Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ! ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR >>
* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Rage-a-ton

*
H συντακτική ομάδα καταπιάνεται με το πιο συζητημένο θέμα στο Enternity Game Room και σχολιάζει το θέμα το rage quitting και τα παρατράγουδα ενός gaming session. Δεν θα απογοητευθείτε. Είμαστε για γέλια.

Εβδομάδα που έφερε τα πρώτα στοιχεία για το PS5, μεταξύ άλλων, και, τελικά, συζητήθηκε περισσότερο ο τρόμος του Μόντε Κάρλο σε τίτλους F1, το πόσο κοντά ήρθατε στο να σπάσετε πράγματα χάρη σε αυτήν την πίστα ή, απλά, τι καταλήξατε να σπάτε όντως. Όλη η κουβέντα έγινε στο Enternity Game Room και το θέμα με τα περισσότερα σχόλια καταλήγει κάθε εβδομάδα ως αντικείμενο αυτής της στήλης, για να το σχολιάσει σχεδόν ολόκληρη η συντακτική ομάδα του Enternity. Εμείς πάντως δεν φταίμε. Να τα λέμε αυτά.

Φυσικά δεν ασχολείται όλη η ομάδα με racing και η με συγκεκριμένα, οπότε είπαμε να σταθούμε στην ουσία του πράγματος, το rageuitting και τα παρατράγουδα ενός gaming session. Δεν θα απογοητευθείτε. Είμαστε για γέλια.

Έκτωρ Αποστολόπουλος
Eίναι περίεργο να μην έχεις φτάσει ποτέ στο σημείο να σπάσεις κάτι καθαρά για gaming rage, ενώ σου αρέσουν τα δύσκολα platformers. Ένα χειριστήριο, μία τηλεόραση, μία φορητή κονσόλα, κάτι βρε αδερφέ. Και κανείς δε μπορεί να πει ότι δεν το προσπάθησα, ειδικά τηνν τελευταία «σεζόν». Ένα χρόνο τώρα το πάλευα λίγο με το achievements του remaster του Crash Bandicoot, λίγο με τη σαδιστική δυσκολία του Cuphead, αλλά τίποτα. Εγώ παρέμεινα ατάραχος, τέρας ψυχραιμίας. Βρισιές και λίγα νεύρα, μπορεί. Υλικές ζημιές ποτέ. Και ας προσπαθούσα 100 φορές να κάνω το ίδιο πράγμα.

Μέχρι πριν ένα μήνα, οπότε έκανα το μπαμ, για πρώτη φορά στα 31 μου χρόνια, εξαιτίας ενός περίεργου κοκτέιλ. Ήταν κάτι ανάμεσα σε θυμό, νεύρα και ευτυχία. Με το πλέον hardcore παιχνίδι, ονόματι Wii Sports Club. Μια καμένη βραδιά συνδυάστηκε με αρκετά «καμένη» ιδέα να ξεσκονίσουμε το backwards compatibility του Wii U, παίζοντας Ping Pong. Πάνω από 20 ματς, μόνο ήττες. Και με όλους τους τρόπους. Ο κολλητός, ως γκουρού του σκληροπυρηνικού motion control, με είχε «ξεφτιλίσει», άλλος «ποδοσφαιρικός» όρος δεν θα ταίριαζε σε αυτό που διαδραματιζόταν στο σαλόνι μου. Ακόμα και στα ματς που ήμουν κοντά, πάντα ο τελευταίος πόντος πήγαινε σε εκείνον. Μέχρι που ήρθε η στιγμή για εκείνο το ματς. Δεν ξέρω αν είχα καταφέρει να τον κουράσω, αν είχα γίνει καλός ή αν με έβλεπε κοκκινισμένο λίγο πριν από το εγκεφαλικό και είπε να με αφήσει να κερδίσω. Ο τελευταίος πόντος, η κακή άμυνα του κολλητού και η ευκαιρία μου να τον καρφώσω. Άφησα όλο μου το άχτι σε αυτό το κάρφωμα και το συνδύασα με μια αεροπλανική κίνηση μίσους (και ένα ωραιότατο «Άντε &^#@*&^@). Η κίνηση ήταν κάτι ανάμεσα σε Mila Superstar, Captain Tsubasa και ένα Kamehame αλά Dragon Ball . Το αποτέλεσμα ήταν το Wii Remote να πάρει «μαζί του» τη λάμπα από το κεντρικό φωτιστικό του σαλονιού, κάνοντάς την κυριολεκτικά σμπαράλια. Σαν εφέ, ήταν πολύ όμορφο, έβρεξε κομμάτια λάμπας ακριβώς από πάνω μου. Ο κολλητός έκλαιγε (από τα γέλια) και εγώ πήγα στο μπαλκόνι να ξεφυσήξω. Για πρώτη φορά με έφτασαν στο αμήν. Ούτε με μπλε καβούκι σε Mario Kart 64, ούτε με Battletoads, ούτε με Spelunky.  Έφτασα στα όριά μου με ό,τι πιο casual υπάρχει στον πλανήτη Γη, μετά το Fruit Ninja. Θόλωσα μ’ ένα «αντρικό» και hardcore μαρτς στο Ping Pong του Wii Sports. Θα μπορούσαμε να το βαφτίσουμε ως Video Game Win Rage, το οποίο μάλλον είναι και το αδύναμο σημείο μου.

Δημήτρης Βασιλάκης
Όντας ένοχος μιας και, εξαιτίας του post μου για την απελπισία μου όταν τρέχω στο Μονακό σε παιχνίδια F1 (και όχι μόνο) κατέληξε εδώ αυτή η στήλη, πρέπει να περιγράψω πλήρως το περιστατικό. Παίζω παιχνίδια F1 από τότε περίπου που άρχισαν να βγαίνουν και racing, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Την πιο δύσκολη πίστα, ακόμα και για τους οδηγούς, του κόσμου, πάντα λοιπόν την μισούσα, αλλά μπορώ να πω ότι κάτι έκανα. Θες με κόπο, με βάσανα, με rewind, reload, flashback, κάθε φορά, κουτσά στραβά, τερμάτιζα, παίζει σε κάποια πιο εύκολα να είχα ανέβει και βάθρο καναδυό φορές στη ζωή μου (δεν κερδίζεις στο Μονακό).

Ώσπου αποφάσισα να παίξω το F1 2017. Χαλαρά και άνετα ο οδηγός Jim Billakis, δεύτερος στη Ferrari, κατάφερνε να κερδίζει τα GP ή να παίρνει καλές θέσεις, διεκδικούσε Pole και το πρωτάθλημα. Και φτάνει το GP του Μονακό και τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά. Πρώτη στροφή τοίχος, flashback, την καταφέρνω με φουλ φρένα την τρίτη. Συνεχίζω, trial and error, χάλια χρόνος, τρακαρίσματα και φτάνω στη νέμεσή μου, τη στροφή του καζίνο. Δεν υπήρχε κανείς ανθρωπίνως δυνατός τρόπος για μένα να την περάσω χωρίς να σταματήσω ή να τρακάρω. Με τρελή προσπάθεια και πάλη, με τα παιδιά μου να ακούνε βρισιές που δεν θα έπρεπε, με τη γυναίκα μου έτοιμη να με χωρίσει ή να με δείρει, με μια γροθιά στο τραπέζι, καταφέρνω να κάνω qualify 18 στους 20. Δεν μπιπ, λέω, θα το τρέξω και ό,τι γίνει. Μέχρι την πρώτη στροφή είχα ήδη τρακάρει 5-6 στροφές, με flashback και λοιπές ιστορίες, έφτασα με το μισό αμάξι μέχρι το τούνελ και εκεί κάτι έσπασε μέσα μου. Πρώτη φορά όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου. Πάρκαρα σε μια ακρούλα του δρόμου να μην ενοχλώ και πάτησα τελετουργικά το retire. Δεν θα πάω ψυχίατρο εγώ. Και τελικά θα πάτε εσείς που διαβάζετε τη στήλη.

Μάνος Βέζος
Υπήρξε φορά που όντως πήγα να σπάσω χειριστήριο. House Of The Drad 2, Dreamcast, χειριστήριο, όχι light gun. Κατάντια. Με το reload σε σκανδάλη και συχνό, στην τύχη σχεδόν, για να μην ξεμείνω εκεί που δεν το περιμένω, έφτασα σε σημείο να πονάω αλλά να συνεχίζω. Το προτελευταίο boss με είχε λιώσει πολλάκις αλλά να που ήμουν κοντά στην επιτυχία. Και τα καταφέρνω. Μη δίνοντας δεκάρα για το χειριστήριο, το rumble pack, το VMU, όλο το πακέτο, κοπανάω με μίσος το χειριστήριο στο κρεβάτι όπου καθόμουν, τόσο που αναπήδησε και έφτασε πάνω από μένα, πήρε φάλτσα και φαινόταν ότι πάει να πέσει εκτός του κρεβατιού, στο πάτωμα. Εκεί που περνούσε η ζωή μπροστά από τα μάτια μου και ο περίγυρος έτρεχε σε super slow motion, το χειριστήριο συνεχίζει την πορεία του και τελικά ακούγεται ένα άκακο «μπουπ». Το χειριστήριο είχε καταφέρει να προσγειωθεί σε μια αφράτη πολυθρόνα. Στιγμιαία ανακούφιση και αμέσως μετά απόλυτος τρόμος γιατί όλα αυτά είχαν ξεκινήσει με τόση ορμή που το χειριστήριο αναπηδήσει και στην πολυθρόνα (δυσκολότερα πετυχαίνω πολλαπλά γκελ με βότσαλο στη θάλασσα), να τραβήξει νέα πορεία και να καταλήξει στο σκληρότατο (μωσαϊκό γαρ) πάτωμα. Με δυο αναπηδήσεις βέβαια δεν είχε μείνει και πολλή ενέργεια για να γίνει ζημιά. Από τότε όμως, όταν το VMU έδειχνε την κυμματομορφή της Claire στο Resident Evil CODE: Veronica κατέληγα με συμβολισμό που ξυπνούσε τις λάθος μνήμες. Βέβαια η πραγματική επιτυχία ήρθε με το επόμενο περιστατικό.

In Soviet Russia, the controller breaks you. Δεν το λέει κανείς, αλλά εγώ το έζησα. Όχι, δεν έχω σπάσει χειριστήριο. Παίζοντας όμως Peter Jackson’s King Kong στο Xbox, με εκείνο το χειριστήριο που πλήρωνε και τέλη κυκλοφορίας, έφτασα, για πολλοστή φορά, σε μια πέτρινη στήλη από τις πολλές που έπρεπε, ως Kong, να μετακινήσω για να καταφέρω να προχωρήσω. Για QTE της πλάκας επρόκειτο, απανωτά πατήματα με μίσος ήθελε, τα γνωστά. Μέχρι που ένα πάτημα άφησε τελείως άλλη αίσθηση από τα προηγούμενα και πετάχτηκα πάνω από τον πόνο. Ζούσα την πρώτη μου τενοντίτιδα. Έκανα μια εβδομάδα να πληκτρολογήσω για δουλειά, ενώ πάταγα τα πλήκτρα του mouse με το μικρό δαχτυλάκι, σιγά σιγά, για να αποφύγω τον πόνο. Ήταν ωραία τότε στο Gamepro. Διάβαζα Engadget 8 ώρες τη μέρα μέχρι να αναρρώσω. Χρήσιμος όπως πάντα.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • mysterious
    • Απολαυστικες ιστοριες!Δε ξεχωριζω καποιο συγκεκριμενο παιχνιδι αλλα ευχηθηκα αρκετες φορες να μπορουσα να αφησω τον εαυτο και να διαλυσω το χειριστηριο,να παρω ενα τσεκουρι και να κομματιασω την κονσολα.Ειδικα η σκεψη να ξεριζωνω τον αναλογικο μοχλο αγαλιαζε τη ψυχη μου.Αυτα ομως εμειναν φαντασιωσεις κι ετσι αρκεστηκα σε μπουνιδια και χαμηλες πτησεις των χειριστηριων.Παντως μετα απο τοσα χρονια εμπειριας εχω υιοθετησει το calm quit κι εχω βρει την ησυχια μου.Παρακολουθηση της συνεχειας απο το youtube κι αυτο ηταν.

      Οσο για την πιστα του Monaco στη F1,ο σχεδιαστης της πρεπει να ηταν σαδιστης δεν εξηγειται αλλιως.Και πρωταθλημα να επαιρνα,εκει μονιμως πατωνα.Αλλα και τις απειροελαχιστες φορες που τερματιζα ψηλα ηταν αδυνατον να την ευχαριστηθω.Λυπαμαι τους οδηγους της F1 που υπομενουν το μαρτυριο της.Αδυνατες προσπερασεις,αποτομες στροφες,ανυπαρκτες ευθειες,εφιαλτης!

      • yaponvezos
      • Δεν είχα ποτέ τέτοιες τάσεις. Αυτό που είχα πάντα και έχω και τώρα είναι να πέφτει «στόλισμα» κάθε λίγο και λιγάκι. Χάνω; Στόλισμα. Κερδίζω; Στόλισμα. Περιμένω για load; Στόλισμα. Σκάει ειδοποίηση ότι αδειάζει η μπαταρία του χειριστηρίου; Στόλισμα. Γιορτινό το κλίμα, παντού και πάντα.

        • mysterious
        • Χαχα αφου μενεις στο στολισμα μονο μια χαρα εισαι.Γιατι οταν εχεις στα χερια το χειριστηριο ή το πληκτρολογιο ειναι τα ευκολα θυματα.

      • Blackstorm
      • Ποιες προσπεράσεις, να επιβιώσεις δεν μπορείς.

    • Geovra
    • Δυστυχως εχω δεν εχω μεινει μονο σε "λεκτικο" στολισμα ελεω της αχρηστιλας μου στο gaming...παλι καλα που δεν τραβαγε καποιος videακι και να ανεβασει τιποτα...τουλαχιστον γραφικος...εχουν φυγει "αρκετα" περιφερειακα κατα καιρους...ανα πασα κατευθηνση ανεβαζωντας το "κοστος restock"...καθολου περηφανος για αυτο εννοειται :)

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!