικά στη δωροδοκία τελάληδων και δολοφονία επισήμων, για να μειώσει τα επίπεδα καταζήτησης του.
Πίσω στα του Den Defence, η λογική είναι η εξής. Ο Ezio θα πρέπει να τοποθετεί τα στρατεύματα του με στρατηγικό τρόπο στις οροφές γύρω από το εκάστοτε αρχηγείο, ώστε να απωθεί τα κύματα Templars και Byzantines που αποπειρώνται να καταλάβουν το κτήριο. Τοξότες, τυφεκιοφόροι, Air Assassins, ενισχυμένα τείχη με υγρό πυρ, κανόνια, είναι μόνο μερικά από τα όπλα μας ενάντια στα απανωτά κύματα εχθρών. Αν και στην αρχή ευπρόσδεκτα φρέσκο, το εν λόγω mode ίσως σε κάποιους φανεί κουραστικό ή επαναλαμβανόμενο, ακόμα και δύσκολο, αφού υπήρξαν περιπτώσεις που ένας λάθος υπολογισμός ή παράλειψη από μέρους μας, οδήγησε σε αναγκαστικό restart. Σε γενικά πλαίσια το βρήκαμε διασκεδαστικό όμως, ειδικά στα μεταγενέστερα επίπεδα του, όπως και τα διαθέσιμα στρατεύματα είναι περισσότερα, και η πρόκληση αυξημένη.
Κύριο μέρος του παιχνιδιού, όπως ανέκαθεν άλλωστε, είναι η εξερεύνηση ειδικών περιοχών, που κρύβουν πολύτιμα για την πρόοδο της ιστορίας αντικείμενα. Στην περίπτωση του Revelations, περιέχουν τα πέντε κλειδιά της Masyaf που αναφέραμε πριν. Σε αυτά τα πολλές φορές σκηνοθετημένα sequences, ταξιδεύουμε στα βάθη της παλιάς πόλης, σε ξεχασμένες, γεμάτους κινδύνους κατακόμβες, ενάντια στο χρόνο και στις περισσότερες των περιπτώσεων και τους Βυζαντινούς. Η δράση εκεί υπακούει περισσότερο στις τακτικές του οπτικού εντυπωσιασμού, αφού οι διαδρομές είναι εμφανέστατα… Hollywoodιανές. Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν και αντίστοιχες περιοχές όπως η τέταρτη και τελευταία -μη σας μπερδεύει το ότι τα κλειδιά είναι πέντε, μη ξεχνάτε ότι το ένα βρίσκεται υπό την κατοχή των Templars- όπου το platforming δίνει και παίρνει.
Το ίδιο ισχύει και για τις αναμνήσεις του Altaïr. Αν και μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, τα τμήματα αυτά χαράζονται εύκολα στο μυαλό του παίκτη ως και μερικά από τα πιο συναρπαστικά, αφού προσφέρουν καθοριστικές απαντήσεις. Η εικόνα του 92χρονου Altaïr μας άφησε ανατριχιασμένους, γεμάτους δέος. Μπορεί πλέον να μην έχουμε πρόσβαση στα περήφανα άτια του Brotherhood, αυτό όμως δε σημαίνει πως η έκταση της Κωνσταντινούπολης δεν είναι αρκετά μεγάλη. Οι μεγάλες εκτάσεις και οι πολλαπλές πόλεις έχουν δώσει τη θέση τους στην ανατριχιαστικά λεπτομερή μεγαλούπολη με τα χίλια πρόσωπα. Καθώς θα διασχίζουμε τους δρόμους της (ή μάλλον τις ταράτσες της), γινόμαστε θεατές στη σύγκρουση αρχιτεκτονικών περιόδων και μοτίβο, από τα πιο επιβλητικά της Βυζαντινής περιόδου, στη μείξη τους με τα αντίστοιχα Οθωμανικά και αυτά της νέας εποχής.
