Το single-player campaign του τίτλου ακολουθεί δύο ιστορίες, με τη μία να εκτυλίσσεται στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και την άλλη στο προσεχές μέλλον. Με τις διαδοχικές εναλλαγές ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον, γινόμαστε μάρτυρες των επιχειρήσεων του Alex Mason και Frank Woods και πως οι δύο τους «γνωρίζονται» με τον Raul Menendez, έναν έμπορο όπλων από την Νικαράγουα, με τον οποίο θα αναπτύξουν μία… ιδιαίτερη σχέση. Στο κοντινό 2025 είναι η σειρά του David Mason, γιού του Alex Mason, να «γνωριστεί» με τον Menendez και να προσπαθήσει να αποτρέψει τα σχέδια του, μαθαίνοντας ταυτόχρονα τους λόγους για τους οποίους ο Λατινοαμερικάνος έχει αναπτύξει ψύχωση με τις Ηνωμένες Πολιτείες - και ιδιαίτερα με το δίδυμο Woods και Mason. Η αλήθεια είναι πως στο πυρήνα του το σενάριο δε ξεφεύγει από τη κλασσική «oι-κακοί-τρομοκράτες-και-οι-καλοί-πρωταγωνιστές», η Treyarch ωστόσο έχει καταφέρει να δώσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην εξέλιξη της πλοκής και να αγγίξει σημεία που αρκετοί θα απέφευγαν τεχνηέντως. Οι “Black Ops” δεν είναι μυστικός όρος πλέον στο ευρύ κοινό, είναι ευχάριστο όμως να σπάνε μερικά κλισέ (έστω και ελάχιστα).
Σημαντικός εδώ είναι και ο ρόλος του Raul Menendez, ενός «κακού» που ξεφεύγει κατά πολύ από τη συνήθη, μονοπρόσωπη εικόνα του «κακού», με πολλές «ανθρώπινες» πινελιές σε έναν απόλυτα ψυχωτικό και μοχθηρό χαρακτήρα. Επιπρόσθετα, οι σεναριακές ανατροπές φροντίζουν πάντα να κρατάνε το ενδιαφέρον ψηλά, ενώ για πρώτη φορά υπάρχει η δυνατότητα επιλογών που αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της ιστορίας. Τα οκτώ διαφορετικά τέλη, τα οποία εξαρτώνται από τις προαναφερθείσες επιλογές, θα κάνουν τους παίκτες να επιστρέψουν αρκετές φορές στο campaign του τίτλου, δίνοντας επιπλέον πόντους στο replayability - και χωρίς να δίνουν την ψευδαίσθηση επιλογών που τελικά οδηγούν στο ίδιο τέλος, ανεξαρτήτως διαδρομής. Οι κινηματογραφικές σκηνές, το ορόσημο των single-player campaigns της σειράς βρίσκονται σε αφθονία, με πολλές στιγμές που θα αφήσουν ανοιχτά στόματα, ενώ οι αποστολές παραμένουν λίγο-πολύ ίδιες με ότι έχουμε δει στο παρελθόν. Έτσι, καλούμαστε να κάνουμε stealthy εισόδους, turret-shooting, ή να αντιμετωπίζουμε εχθρούς σε γραμμικούς διαδρόμους μέχρι να οδηγηθούμε σε μια μεγάλη «αρένα», δίνοντας μας εκεί κάποια περιθώρια ελιγμών.
Σε γενικές γραμμές, η ομάδα ανάπτυξης φρόντισε να διαφοροποιήσει σε ικανοποιητικό βαθμό το τι καλούμαστε να κάνουμε σε κάθε αποστολή, φροντίζοντας να βρισκόμαστε πάντα σε εγρήγορση. Εδώ θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε μια νέα προσθήκη, τις αποστολές “Strike Force”, ίσως o,τι πιο δραστικό έχει γίνει ποτέ στην ιστορία της σειράς. Στις εν λόγω αποστολές η δράση ξεφεύγει από τα όρια του First Person Shooter και αποκτά έναν RTS/Tower Defense χαρακτήρα. Σε κάθε μία από αυτές οι παίκτες θα πρέπει να εκπληρώσουν κάποια objectives, τα οποία διαφέρουν από escort μέχρι παραλλαγές του domination, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα και σε πραγματικό χρόνο πολλές και διαφορετικές μονάδες. Με την κάτοψη του χάρτη παρέχεται μια πλήρης εικόνα του πεδίου της μάχης, όπου και θα πρέπει να επιλέξουμε και να δώσουμε εντολές στις μονάδες μας.
Αν και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα σαν ιδέα, η όλη προσπάθεια σύντομα σταματά να είναι ελκυστική, κυρίως λόγω της κακής συμπεριφοράς της τεχνητής νοημοσύνης των μονάδων μας, αλλά και του κακού tutorial mission. Πολύ γρήγορα αυτές οι αποστολές αποκτούν τον χαρακτήρα «αγγαρείας», ενώ ωθούν τους παίκτες να αναλάβουν τον έλεγχο μιας και μόνο μονάδας, βγάζοντας ολόκληρη την αποστολή με τον παλιό, καλό τρόπο (ο οποίος είναι το γνωστό «σκότωσε οτιδήποτε κινείται»).
Όσο ενδιαφέρουσα όμως και αν είναι η ιστορία των Mason (πατρός και υιού) και Woods, το multiplayer ανέκαθεν ήταν η «καρδιά» του Call of Duty - και ο λόγος που με τα χρόνια εξελίχθηκε σε φαινόμενο, δημιουργώντας μια σχέση αγάπης (και μίσους) με το σύνολο της gaming κοινότητας. Οι βετεράνοι της σειράς θα χαρούν όταν ανακαλύψουν πως η Treyarch παρέμεινε πιστή στις κλασσικές φόρμες, χωρίς ωστόσο να θυσιάσει τις όποιες ιδέες μπορεί να υπήρχαν. Ιδέες οι οποίες δίνουν έναν απόλυτα ξεχωριστό χαρακτήρα στο Black Ops 2, ξεχωρίζοντας το από όλους τους άλλους τίτλους της σειράς, θέτοντας ταυτόχρονα ψηλά τον πήχη για τις επόμενες κυκλοφορίες. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Για όσους κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στο πεδίο της μάχης, το Combat Training είναι η πρώτη στάση. Εδώ θα μπορούν να εξασκηθούν και να μάθουν τα βασικά, σε matches με AI αντιπάλους, ενώ θα μπορούν και να κρατήσουν όλα τα unlocks που αποκτώνται μέχρι το 10ο level.
Από την άλλη, για όσους αισθάνονται έτοιμοι για δράση (ή απλά δε θέλουν να ασχοληθούν με το προαναφερθέν mode), όλα τα modes είναι διαθέσιμα από την αρχή, με προτάσεις που σίγουρα ικανοποιούν όλες τις προτιμήσεις. Τα Free-for-All, Team Deathmatch, Domination, Capture The Flag, Headquarters, Search and Destroy είναι όλα εδώ, ενώ την επιστροφή τους κάνουν και τα Party Games (ή αλλιώς “Wager Matches”, όπως ήταν γνωστά από το πρώτο Black Ops). Η ομάδα ανάπτυξης έχει φροντίσει και για όσους δε καλύπτονται από την ήδη πλούσια γκάμα modes, με την εισαγωγή δύο επιπλέον επιλογών, των Hardpoint και Multi-Team. Το πρώτο είναι μια παραλλαγή του King of the Hill, όπου οι ομάδες θα πρέπει να καταλάβουν και να διατηρήσουν ένα συγκεκριμένο χώρο για ορισμένα δευτερόλεπτα, μέχρι αυτός να αλλάξει - και η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι μία ομάδα να φτάσει τον προκαθορισμένο αριθμό πόντων. Το δεύτερο είναι ουσιαστικά μια playlist, στην οποία τρείς -ή και περισσότερες- ομάδες μάχονται σε TDM, Kill Confirmed και Hardpoint matches. Μια ακόμη προσθήκη στο multiplayer του τίτλου είναι το League Play. Εδώ, οι παίκτες ξεκινούν με πέντε “placement matches”, τα οποία τους κατατάσσουν σε μια από τις έξι κατηγορίες. Από εκεί και μετά συμμετέχουν σε αγώνες με άτομα τα οποία έχουν παρόμοιο skill level, εξισορροπώντας έτσι σε ένα βαθμό τα παιχνίδια και κάνοντάς τα πιο ανταγωνιστικά.
Ανεξαρτήτως του mode που θα διαλέξουμε, όταν έρχεται η ώρα της δράσης όλοι θα νιώσουν αμέσως το οικείο αίσθημα του Call of Duty. Τα 14 επίπεδα (15 αν υπολογίσουμε και τη Nuketown 2025) είναι σε γενικές γραμμές αρκετά καλοσχεδιασμένα, προσφέροντας πληθώρα επιλογών για προσέγγιση από πλευράς παικτών, με εναλλακτικές διαδρομές και αρκετές υψομετρικές διαφορές. Τα όπλα έχουν σωστή και «γεμάτη» αίσθηση, αν και υπάρχουν ορισμένα θέματα balancing, των οποίων η Treyarch θα χρειαστεί σε κάποια φάση να επιληφθεί. Κατά τα άλλα δεν υπάρχουν χαοτικές διαφορές ανάμεσα σε «δυνατά» και «αδύναμα» όπλα, ενώ η πλούσια γκάμα τους θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς. Γενικότερα μιλώντας, στο Black Ops 2 ο καθένας θα βρει το κατάλληλο setup, για τη κατάλληλη περίπτωση, ανάλογα πάντα με το δικό του στυλ παιχνιδιού.
Σε αυτό βοηθάει και η δουλειά που έχει γίνει στο πλήρως ανανεωμένο “Create a Class” σύστημα. Επειδή λοιπόν κανείς δεν πρόκειται να καλυφθεί με τις ήδη υπάρχουσες, preset classes, ο τίτλος προσφέρει δέκα πόντους για να διατεθούν στο κάθε custom class. Το πώς αυτοί θα διατεθούν εξαρτάται καθαρά από τους παίκτες, αφού κάποιος μπορεί να προτιμήσει έναν πάνοπλο μαχητή, ο οποίος όμως δεν έχει extra perks και εξοπλισμό, ή έναν χαρακτήρα που διαθέτει πληθώρα perks, αλλά μόνο με το βασικό όπλο στη κατοχή του. Το θετικό εδώ είναι πως δεν υπάρχει το “ultimate setup”, αφού τα πάντα είναι θέμα επιλογών, ανάλογα στον τρόπο παιχνιδιού που εξυπηρετεί τον καθένα.
Τα streaks επιστρέφουν, αυτή τη φορά μια ελαφρώς διαφορετική μορφή. Με τα scorestreaks (και όχι killstreaks), οι παίκτες θα πρέπει να μαζέψουν τον απαραίτητο αριθμό πόντων ούτως ώστε να ενεργοποιήσουν τις διαθέσιμες επιλογές, οι οποίες ασφαλώς μπορούν να παραμετροποιηθούν πλήρως, ανάλογα με το level στο οποίο βρισκόμαστε. Την ώρα της μάχης πόντοι κερδίζονται σχεδόν από οτιδήποτε κάνουμε (kills, assists, καταστρέφοντας τον εξοπλισμό των αντιπάλων), ενώ στα objective based modes η εκπλήρωση των objectives ανταμείβεται πολύ καλύτερα από τα kills, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο το ομαδικό παιχνίδι και αποθαρρύνοντας τους όποιους… lone wolves. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως η ποιότητα της σύνδεσης (ένας συνήθης λόγος διαμαρτυρίας) είναι αρκετά καλή, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι στιγμές όπου το πλεονέκτημα της καλύτερης σύνδεσης θα είναι εμφανέστατο.
Τέλος, το Theater επίσης επιστρέφει ανανεωμένο και με περισσότερες επιλογές, ξυπνώντας μέσα σε όλους την επιθυμία να δημιουργήσουν το απόλυτο montage (κάτι που το παιχνίδι αναλαμβάνει να κάνει και μόνο του, διαλέγοντας τα kills από ένα match και ενώνοντας τα σε ένα μικρό film, για να μπορεί ο καθένας να θαυμάσει το… μεγαλείο του). Επίσης, για πρώτη φορά δίνεται και η επιλογή απευθείας streaming του session μας στο YouTube. Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα Zombies, το mode το οποίο αγαπήθηκε από τότε που έκανε το ντεμπούτο του στο World At War. Η αλήθεια είναι πως, δεδομένου του χαρακτήρα του mode, δεν υπάρχει αρκετός χώρος ελιγμού από πλευράς ομάδας ανάπτυξης για να προσφέρει κάτι καινούριο - και όμως η Treyarch τα κατάφερε. Πέραν του κλασσικού Survival, οι παίκτες μπορούν να δοκιμάσουν του Tranzit, ένα mode υποτυπώδους campaign όπου οι παίκτες μπορούν να επιβιβαστούν σε ένα λεωφορείο το οποίο θα τους μεταφέρει σε διαφορετικούς προορισμούς τους οποίους θα εξερευνήσουν και θα δημιουργήσουν νέα όπλα για να αντιμετωπίσουν τις ορδές των νεκροζώντανων.
Φυσικά, το αν θα εξερευνήσουν ή όχι τις διαθέσιμες περιοχές παραμένει πάντα στην ευχέρεια των παικτών, αφού υπάρχει και η δυνατότητα της παραμονής σε έναν «σταθμό» και της επιβίωσης μέχρι τέλους. Στο Grief, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα, αφού δύο ομάδες των τεσσάρων πρέπει να συνεργαστούν για την επιβίωση τους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να «μαχαιρώσουν» την άλλη ομάδα πισώπλατα. Μόνο μια ομάδα μπορεί να κερδίσει, αλλά δε γίνεται να στραφεί απλά στους αντιπάλους της. Αντιθέτως, τα ζόμπι πρέπει να κάνουν τη… βρώμικη δουλειά. Η όλη ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αφού οι παίκτες θα πρέπει συνεχώς να «ισορροπούν» ανάμεσα στην επιλογή της συλλογής πόντων και της εξόντωσης των αντιπάλων, η υλοποίησή της όμως θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερα δουλεμένη, αφού λίγα είναι τα εργαλεία που δίνονται για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο - και δεν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος τρόπος να κατευθύνεις τα ζόμπι προς την αντίπαλη ομάδα. Σε γενικές γραμμές το Black Ops 2 επεκτείνεται σε κάθε δυνατό τομέα του Zombies mode, προσφέροντας μια απολαυστική εμπειρία, αφήνοντας όμως και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.
Από τεχνικής άποψης δε μπορούν να ειπωθούν πολλά για τον τίτλο. Τα 60 καρέ το δευτερόλεπτο αποτελούν για ακόμη μια φορά το δυνατό χαρτί των γραφικών, με όλα τα πλεονεκτήματα που συνεπάγονται. Η ομάδα ανάπτυξης αποφάσισε να επεκτείνει ακόμη περισσότερη την IW 3.0 Engine (η οποία βρισκόταν και πίσω από το πρώτο Black Ops), προσφέροντας βελτιώσεις στο texture blending, τον φωτισμό και τη σκίαση. Παρ’ όλα αυτά η μηχανή δείχνει τα χρόνια της, παρά τις όποιες προσθήκες, αφού τα textures είναι αρκετές φορές θολά, ενώ η σκιές παραμένουν ένα μελανό σημείο. Μπορεί τα γραφικά του τίτλου να μην αποθαρρύνουν, σίγουρα όμως δε διεκδικούν δάφνες.
Στον ηχητικό τομέα έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Τα ηχητικά εφέ θα μας βάλουν αμέσως στο κλίμα, ενώ η μουσική που συνοδεύει τη δράση συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο την εμπειρία μας. Ο Trent Reznor έχει αναλάβει ορισμένα κομμάτια του soundtrack, το οποίο ωστόσο στη πλειοψηφία του αποτελείται από τις κλασσικές «στρατιωτικές» συνθέσεις με σύγχρονες, ηλεκτρονικές προσθήκες για να συμβαδίζει με τη φουτουριστική πλευρά του τίτλου. Τέλος, το voice-acting κατατάσσεται για ακόμη μια φορά ανάμεσα στα καλύτερα του είδους. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικές και πάντα στο σωστό τόνο, με highlights αυτές των Sam Worthington, Michael Rooker και Rich McDonald.
Κλείνοντας, η πιο λογική (και ίσως αναμενόμενη) ερώτηση που μπορεί να κάνει κάποιος είναι αν το Call of Duty: Black Ops 2 είναι άξιος συνεχιστής της σειράς. Η απάντηση μπορεί να φαντάζει αρκετά εύκολη, αν όμως εξετάσουμε τον τίτλο ως προς το τι έχει να προσφέρει, θα καταλήξουμε σε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Ένα Black Ops 2 το οποίο διέφερε σε ελάχιστα σημεία από τον προκάτοχό του θα ήταν μια ασφαλής κίνηση που θα «πατούσε» σε σταθερές βάσεις και θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ωστόσο η Treyarch ανέλαβε να προχωρήσει μπροστά και να μην επαναπαυτεί στις δάφνες της. Αποφασίζοντας να μην περιοριστεί σε μια ιστορία η οποία απλά στηρίζεται στα κινηματογραφικά σκηνικά για να προκαλέσει το ενδιαφέρον το κοινού, το Black Ops 2 δίνει το κίνητρο στους παίκτες να ζήσουν ξανά και ξανά την περιπέτεια των πρωταγωνιστών του, για να δουν τι διαφορετικό μπορεί να τους επιφυλάσσει η κάθε επιλογή.
Οι νέες προσθήκες εμπλουτίζουν ακόμα περισσότερο το multiplayer κομμάτι, το οποίο παραμένει όμως πιστό στο χαρακτήρα της σειράς, με τη φρενήρη δράση να εκτοξεύει την αδρεναλίνη στα ύψη. Ταυτόχρονα δίνει έναν ακόμη πιο έντονο χαρακτήρα με τις επιλογές για live streaming και το ανανεωμένο Theater. Τέλος, τα Zombies κλείνουν με τον καλύτερο τρόπο ένα από τα πληρέστερα πακέτα που μπορεί κανείς να βρει στην αγορά των FPS. Ορισμένοι πειραματισμοί μπορεί να μην επέφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ωστόσο δίνουν μια πολύ καλή πρώτη ματιά στο μέλλον, αφήνοντας υποσχέσεις για συναρπαστικές μελλοντικές προσθήκες.
Με το Black Ops 2, η Treyarch αποδεικνύει όχι μόνο πως το Call of Duty είναι ασφαλές στα χέρια της, αλλά και πως έχει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να συνεχίσει - αλλά και να εξελίξει τη δημοφιλή σειρά. The future is black. And we like it.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity