Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
** ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Συλλεκτική συλλογιστική

*
Πού καταλήγει ένα παιχνίδι όταν «πεθαίνει» (τερματίζεται); Ποια είναι η τύχη μιας κονσόλας όταν βρεθεί στο χώρο της μια άλλη, νεότερη; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τη συντακτική ομάδα αυτήν την εβδομάδα και απαντώνται στο νέο κείμενο της στήλης "Μουσική δωματίου", μιας και η σχετική συζήτηση στο Facebook Group του Enternity ήταν εκείνη που τράβηξε το ενδιαφέρον των περισσοτέρων την περασμένη εβδομάδα.

Έκτωρ Αποστολόπουλος
Τα retail τα κρατάω όλα. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όπου έδωσα, πούλησα ή χάρισα κάτι, θα πρέπει να έχω απογοητευτεί πάρα πολύ μ’ ένα παιχνίδι για να το παραχωρήσω σε κάποιον άλλον ή να μιλάμε για περίπτωση δώρου. Μου αρέσει να έχω τα παιχνίδια σε κουτάκια και δισκάκια, αν και τα τελευταία τρία χρόνια έχω τιμήσει και με το παραπάνω τις ψηφιακές εκδόσεις. Οι εκπτώσεις είναι πολύ δυνατές, με αποτέλεσμα πολλές φορές να προτιμήσω τη μοντέρνα τέχνη του download από την παραδοσιακή βόλτα στα μαγαζιά για αγορά ενός τίτλου.

Ο λόγος που τα κρατάω, πέρα από το ρομαντισμό, είναι ότι μου αρέσει και στο μάτι σαν σύνολο, αλλά και η γενικότερη αίσθηση της συλλογής. Κάτι που μου έλειπε μετά τα 16, αφού οι παλαιότερες κονσόλες βρισκόντουσαν για αρκετά χρόνια χωμένες σε συρτάρια. Το PC gaming και τα MMO που με είχαν κυριεύσει με είχαν βάλει μάλιστα ένα φεγγάρι σε σκέψεις να τις χαρίσω σε μικρότερα ξαδέρφια ή κολλητούς, αλλά χαίρομαι που η εν λόγω σκέψη δεν πραγματώθηκε ποτέ.

Πλέον τις έχω τοποθετήσει όλες σ’ ένα ωραίο έπιπλο, παρέα με τoυς αντίστοιχους retro τίτλους, με τα πάντα μαζεμένα, οργανωμένα και ταξινομημένα όπως πρέπει. Το «κλικ» μέσα μου σχετικά με τα retail έγινε κάποια στιγμή στα φοιτητικά μου χρόνια. Κοιτώντας μία μέρα όλες τις κασέτες Nintendo 64 που ήταν «γυμνές» χωρίς τα χαρτονένια κουτάκια, σκέφτηκα «Γιατί δεν κάνω μια απόπειρα να βρω τα κουτιά και τις οδηγίες τους, για να μη τα έχω όλα σε μία κούτα μαζεμένα;». Αυτό ήταν, σε συνδυασμό με την επιστροφή μου στο console gaming εκείνη την περίοδο, δεν ήθελα και πολύ για να ανακαλύψω ξανά τη χαμένη αγάπη. Αν και δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει ο όρος «χαμένη αγάπη», γιατί όταν ήμουν πιτσιρικάς δεν τα πρόσεχα και τόσο πολύ τα πράγματά μου. Αλλιώς δε θα χρειαζόταν να βγω στην αγορά για να βρω συσκευασίες τίτλων N64 13 χρόνια αργότερα, σωστά;

Παρ’ ότι δεν είμαι σε καμία περίπτωση ο τύπος που υποστηρίζει ότι όταν παίρνεις κάτι ψηφιακά δεν σου ανήκει, έχει άλλη γλύκα το χειροπιαστό. Και βλέποντας τις πανέμορφες συλλεκτικές εκδόσεις των PS4, Xbox One και Nintendo Switch που κυκλοφορούν, νομίζω ότι πλέον είναι και πιο δύσκολο από ποτέ να αποχωριστείς μία κονσόλα από την κατοχή σου, ειδικά αν έχεις επενδύσει σε ειδικές εκδόσεις. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που προτίμησα τελευταία στιγμή το Xbox One X αντί του PS4 Pro, όσο αστείο και αν ακούγεται. Όταν έχεις τη συλλεκτική έκδοση της κονσόλας PS4 για το Metal Gear Solid V να σε καλημερίζει κάθε πρωί, δεν σου πάει η καρδιά να τη βγάλεις από το σαλόνι σου και να τη βάλεις στο έπιπλο από τώρα. Μπορεί να εκθειάζω στα περισσότερα κείμενά το Game Pass και στη καθημερινότητα μου να επενδύω σε ψηφιακές ευκαιρίες και σε PS Plus sales, αλλά ο ρομαντισμός ζει και βασιλεύει.

Μάνος Βέζος
Κονσόλες από τα χέρια μου δεν φεύγουν. Έχει τύχει να αγοράσω δεύτερη φορά κονσόλα, για να έχω ανταλλακτικά σε περίπτωση που «πεθάνει» το βασικό μέλος της οικογενείας. Κρατώ όλα τα καλώδια και γρυλίζω σε οποιονδήποτε έχει τη φαεινή ιδέα να ρωτήσει αν τα χρειάζομαι όντως. Από εκεί και πέρα, δεν δίστασα καθόλου στην ψηφιακή εποχή, ειδικά από τη στιγμή που αποφάσισα να μην ασχολούμαι πια με συλλεκτικές εκδόσεις (υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να χαθούν περιουσίες). Βέβαια η συλλογή παραμένει τροφαντή, ταξινομημένη και φυλαγμένη. Δεν πουλάω τίτλους, ωστόσο δανείζω σε άτομα εμπιστοσύνης.

Και εδώ εντοπίζεται το μεγαλύτερο αστείο. Άπαξ και δανείσω κάτι, ξεχνάω σίγουρα όχι μόνο πού το δάνεισα αλλά, συχνά, ακόμη και αν το είχα ποτέ για να το δανείσω κιόλας. Όπως καταλαβαίνετε, πάλι καλά που ήρθε η ψηφιακή εποχή, γιατί μόνο ένας μηχανισμός αναζήτησης με σώζει. Πάντως, δεν έχω να πω, όταν δεν θυμάμαι που έχω δει τι, κάνω μερικά τηλεφωνήματα στους συνήθεις υπόπτους και οι συζητήσεις είναι τουλάχιστον αστείες. Κι αν δεν οδηγήσουν πουθενά, προσφέρεται ο Βασίλης Γεωργακόπουλος να έρθει σπίτι μου για να ψάξει να βρει, σε εκνευριστικά μικρό χρονικό διάστημα συνήθως, ακριβώς αυτό που ήθελα.

Δημήτρης Βούρδας
Η αλήθεια είναι ότι η κατάληξη των συσκευασιών είναι ένα θέμα που με απασχολεί ολοένα και λιγότερο και το ίδιο πιστεύω πως ισχύει και στον υπόλοιπο κόσμο. Εάν εξαιρεθούν οι συλλεκτικές εκδόσεις, στις οποίες αναφερθήκαμε πριν λίγες εβδομάδες, οι λόγοι για να προβεί κανείς σε αγορά μιας φυσικής κόπιας του οποιουδήποτε τίτλου εξανεμίζονται με το πέρασμα του χρόνου.

Ταυτόχρονα, νομίζω πως η εκτόξευση των μεγεθών που καταλαμβάνουν στους σκληρούς δίσκους τα παιχνίδια κάνει την διατήρηση πολλών συσκευασιών κάπως παράταιρη. Όταν μπορείς στην ψηφιακή σου βιβλιοθήκη να έχεις 20-30 τίτλους διαθέσιμους ανά πάσα στιγμή, γιατί να χρησιμοποιείς τα δισκάκια όταν δεν μπορείς να παίξεις απλώς βάζοντάς τα στην υποδοχή της κονσόλας;

Προτού περάσουμε στο ψητό, οφείλω να ομολογήσω πως προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι τα τελευταία 3 χρόνια έχω αγοράσει ακριβώς 1 παιχνίδι με τη συσκευασία του. Το Red Dead Redemption 2 είναι το μοναδικό retail game που έχω στη συλλογή μου κι αν όλα πάνε καλά, στους επόμενους μήνες θα αποκτήσει περίοπτη θέση στο ράφι.

Το ράφι είναι η μία από τις 3 τοποθεσίες όπου καταλήγουν οι συσκευασίες των παιχνιδιών που έχω αποκτήσει κι έχω ολοκληρώσει. Περιέχει μόνο τα top of the top, εκείνα τα παιχνίδια που θέλω α) να τα θυμάμαι, β) να τα επιδεικνύω και γ) να τα έχω εύκαιρα εάν χτυπήσει το κεφάλι μου κι αποφασίσω πως πρέπει να τα ξαναπαίξω. Αναλογικά, είναι πολύ λίγα τα video games που βρίσκονται εκεί και η αλήθεια είναι πως δύσκολα θα ξαναβρεθεί άλλο, το οποίο επίσης με τρομάζει λίγο.

Η συντριπτική πλειονότητα των υπόλοιπων συσκευασιών, ειδικά των παλαιότερων από τις 2 προηγούμενες γενιές, βρίσκεται σε ασφαλή χώρο που δεν βλέπει το φως του ήλιου και θα παραμείνει μυστικός, για την ώρα τουλάχιστον. Σε αυτόν βρίσκονται κι οι περισσότερες εκ των κονσολών, τα αξεσουάρ και τα χειριστηρίων που βρέθηκαν στην κατοχή μου τα περισσότερα χρόνια. Εάν έχω υπολογίσει σωστά, εκεί μέσα υπάρχουν καμιά δεκαριά κονσόλες, γύρω στα 100 παιχνίδια και 20-25 χειριστήρια.

Η τρίτη κατηγορία αφορά ελάχιστους τίτλους, ίσως και λιγότερους από αυτούς που βρίσκονται στο ράφι. Αυτοί, όπως λέγαμε στο δημοτικό, είναι τα μεγαλύτερα ξεράσματα, αυτοί που έμειναν στις αναμνήσεις για τους χειρότερους λόγους. Θεωρητικά αυτοί είναι χωμένοι μέσα σε μία κούτα μετακόμισης που έχει ξεμείνει στην αποθήκη, όμως έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μπήκαν εκεί και για να πω την αλήθεια, δεν έχω ξανακοιτάξει έκτοτε.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!