Ο Αμπντελατίφ Κεσίς καταφέρνει κάτι πραγματικά σπάνιο και εξαιρετικό με τον φετινό Χρυσό Φοίνικα των Καννών. Ταυτόχρονα, όμως, σχεδόν το καταστρέφει! Έχει σημασία να σταθεί κανείς με την ίδια προσοχή πάνω από τα καλά και τα κακά της «Ζωής της Αντέλ», ενός φιλμ που τολμά να επαναστατεί θεματικά, σε μια περίοδο ηθικολογικής τρομοκρατίας και επιστροφής σε περιόδους οι οποίες μας πάνε πιο πίσω κι απ’ το Μεσαίωνα ακόμη, αλλά και με την τολμηρότητα ενός… ανδρικού βλέμματος που σχεδόν αναιρεί ό,τι θετικό έχει να μας διδάξει η ιστορία της κεντρικής ηρωίδας.
Ας πιάσουμε το πρώτο κομμάτι, το θετικό. Η ταινία του Κεσίς μιλά για την ερωτική ιστορία δύο χαρακτήρων (τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου είναι σχεδόν διακοσμητικά), επικεντρώνει σε αυτούς, τους μελετά εξαντλητικά, δίχως να νοιάζεται για το ότι μιλάμε για μια ομοφυλοφιλική σχέση. Με τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί στο mainstream σινεμά και πέρα από τις «queer» ταμπέλες τού πιο στρατευμένου (και με εμπορικούς σκοπούς exploitation, πλέον) genre. Είναι η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα, όμως, δε θέλει να διακρίνει τη σημασία αυτού του έρωτα και να τον απομονώσει στο πλαίσιο του λεσβιακού έρωτα. Η Αντέλ είναι ένα κανονικό κορίτσι, το ίδιο και η Εμά. Δεν υπάρχουν αφορμές που θα μας κάνουν να τις δούμε ως κάτι το «διαφορετικό». Επιτέλους! Με μια σκηνή που σου φέρνει κι εσένα, από το point of view του θεατή, μια αίσθηση παραζάλης, ο Κεσίς αποτυπώνει αυτή τη στιγμή του κεραυνοβόλου έρωτα σε μια σειρά κοφτών εικόνων απέριττης ομορφιάς και ειλικρίνειας, που αξίζει να μείνουν στη μνήμη ή να συζητηθούν πιο έντονα κι από τον παράγοντα «τολμηρότητα» (που μαστίζει οτιδήποτε σχετίζεται με την ταινία στα media ολόκληρου του πλανήτη…). Η Αντέλ έχει ερωτευθεί ένα άλλο κορίτσι, με μια και μόνο ματιά. Το πρόσωπο της Εμά απελευθερώνει τη σκέψη της, γίνεται το πιο έντονο σεξουαλικό όραμα σε στιγμές αυτοϊκανοποίησης και δεν αντικαθίσταται από ένα άλλο τυχαίο, κοριτσίστικο φιλί στα χείλη στο σχολείο της. Η Αντέλ πρέπει να βρει ξανά εκείνο το κορίτσι με τα γαλάζια μαλλιά! Αυτό είναι το πλάσμα που αγαπά. Δεν είναι αγόρι, ούτε και κορίτσι. Είναι η αγάπη.
Εξίσου σπουδαία γυρισμένη, η σεκάνς της αναζήτησης της Εμά στα gay στέκια που ίσως συχνάζει, σου μεταδίδει την αγωνία, σου δείχνει τη ζωή, αναπνέει κάτι το τίμιο και ζωντανό, μετατρέπει την αθωότητα της αφέλειας σε εμπειρία και γνώση και θριαμβεύει όταν μετατρέπεται σε πρώτο «ραντεβού» των δύο κοριτσιών. Για να ακολουθήσει το σεξ… Ομολογώ ότι αισθάνθηκα λίγο άσχημα για τις δύο πρωταγωνίστριες παρακολουθώντας τις σεξουαλικές τους περιπτύξεις μπροστά στο φακό. Ο φαύλος κύκλος που ακολούθησε την τριπλή βράβευση στις Κάννες (με τις ηθοποιούς και το σκηνοθέτη να ανταλλάσσουν βρισιές, απαξίωση έως και απειλές για μηνύσεις!), δίνει απανωτά χαστούκια στο όποιο ίχνος καλλιτεχνικής αξίας μπορεί να είχαν οι δύο μεγάλες σκηνές του σεξ και αφήνει στο θεατή μια… ασχήμια. Σαφώς πορνογραφική και πολύ λιγότερο ρεαλιστική από την υπόλοιπη απόδοση και εμβάθυνση των χαρακτήρων στη μεγάλη οθόνη. Το σεξ της «Ζωής της Αντέλ» μοιάζει με βιασμό από έναν άρρενα σκηνοθέτη, ο οποίος υποτάσσει τις νεαρές πρωταγωνίστριές του σε μια ανδρική φαντασίωση, που αν συμπεριλάμβανε σεξουαλικά βοηθήματα, δε θα ξεχώριζε από μια hardcore σκηνή, τόσο πλαστά «ερεθιστική». Η (αδικαιολόγητα) μεγάλη διάρκεια των δύο αυτών σκηνών γυρίζει σαν μπούμερανγκ στα μούτρα του Κεσίς, φεσώνει το φιλμ με τον ντόρο που θα σύρει στις αίθουσες οφθαλμολάγνους και, σίγουρα, συντηρητικούς θεατές, οι οποίοι θα σταθούν με τη διαστρεβλωμένη οπτική τους πάνω από κοινωνικά στερεότυπα που η ταινία τους επιτρέπει να δουν – αποκωδικοποιήσουν και όσο πιο λανθασμένα γίνεται.
Δώσε στον σαρκοβόρο λαουτζίκο το χαρακτήρα της συνειδητοποιημένης λεσβίας (από οικογένεια χωρισμένων γονιών…) που παρασύρει την αθώα 15χρονη στο κρεβάτι αυτών των πράξεων και… μόλις έμπλεξες σε μια υποβόσκουσα παγίδα του έργου (ή του δημιουργού του)! Ο Κεσίς θέλει να δούμε τη «Ζωή της Αντέλ» ως ένα πολιτικό φιλμ. Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός των δύο συγκεντρώσεων που κινηματογραφεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι αγώνες της εργατικής τάξης που διαδηλώνει ταυτίζονται οπτικά με τη διαμαρτυρία ενός gay parade, οι δύο σκηνές θα μπορούσαν να είναι ένα, η πρόθεση είναι σεβαστή, όμως, το δεύτερο μέρος της ταινίας, με την «αντιγραφή» του ενήλικου βίου από τα κορίτσια που, πλέον, συζούν επίσημα, έρχεται να φορτίσει την ιστορία με μελό ευκολίες και ασταμάτητα κλάματα που, προσωπικά, θα ευχόμουν να μην υποβίβαζαν τη συνολική αξία-σημασία τού αρχικού μηνύματος. Εδώ, η Αντέλ μετατρέπεται σε μια παθητική ηρωίδα που δε διεκδικεί, φθείρεται, χάνει τα δίκια της, εξευτελίζεται, θέλει να σε πείσει για τους κινδύνους ενός ολοκληρωτικού, καταστροφικού πάθους, αλλά καταλήγει σε μια αναίτια «εκδίκηση» μέσα από την απιστία ενός… straight ξενοπηδήματος! Χωρίς την απίστευτη εσωτερική ενέργεια που βγάζει (λες και κάνει έρωτα με το φακό) η Αντέλ Εξαρχόπουλος, το φιλμ δε θα διέφερε καθόλου από τις φλύαρες γαλλικουριές σχέσεων ζευγαριών. Ακόμη και η απουσία κάποιου μεσότιτλου, όλο αυτό το απότομο σκαμπανέβασμα στην κοινή καθημερινότητα των δύο ηρωίδων, σε κάνει να αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι σε μια άλλη ταινία! Που σε κρατά μονάχα γιατί η Εξαρχόπουλος τραβάει αδιάκοπα το βλέμμα σου επάνω της με το φυσικά αφοπλιστικό της ταλέντο.
Δεν την κατευθύνει προς τα εκεί ο Κεσίς, ο οποίος την κινηματογραφεί σαν κορμί για σεξ (όπως στις εμβόλιμες σκηνές στις οποίες κοιμάται -στην πραγματικότητα- και ο σκηνοθέτης «καρφώνεται» επιδεικτικά προς τα οπίσθιά της…) ή σα μια λάγνα Λολίτα (που πασαλείβει τα σαρκώδη χείλια της με την μπολονέζ σάλτσα τού μπαμπά, ακριβώς όπως θα λερωνόταν ένα πεντάχρονο παιδί…). Η Εξαρχόπουλος είναι από μόνη της η μισή ταινία. Αν όχι κάτι παραπάνω. Και για χάρη της συγχωρείς την τρίωρη διάρκεια του φιλμ. Αν αφαιρέσεις το «σκάνδαλο» και την ανευθυνότητα του Κεσίς (ειδικά ως προς το δεύτερο μέρος), η «Ζωή της Αντέλ» είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς για να παραδεχτεί κάποιες από τις αλήθειες της. Για να ανακαλύψει και να βιώσει το φαινόμενο που λέγεται Αντέλ Εξαρχόπουλος. Και να μάθει πως η αγάπη είναι μια. Ένα τεράστιο, ανοιχτό κεφάλαιο που χωράει τους πάντες, χωρίς ταμπέλες, διακρίσεις και κανόνες. Γι’ αυτό το πράγμα, θα χρωστάμε πολλά στην «Αντέλ».
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του 2013. Αυτό θα κάνεις κι εσύ αφού τη δεις. Και όχι μόνο για την «τσόντα». Οι όχι και τόσο καλά ενημερωμένοι θεατές, θα βρεθούν προ… δυσάρεστης εκπλήξεως. Όχι ακριβώς arthouse περίπτωση φιλμ, αλλά με ένα ύφος «υπό το μικροσκόπιο», με εξαντλητικά close-up και μεγάλες σκηνές διαλόγων, προσφέρεται για ένα κοινό πιο… δοκιμασμένο στο ευρωπαϊκό σινεμά. Μερικοί από εσάς θα εγκαταλείψετε την αίθουσα με θυμό. Περαστικά.
Tου Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το freecinema.gr
Βρείτε το freecinema.gr στο facebook
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Ενταξει σοβαρα ρε παιδια με ολο το σεβασμο και τον κοπο αυτων που γραφουν στο freecinema.gr αλλα μηπως, λεω μηπως, εχετε σκεφτει να συνεργαστειτε με ενα αλλο που να ταιριαζει περισσοτερο στο κοινο του site εδω περα?
Επισης..."Οι αγώνες της εργατικής τάξης που διαδηλώνει ταυτίζονται οπτικά με τη διαμαρτυρία ενός gay parade, οι δύο σκηνές θα μπορούσαν να είναι ένα, η πρόθεση είναι ΣΕΒΑΣΤΗ"... αουτς,τα ισοπεδωνουμε ολα ετσι?
Εγω παντως καταλαβαινω απο τα γραφομενα οτι τη διαφορα απο ενα κοινοτυπο στορυ αγαπης στην ταινια την κανει η Αντελ, το πως κινειται η Αντελ, το πως μιλαει η Αντελ,το πως κανει λεσβιακο ερωτα η Αντελ,το πως ειναι χαλαρη στα κοντινα η Αντελ...
Και βλεπω μετα..
Κριτικη:7 ΑΞΙΟΛΟΓΟ...ΑΞΙΟΛΟΓΟ!!!
Αφου ζητησω συγνωμη που δεν ειμαι τοσο κουλτουριαρης να αντεξω 3 ωρες μια ομορφη κοπελα να πηγαινει απο μερος σε μερος και να ανακαλυπτει τη λεσβιακη αγαπη,ξαναρωταω, μηπως υπαρχει καμια προοπτικη συνεργασιας με κανεναν αλλο ανθρωπο?
senso, ως προς τη βαθμολογία υπάρχει το εξής θέμα. Το Enternity βαθμολογεί με άριστα το 10 και το freecinema.gr με άριστα τα 5 αστέρια.
Στη μετάβαση λοιπόν από το freecinema.gr, στο Enternity γίνεται μια αναγωγή που ίσως να μην είναι και τόσο δίκαιη. Ειδικά οι χαρακτηρισμοί στις βαθμολογίες έχουν να κάνουν καθαρά με τον τρόπο που βαθμολογούμε εμείς. Θα ζητήσω από τον admin μας να αφαρέσει το λεκτικό σχολιασμό στις βαθμολογίες όταν πρόκειται για review της ομάδας του Ηλία, νομίζω θα βοηθήσει αρκετά.
Παντα μ αρεσε το feedback (:P) αλλα, ξαναλεω με ολο το σεβασμο στην προσπαθεια και την δουλεια των παιδιων στο freecinema.gr, λεω οτι ισως να μπορειτε να συνεργαστειτε με καποιο site που να κολλαει περισσοτερο με το κοινο που απευθυνεστε εσεις..
Αναγνωριζω οτι η ταινια κρινεται για το ειδος που ειναι (οπως κριναμε και το Pacific Rim) αλλα πρεπει να ξερεις και σε τι κοινο απευθυνεσαι..Αυτη ειναι η μονη παρατηρηση..Σε σχεση δηλαδη με την τελευταια παραγραφο και καποιες υπερβολες στο κειμενο..Φιλικα παντα για να μην παρεξηγηθουμε κιολας!!
Πραγματικά θα έχεις καταλάβει ότι μας αρέσει να γίνεται κριτική και κουβέντα στο site, οπότε αρχικά ευχαριστούμε για τα σχόλια. Κατά δεύτερον το θέμα είναι να μπορεί να κατανοήσει κανείς πως μιλάμε για φιλοξενία αρθρογραφίας από άλλο site που βαθμολογεί διαφορετικά. Οπότε είναι λογικό ο αριθμός "7" του Enternity να είναι εντελώς διαφορετικός από τα 3.5 αστέρια του freecinema.gr
Έχω την εντύπωση πάντως ότι το enternity είναι ένα site με στυλ τεχνολογικό, κατά παράφραση του ραδιόφωνο με στυλ αθλητικό του sportfm, οπότε θαρρώ ότι όλοι οι καλοί χωράνε, πόσο μάλλον ένα site όπως το freecinema.gr
Σε μερικές περιπτώσεις όπως reviews ταινιών σαν το wolverine π.χ. συμφωνώ με τον senso. Τώρα όμως δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να γίνει επιλογή ταινιών που θα ανέβουν στο site ανάλογα με το κοινό του enternity. Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν πολλοί στο site που να τους αρέσει αυτή η ταινία. Δεν την έχω δει και δεν έχω άποψη αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα τελευταία χρόνια το σεξ (ειδικά μεταξύ ομοφυλόφιλων) θεωρείται κουλτούρα. Καταλαβαίνω ότι μία ερωτική σκηνή μπορεί να έχει καταπληκτική φωτογραφία ή να είναι ωραία σκηνοθετημένη αλλά νομίζω έχει παραγίνει το κακό. Μερικές ταινίες είναι τσόντες κυριολεκτικά και θεωρούνται κουλτουριάρικες. Σε λίγο καιρό θα βγεί το Nymphomaniac του Lars von Trier το οποίο από τα trailer και τις φωτογραφίες φαίνεται ότι είναι κανονικότατη τσόντα απλά έχει και ένα αξιοπρεπές θεωρητικά σενάριο. Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη ταινία θα την εκθειάσουν πολλοί κριτικοί μόνο και μόνο λόγω του άπειρου σεξ του οποίου θα περιέχει Δεν έχω πρόβλημα να έχουν σεξ οι ταινίες αλλά όχι και να μιλάμε και για κουλτούρα σε τέτοιο βαθμό. Αν είναι έτσι να δώσουμε όσκαρ και στην Sasha Grey.
Η αλήθεια είναι και έμενα το συγκεκριμένο κείμενο-Review δε μου άρεσε.Σε μερικά σημεία δε μπορώ να καταλάβω τι λέει ενω δε μου αρεσει και το υφος του.Περα απο αυτο εχω διαβασει παρα πολλα καλα reviews ταινιων στο enternity οπως των Prisoners και Pacific Rim που ηταν πολυ ωραια και μαλισα τα ειδα και στο σινεμα μετα.Η ταινια αυτη με αφηνει αδιαφορα και δε νομιζω να ασχοληθω να τη δω...
Εγώ πάντως θέλω πολύ να την δω την ταινία!Και όχι φυσικά λόγω του λεσβιακού σεξ!.........Οκ λίγο και γι'αυτό. :P Πάντως για μένα μπορεί το freecinema να έχει μια πιο κουλτουριάρικη γραφή αλλά είναι straight to the point.Για παράδειγμα την συγκεκριμένη ταινία πραγματικά την ακτινογράφησε κι έτσι ξέρεις τι να περιμένεις για να την δεις ή όχι.Και PetrifieD- σ'ευχαριστώ για το Nymphomaniac θα την έχω στα υπόψη. :P
1 αν θελεις να δεις τσοντα μπες σε ενα απο τα εκατονταδες δωρεαν πορνογραφικα site του internet που θα εχει και ποικιλια και θα δεις αυτο που σου αρεσει
2 αν θες να εισαι κουλτουριαρης υπαρχουν πολυ καλυτερες ταινιες απο αυτην (amelie που ειναι και γαλλικη)
3 αν θες να διαβασεις film review δεν διαβαζεις του free cinema και ειδικα του φραγκουλη που απορω ακομα αυτος ο ανθρωπος γιατι πληρωνεται...
4 το κοινο αυτου του site ειναι nerdoκοινο με την εννοια οτι ασχολειται με παιχνιδια, comix, pc, gadgets. προφανως ενα site σαν το freecinema δεν απευθυνεται σε εμας.
αυτα και καλη προβολη. αν ειναι να πατε να την δειτε με κοπελα καθιστε σπιτι και δειτε καμια τσοντα.