Πρόκειται καταρχάς για τυπικό δράμα δωματίου με επίκεντρο «την υποκρισία της δυτικής κοινωνίας και τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου και το κτήνος που όλοι κρύβουμε μέσα μας», παρόμοιο σε δομή με τόσα άλλα αριστουργήματα ή μετριότητες που έχουν εμφανιστεί στον κινηματογράφο, το θέατρο και τη λογοτεχνία. Όλο το βάρος πέφτει στους χαρακτήρες και τις ερμηνείες λοιπόν, καθώς και το πώς αυτοί καθοδηγούνται από το σενάριο και το σκηνοθέτη. Πιάνοντάς τα από την αρχή, η σκηνοθεσία του Polanski είναι από αδιάφορη ως ενοχλητική, βάζοντας το θεατή να κοιτά μέσα από την κλειδαρότρυπα με έναν ηδονοβλεπτικό, σχεδόν χαιρέκακο τρόπο που ουδεμία σχέση έχει με ψυχογράφημα και σινεμά χαρακτήρων.
Με εξαίρεση κάποιες λήψεις που παίζουν με το πρώτο και το δεύτερο πλάνο, όλη η υπόλοιπη σκηνοθεσία είναι ελαφρά καλύτερη από επεισόδιο των «Οικογενειακών ιστοριών». Οι χαρακτήρες αρχικά έχουν ενδιαφέρον, υπό την έννοια ότι ξεφεύγουν από τα αρχέτυπα του εργασιομανούς ευγενούς αγρίου δικηγόρου (Christoph Waltz), της παραμελημένης, καθώς πρέπει συζύγου του (Kate Winslet), μιας υστερικής, ξεροκέφαλης και ηθικολόγου γυναίκας (Jodie Foster) και του αυθεντικού πλην ρηχού άντρα της (John C. Reilly). Το ευτύχημα είναι πως η διανομή αποτελείται από ικανότατους ρολίστες που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Το δυστύχημα είναι πως η αρχική υπόνοια του διαφορετικού και πολυεπίπεδου μένει υπόνοια. Οι χαρακτήρες δεν ολοκληρώνονται πουθενά και, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ηθοποιών να συμπληρώσουν τα κενά, δεν αποκτούν σταθερό υπόβαθρο.
Οι συμπεριφορές τους έτσι φαντάζουν αστήρικτες και νευρωτικές ενώ στο τέλος απλά γίνονται γελοίες, ειδικά σε σημεία που εκθέτουν τις κοσμοθεωρίες τους χωρίς να τους το έχει ζητήσει κανείς ή έστω να έχει καμία σχέση με το τι γίνεται εκείνη την ώρα. Η πρόθεση του Polanski να γελοιοποιήσει τους ήρωές του είναι σαφής, αλλά γίνεται τελικά λόγω σεναριακής και σκηνοθετικής αποτυχίας, όχι συντεταγμένης διαλεκτικής κορύφωσης. Αντί για ψυχολογικό, ηθικό και κοινωνικό μακελειό, την πτώση της μάσκας του πολιτισμού, έχουμε ξεκατίνιασμα ανερμάτιστων χαρακτήρων που, όπως κάθε ξεκατίνιασμα, δεν οδηγεί πουθενά και δεν κάνει κανένα ούτε σοφότερο ούτε καλύτερο - και ειδικά το θεατή που απορεί με αυτά που βλέπει. Απελπιστικά μικρόπνοο για ένα σκηνοθέτη δηλωμένης αξίας.
Ενδεικτικά είναι τα ερεθίσματα-καταλύτες για να ξεδιπλωθεί το κουβάρι, που είναι όλα εξωτερικά αντί να πηγάζουν από την αλλαγή της εστίασης στον εκάστοτε χαρακτήρα, κάτι απόλυτα λογικό γιατί κανένας ήρωας δεν είναι αρκετά ουσιαστικός ώστε να εκμαιεύσει παρόμοια αντίδραση. Μια αδιαθεσία ή ένα άσχετο τηλεφώνημα (όχι τα εργασιακά του Waltz) κάνει τους χαρακτήρες να καταφεύγουν σε αποκαλυπτικά λογύδρια. Μια ροή λοιπόν σπασμωδική και ανερμάτιστη, ένα σενάριο που εκφυλίζεται σταθερά και δεν καταλήγει πουθενά, και μερικές φιλοσοφίες περί ανθρώπινης φύσης είναι τα κύρια στοιχεία του φιλμ.
Το Carnage είναι μια πλήρως απογοητευτική, αμήχανη ταινία που αρμόζει σε πρωτόλειο απόφοιτου κινηματογραφικής σχολής και όχι ένα καταξιωμένο πρόσωπο όπως ο Polanski. Το μόνο που αξίζει είναι η άξια συγχαρητηρίων προσπάθεια των ηθοποιών να δώσουν ψυχή ερμηνευτικά σε προσχέδια προσωπικοτήτων, αλλά εκ των πραγμάτων καταλήγουν ξεστομίζουν σοβαροφανή ή υστερικά φληναφήματα. Σε όλα τα υπόλοιπα, οι προσδοκίες που γεννιούνται από τα ονόματα των συντελεστών δεν εκπληρώνονται πουθενά.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity