Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
** ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Στιγμές και τραύματα, ωραία πράγματα

*
Τελευταία Μουσική δωματίου για το καλοκαίρι, τουλάχιστον ταιριαστό λοιπόν που ο μεγαλύτερος χαμός (σχολιασμός) έγινε σε ανάρτηση στο EnternityGR Game Room για σημαντικές/αξέχαστες, προσωπικές ή όχι, στιγμές του gaming. Και, ασφαλώς, έχουμε κι από δαύτες.

Έκτωρ Αποστολόπουλος
Θα ξεκινήσω με τη πιο πρόσφατη εμπειρία, η οποία, εκτός από ότι είναι «νέα», θεωρώ ότι ακόμη κάνει τα λεγόμενα «baby steps». Όταν βάζω την κάσκα του PSVR, υπάρχουν πάντα αυτές οι στιγμές που νιώθω σαν μικρό παιδί, που νιώθω ότι είμαι «μέσα» σε αυτόν τον κόσμο. Όταν κατέβαινα με το ασανσέρ του batcave στο Batman Arkham VR ή όταν έβλεπα μία πανδαισία χρωμάτων στο Rez Infinite, ένιωθα σαν ένα μικρό παιδί που περίμενε πώς και πώς να βιώσει αυτό το πράγμα. Συνεχίζω να πιστεύω ότι το VR gaming είναι εκ φύσεως κάτι το εκπληκτικό, παρ’ ότι χρειάζεται ακόμη αρκετή δουλειά σε θέμα software. Όταν όμως σου δίνει κάθε τρεις και λίγο αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές, καταφέρνοντας να σε κάνει να χαθείς (κυριολεκτικά) στους κόσμους του, δεν γίνεται να μη το συμπεριλάβεις στα προσωπικά σου highlights.

Μπορεί η πρώτη μου κονσόλα να ’ταν ένα Sega Mega Drive, αλλά το πρώτο τεράστιο «wow» το ’πα όταν είδα το Donkey Kong Country στο SNES του γείτονα μου. Ακόμα και τώρα μου προκαλεί εντύπωση το πόσο άνετα μπορώ να αράξω και να το απολαύσω στον καναπέ μου. Μιλάμε για ένα θρυλικό platformer. Από την πρώτη στιγμή το ερωτεύτηκα. Ενθουσιάστηκα με τα γραφικά του, το χειρισμό του και το φοβερό soundtrack. Ένιωθα ότι εκείνη τη στιγμή βίωνα κάτι που ήταν ένα κλικ πάνω απ’ όσα είχα παίξει μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο. Βέβαια, αυτό το συναίσθημα δε κράτησε και πολύ…

…αφού λίγο αργότερα «έσκασε» το Super Mario 64. Θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι το παιδάκι από το viral video της εποχής εκείνης που φώναζε «Nintendo Sixty Fooooooooour» τη στιγμή που είδα για πρώτη φορά το Super Mario 64 στην τότε τηλεόρασή μας Grundig. Με θυμάμαι ακόμα να έχω μείνει «παγωτό» από αυτό που έβλεπα, με τον αναλογικό μοχλό στο χέρι μου και το σύστημα της κάμερας απλά να με κάνουν να χαζεύω. Ναι, όσο περνούσαν οι ώρες απολάμβανα όλο και περισσότερο το αψεγάδιαστο gameplay και τις εκπληκτικές του πίστες. Και είμαι ο πρώτος που θα πει ότι προτιμάει ένα εξαιρετικό gameplay ή ένα φοβερό σενάριο, από το να έχει απλώς εκπληκτικά γραφικά. Αλλά κακά τα ψέματα, ο οπτικός τομέας, σε αυτήν τη βιομηχανία, έχει μια μοναδική ιδιότητα να σε κάνει να σηκωθείς από τον καναπέ και να μείνεις με ανοικτό το στόμα.

Το The Last Of Us είναι από τα ελάχιστα παιχνίδια τέτοιου είδους που μπορώ να ξαναπαίξω από την αρχή και να το ευχαριστηθώ το ίδιο όπως και την πρώτη φορά. Ένα τρομερό σενάριο, δύο απίστευτοι χαρακτήρες και ένα φινάλε που όταν σου ρίχνει τους τίτλους τέλους, σε κάνει να νιώθεις ότι έπαιξες κάτι που θα σου μείνει. Σαν μια κλασική ταινία που θα τη δεις ευχάριστα ξανά και ξανά. Ένα παιχνίδι που προσφέρει πολλά και δυνατά συναισθήματα. Εκτός από αυτούς που το χάρηκαν στην εποχή τους, ανήκω και σε εκείνους που έκαναν υπομονή και το απήλαυσαν για πρώτη φορά στην άκρως ομαλή (οπτικά) έκδοση του PS4.
 
H τρέλα με τα Pokémon Red και Blue δεν γινόταν να μη με επηρεάσει. Εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο χωρίς προηγούμενο, αρρώστια που σε άρπαζε από το λαιμό όταν έπαιζες τα βράδια στο Game Boy σου και δεν σε άφηνε ούτε την επόμενη μέρα στο σχολείο, αφού οι μάχες συνεχίζονταν στο προαύλιο με το game link cable και local multiplayer μέχρι τελικής πτώσεως. Μάχες, ανταλλαγές, συλλογές και αμέτρητες ώρες σ’ έναν από τους σημαντικότερους «φορητούς» τίτλους στην ιστορία των video games.

Αν μιλάμε βέβαια για αμέτρητες ώρες και αφήσουμε στην απ’ έξω τα αγαπημένα Football Manager, θα πρέπει να βάλω στην εξίσωση το World of Warcraft. Ένα από τα καλύτερα ΜΜΟ στην ιστορία; Ξεκάθαρα ναι. Αμέτρητες ώρες καψίματος για levelling και raids; Φυσικά. Το μετανιώσαμε; Φυσικά… και όχι! Το World of Warcraft με έκλεψε από τις κονσόλες για μία γεμάτη τετραετία και μέσα σε αυτό το διάστημα βίωσα στο πετσί μου τι σημαίνει κοινωνικό gaming και το να παλεύεις παρέα με φίλους, αληθινούς και μη. Θεωρώ ότι όσοι μπόρεσαν και πρόλαβαν να αγαπήσουν το World of Warcraft την εποχή του vanilla, αλλά και με τα επόμενα δύο expansions, έζησαν μία εμπειρία που δεν προσέφερε μόνο ιδιαίτερες στιγμές, αλλά γέμισε τις αναμνήσεις τους γενικότερα με «ιστορίες» που έζησαν μαζί με πραγματικούς φίλους ή με φίλους που μπήκαν στις ζωές τους μέσα από αυτό το παιχνίδι.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time, το προσωπικό μου 10/10. Ίσως το μοναδικό παιχνίδι που το έχω τερματίσει τόσες πολλές φορές και το οποίο, ακόμη και τώρα, μπορεί να με κάνει να ξεσκονίσω το Nintendo 64. Σκεπτόμενος αυτήν τη στιγμή, μετά από 20 χρόνια, το hype και την αναμονή που είχα γι’ αυτόν τον τίτλο, θεωρώ θαύμα το γεγονός ότι δεν απογοητεύτηκα. Μόνο ένα τέλειο παιχνίδι θα μπορούσε να με ενθουσιάσει εκείνη τη στιγμή και το γεγονός ότι ακόμη και τώρα το θαυμάζουμε, αποδεικνύει ότι, εκτός από πολύ καλό, ήταν όντως τίτλος που ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του.

Υ.Γ.:  Το The Legend of Zelda: Breath Of The Wild και το God of War (PS4) είναι οι πιο πρόσφατοι τίτλοι που με ενθουσίασαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Δημήτρης Βασιλάκης
Θα διαλέξω μία πρόσφατη στιγμή, γιατί για μένα ήταν καθοριστική ώστε, μετά από πάρα πολύ καιρό, να καταφέρω να γράψω πάνω από 100 ώρες σε παιχνίδι που δεν ήταν racing, αθλητικό ή ΜΜΟ. Μιλάω για το Assassin’s Creed: Odyssey, το οποίο το έχω ξεκινήσει ωραία και καλά, το έχω συμπαθήσει πάρα πολύ όσο είμαι στην Κεφαλονιά και έρχεται το κρίσιμο για μένα διάστημα που πρέπει να ξανοιχτώ στον υπόλοιπο «ανοικτό» κόσμο. Στα περισσότερα open world games, κάπου εδώ το κλείναμε, γιατί με κατέκλυζαν οι επιλογές και επειδή δεν ήξερα τι θα κάνω, ο τίτλος πήγαινε στις καλένδες. Αν σκεφθείτε δε ότι αντί να πάω στη Φωκίδα ή στα Μέγαρα που με έστελνε το παιχνίδι, εγώ αποφάσισα να το παίξω μάγκας και να πάω Αχαΐα, όπου έφαγα τα μούτρα μου, το τέλος ήταν κοντά.

Ώσπου αποφάσισα να πάω τελικά Φωκίδα και να καταλήξω μέσω των quest στους Δελφούς. Και εκεί εμφανίστηκε μπροστά μου σε όλο του το μεγαλείο ένα άγαλμα που με είχε κάνει να κλάψω από την ομορφιά του στα δέκα μου και όλες τις άλλες φορές που βρέθηκα στους Δελφούς. Σε μία -αυθαίρετη- ενσάρκωση, ο Ηνίοχος μαζί με το άρμα και τα άλογα του καταλάμβανε το κεντρικό σημείο των Δελφών. Τα μάτια του, το μεγαλείο, η κίνηση της μορφής του είχαν αποτυπωθεί στην εντέλεια, πόσο μάλλον όταν έβλεπα με τα μάτια μου κάτι που μόνο στο κεφάλι μου είχα σχεδιάσει. Μετά μπήκα σε mode τρελού τουρίστα: βρήκα διάφορα σημεία που ήξερα ότι είναι εκεί και έμοιαζαν πολύ με τα αντίστοιχα τους, κοντά 2500 χρόνια μετά, και γενικότερα τράβηξα screenshots που ούτε Ιάπωνας τουρίστας των 1980s θα μπορούσε να φανταστεί.

Είχα πέσει στη φάκα. 108 ώρες και συνεχίζω.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • mysterious
    • Ακρως ενδιαφερουσα η θεματολογια της εβδομαδας και θα συμφωνησω οτι ενω υπαρχουν σιγουρα σπουδαιοι τιτλοι που μας εχουν μεινει στη μνημη...οι προσωπικες εμπειριες και αναμνησεις ειναι που κανουν αξεχαστα τα παιχνιδια.Κι αυτο δειχνει πολλα για το ποσο ομορφο χομπι ειναι το gaming.

    • joehok
    • Με εξαίρεση το wow οτι έγραψε ο κύριος Αποστολόπουλος η ζωή μου όλη. !!! Δυνατές στιγμές σίγουρα σε ai goldeneye se ai halo ... προσωπικά ρεκορ σε geometry wars k resogun offline k online maxes σε cvs2 k sfiv. Respect μεγάλο πάντως στα θηρία god of war k breath of the wild μεγάλες στιγμές και εκεί.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!