Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Δεινή Σαύρα: 2019 και games

*
O Δημήτρης Βασιλάκης γράφει στο νέο κείμενο της στήλης Δεινή Σαύρα για τα όσα θυμάται από το 2019.

Αρχικά καλή χρονιά σε όλους, να έχετε υγεία πάνω από όλα, ευτυχία και να μη χάσετε την όρεξη σας για videogames. Να αγαπάτε το χόμπι μας χωρίς φανατισμούς κι οπαδισμούς και να βρίσκετε πάντα αυτό που γουστάρετε.

Τώρα που είπαμε τις ευχές μας, λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας, μιας και το 2020 μπήκε με φόρα -πάντα τέτοια- δεν έχω προλάβει να δω και πολλά πράγματα. Όμως να, ας πούμε από χθες που βλέπω παντού να ποστάρει κόσμος τα στατιστικά του PlayStation -κι ας μη μου κάνει εμένα το χατίρι για αγνώστους λόγους- με έπιασε μία μανία να σκεφτώ τη δική μου ανασκόπηση στα games το 2019.

Είναι λοιπόν η χρονιά που για μένα ισούται με την απόλυτη κυριαρχία του Assassin’s Creed Odyssey. Τα έχω ξαναπεί και εδώ και εδώ. Αλλά δεν έχει νόημα να κάνω ανασκόπηση χωρίς να μιλήσω για το παιχνίδι που με έκανε να δουλεύω ξενυχτισμένος, που με έκανε εκεί που είμαι 45 να αισθάνομαι ξανά 20, που με υποχρέωσε να βρω στο πρόγραμμά μου 180+ ώρες και που ήταν η πρώτη περίπτωση που και αγόρασα Season Pass και το εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο, τερματίζοντας τα πάντα, επισκεπτόμενος τους πάντες και μην αφήνοντας quest για quest στην πανέμορφη ενσάρκωση της Αρχαίας Ελλάδας που μας έδωσε η Ubisoft. Πιστέψτε με έχει εξαιρετική πλάκα να μένεις στον Βροντάδο της Χίου και να μπαίνεις για αποστολή στο ομώνυμο φρούριο που έχει το παιχνίδι στο νησί μου. Τεράστια εμπειρία που ακόμα δεν μπορώ να βρω κάτι να την αντικαταστήσω επάξια, μιας και δεν έχω αξιωθεί να ξεκινήσω το The Witcher 3 που με σπρώχνουν όλοι να περιλάβω.

Γενικά πάντως το 2019 ήταν έτος ρεκόρ για μένα στον τερματισμό παιχνιδιών. Μικρότερα και μεγαλύτερα παιχνίδια έφτασαν στο τέλος τους, σε μία παράξενη εξέλιξη για μένα που είμαι ικανός να παρατήσω παιχνίδι 5 λεπτά πριν τη λήξη του και να το ξεχάσω. Όπως τα Uncharted ένα πράγμα, που τα έχω παρατήσει κι έπρεπε να τα βάλει η Sony στο παιχνίδι του μήνα για να τα ξαναπιάσω.

Αν όμως μπορεί να υπάρξει ένα παιχνίδι που έρχεται δεύτερο σε σπουδαιότητα, με όμορφες στιγμές και καταπληκτικές εμπειρίες στη χρονιά που μας έφυγε, αυτό είναι με διαφορά το Detroit: Become Human, που πέρα από προσωπικούς λόγους που με κάνουν να το θεωρώ ένα από τα «παιδιά» μου, μου χάρισε απίστευτες στιγμές τις δύο φορές που το τερμάτισα. Μία πανέμορφη, γεμάτη εμπειρία, η άλλη εκδοχή που δίνει στα videogames ένας μεγάλος δημιουργός όπως ο David Cage, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά της. Ποτέ δεν κατάλαβα τη ρητορική που θέλει τις δημιουργίες του Cage να μη θεωρούνται videogames από κάποιους που πιθανώς να έχουν κολλήσει σε στερεότυπα του παρελθόντος. Εγώ το αγάπησα παίζοντάς το κι ας το είχα ήδη αγαπήσει, που λέει ο λόγος, πριν ακόμα ανακοινωθεί.

Σε αυτήν την ανασκόπηση θα ήταν ΤΡΑΓΙΚΗ παράλειψή μου να μην αναφερθώ στο σοκ που έπαθα, παρά τα όσα είχα ακούσει, παίζοντας το αριστούργημα που λέγεται Journey. Από τότε που σας έγραψα τη σχετική στήλη το έπαιξα άλλη μία φορά και σκοπεύω να το παίξω και τρίτη και τέταρτη. Συγκίνηση και δέος κάθε φορά και αυτό που αποκαλώ «το στόμα του χάνου». Δεν θα το άλλαζα με τίποτα και ακόμα και τώρα που γράφω ανατριχιάζω.

Ανασκόπηση 2019 χωρίς να πω μία κουβέντα για τη μετακόμιση στη Χίο δεν γίνεται. Μετά από μισή ζωή Χίο, άλλη μισή Αθήνα, «there and back again», είμαι πάλι στο νησάκι μου και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχω πλέον ζήσει εδώ γεμάτους 6 μήνες. Δεν μετανιώνω δευτερόλεπτο την απόφασή μου, θα το ξανάκανα με κλειστά μάτια, και αν έχετε τη δυνατότητα να ανταλλάξετε τη ζωή μιας μεγαλούπολης με κάτι διαφορετικό, μη διστάσετε. Σε επίπεδο videogames έχω χάσει την επαφή μου με τη λιανική που γούσταρα για την εμπειρία της βόλτας στα καταστήματα, αλλά ούτως ή άλλως σε ψηφιακή εποχή ζούμε, τι να κάνουμε.

Αυτά λοιπόν. Μακάρι το 2020 να είναι τόσο πλούσιο σε επίπεδο gaming όσο ήταν το 2019, που πρέπει να ήταν η πιο γεμάτη μου χρονιά ως γονιός gamer. Ένας γονιός gamer που σιγά-σιγά πρέπει να διεκδικεί τη θέση του στην τηλεόραση μιας και εκκολάπτονται νέες gamer. Καλή χρονιά σε όλους.

ΥΓ: Λόγω προσωπικών προβλημάτων και κούρασης, με χάσατε για αρκετό καιρό. Ζητώ συγνώμη κι επιφυλάσσομαι το 2020 να είναι πλούσιο και σε επίπεδο αρθογραφίας. 
0 ΣΧΟΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!