Το αποτέλεσμα είναι μία πανέμορφη μείξη παλιού και νέου, τροφοδοτούμενο από την αγέραστη Anvil engine, που μετά τις βελτιώσεις που της έγιναν, δείχνει πιο δυνατή από ποτέ. Ναι, όποιος παραπονεθεί ότι τα τρία τελευταία παιχνίδια της σειράς μοιάζουν υπερβολικά, θα έχει δίκιο. Αυτό είναι ένα από τα τιμήματα όμως, όταν μονάχα 12 μήνες χωρίζουν τη μία κυκλοφορία από την άλλη. Δεδομένου του χρονικού περιθωρίου που είχαν στη διάθεση τους, και την ποσότητα υλικού που χώρεσαν στον οπτικό δίσκο, ο οπτικός τομέας του Revelations αποτελεί κάτι παραπάνω από κατόρθωμα. Σκεφτείτε ότι πέρα από όλα τα features που αναφέρθηκαν, ο παίκτης θα πρέπει να φροντίσει να αγοράσει όλα τα όπλα -δευτερεύοντα και μη-, τις πανοπλίες, τα βιβλία (που έχουν πάρει τη θέση των πινάκων ζωγραφικής, και είναι ιδιαίτερα overpriced), τους χάρτες, καθώς και όλα τα κύρια αξιοθέατα Αγιά Σοφιά, Εκκλησία του Μυρελαίου, Αγία Ειρήνη, τα διάφορα fora και bazaars και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Περιττό να αναφέρουμε τα διάφορα καταστήματα που περιμένουν να ανακαινιστούν, όπως τράπεζες, ράφτες, ιατρεία, σιδεράδικα, βιβλιοπωλεία, καθώς και τα κτήρια φατριών ληστών, τσιγγάνων, και μισθοφόρων.
Αναφέραμε πριν ότι το βάρος δίνεται στον Ezio κι εν μέρει στον Altaïr, αφήνοντας τον Desmond ολίγον τι στην απ' έξω. Αυτό δεν είναι απόλυτα αληθές. Στο Animus Island, υπάρχουν πέντε διαφορετικές πύλες. Αποκτώντας τα Animus Fragments που βρίσκονται διάσπαρτα στην Πόλη, οι πύλες αυτές ανοίγουν, προσφέροντας μία... ιδιαίτερη εμπειρία. Ουσιαστικά αποτελώντας μία μείξη Portal και Minecraft, ο Desmond ταξιδεύει στον πυγαίο κώδικα του Animus 2.03, αναζητώντας απαντήσεις στο παρελθόν του. Ενώ άλλοι θα το μισήσουν, εμείς ομολογούμε πως το αγαπήσαμε. Προσφέρει κάτι διαφορετικό για το franchise, με τρόπο ενδιαφέρον και δημιουργικό. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω ένα από τα ποιοτικότερα και πολυμορφικότερα ηχητικά σύνολα στη βιομηχανία, κι έχετε ένα παιχνίδι που όχι μόνο δείχνει μοναδικό, αλλά ακούγεται επίσης. Δε θα σταθούμε στις βαριές προφορές και τις τουρκικές εκφράσεις που ακούγονται στις συζητήσεις, μιας και αυτό ήταν αναμενόμενο. Αντίθετα, οφείλουμε να τονίσουμε το πόσο ισχυρό είναι το ελληνικό στοιχείο στο Revelations. Πέρα από τις κλασσικές ατάκες που ακούγονται από τους Βυζαντινούς κατά τις συγκρούσεις μας μαζί τους, τύπου “piaston ton malaka”, “katara!”, “katharma”, “ekei einai!”, “xristos ki apostolos!”, υπάρχουν και ηχογραφήσεις στο παιχνίδι, από Έλληνες, που συνήθως ακούγονται από πολίτες μέσα στην πόλη.
Ιχθυοπώλες, πωλητές υφασμάτων και χαλιών, απλοί πολίτες που συζητούν casually, ακόμα και ελεήμονες, όλοι τους μιλούν άπταιστα ελληνικά. Το soundtrack κυμαίνεται για μία ακόμη φορά σε υψηλότατα επίπεδα, με τα ορχηστρικά να σηκώνουν... τρίχες. Αν η σειρά δε χώλαινε ποτέ σε κάποιο τομέα, αυτός είναι του ήχου, και οι Lorne Balfe (Inception, The Dark Knight, Crysis 2) & Jesper Kyd (όλα τα Assassin's Creed & Hitman, Borderlands, Splinter Cell: Chaos Theory) φρόντισαν να κρατήσουν τον πήχη στα ουράνια. Μακάρι όλα όσα έχουμε να πούμε να τελείωναν εδώ (όχι τίποτα άλλο, πιάστηκαν και τα δάχτυλα μας), μιας και έχουμε ξεπεράσει το μέσο μέγεθος ενός review του Enternity εδώ και αρκετές εκατοντάδες λέξεις. Είναι τόσο ιδιάζουσα η περίπτωση το εν λόγω τίτλου όμως, που σε κάνει να γράφεις και να γράφεις, ενώ νιώθεις πως έχεις άλλα τόσα να πεις. Όταν πλέον θα έχετε διαβάσει κάθε παράγραφο ιστορίας που συνοδεύει τα δεκάδες εκατοντάδες αξιοθέατα της Πόλης, και κάθε ένα από τα διαθέσιμα side-quests θα έχει πλέον ολοκληρωθεί, η Ubisoft Annecy έχει φροντίσει για μία ακόμη φορά να κρατήσει απασχολημένους ακόμα και τους πιο απαιτητικούς. Παίρνοντας το ήδη πολύ καλό multiplayer του Brotherhood και βελτιώνοντας το δραματικά και σε σημεία ακόμα και ριζοσπαστικά, κάποιος θα μπορούσε να πει πως αποτελεί ένα παιχνίδι από μόνο του.
Το όλο interface πλέον είναι πιο προσβάσιμο και φιλικό προς τον παίκτη, ενώ αυξημένος είναι και ο ανταγωνισμός μεταξύ φίλων πλέον, με προκλήσεις τύπου Autolog. Το επίπεδο customization είναι απλά τεράστιο, περίπου όσο τεράστιος και μακρύς είναι ο δρόμος μέχρι το 99ο επίπεδο εμπειρίας. Οι ισορροπίες έχουν διορθωθεί, κυρίως στα Challenge επίπεδα, όπου στο Brotherhood ομολογουμένως οδηγούσαν σε πανίσχυρες ικανότητες, ενώ το Honorable Death σύστημα βάζει επιτέλους τέλος στο δίλημμα του «μα το σκότωσα πρώτος!». Ή τουλάχιστον προσπαθεί, αφού τα αποτελέσματα δεν είναι πάντοτε ακριβοδίκαια. Κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε με ένα καλοδουλεμένο και καλοφτιαγμένο multiplayer κομμάτι, που περιμένει με ανοικτές αγκάλες όποιον είναι διατεθειμένος να του αφιερώσει τον ελεύθερο χρόνο του.
Τι είναι λοιπόν το Assassin's Creed: Revelations; Για κάποιους, κυρίως αδιάφορους για το saga που έχει δημιουργήσει η Ubisoft, η επέκταση μίας συνταγής που είχε αρχίσει να κουράζει προ πολλού. Για άλλους πάλι, αυτούς που παρακολουθούν και θαυμάζουν τη σειρά από το ξεκίνημα της, το Revelations αποτελεί τη τελειοποίηση της συνταγής που μάθαμε να λατρεύουμε, σε ένα σύμπαν που μονάχα τώρα αρχίζει να ξετυλίγεται. Υπομονή μέχρι του χρόνου το Νοέμβριο...
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity