Η προαναφερθείσα ερώτηση όμως ταλάνιζε και τους κατόχους Xbox 360 και PS3. Η Crytek φρόντισε να τους προσφέρει μία έμπρακτη, εμφατικά θετική απάντηση, με την multiplatform κυκλοφορία του Crysis 2. Πράγματι, τα οικιακά συστήματα ψυχαγωγίας της Microsoft και της Sony «μπορούν να τρέξουν το Crysis» και μάλιστα ικανοποιητικά. Η δράση έχει μεταφερθεί από την τροπική ζούγκλα του πρώτου μέρους στην «αστική ζούγκλα» της Νέας Υόρκης, η οποία έχει υποστεί καταστροφές εκτεταμένης κλίμακας, λόγω της επιδρομής των εξωγήινων Ceph. Η μόνη ελπίδα διάσωσης της πόλης είναι η άμεση αντίδραση από τον νέο κάτοχο του Nanosuit, τον τυχαία εμπλεκόμενο πεζοναύτη «Alcatraz». Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα παιχνίδι προσπαθεί να αποτυπώσει μια μερικώς κατεστραμμένη πόλη στο χρονικό πλαίσιο του κοντινού μέλλοντος, όμως το Crysis 2 τα καταφέρνει καλύτερα από τους υπόλοιπους τόσο σε αισθητικό, όσο και σε τεχνικό επίπεδο. Λείπει η σχεδόν μονοχρωματική απόδοση της πλειοψηφίας των τίτλων του είδους, χωρίς όμως να θυσιάζεται η αίσθηση της υποβλητικής ατμόσφαιρας. Η Νέα Υόρκη του 2023 δεν είναι μία γκρι μάζα ερειπίων, αλλά μία πόλη που στέκεται ακόμα στα πόδια της, για εμφανώς περιορισμένο όμως χρονικό διάστημα.
Οι ουρανοξύστες στέκονται προσωρινά όρθιοι, αλλά φλεγόμενοι και όσο περνάει η ώρα κάποιοι από αυτούς καταρρέουν, προκαλώντας σύντομες σεισμικές δονήσεις. Παντού υπάρχουν φωτιές και χαλάσματα, ενώ κυριαρχεί ο ήχος των δυνατών ανέμων, των περιστασιακών καταιγίδων και των θρήνων των ετοιμοθάνατων πολιτών που έχουν προσβληθεί από τον εξωγήινο ιό. Θα περιπλανηθείτε στις οροφές κτιρίων, σε δρόμους γεμάτους οδοφράγματα και εγκαταλελειμμένα οχήματα, επάνω και κάτω από μισοκατεστραμμένες γέφυρες, σε υπόγειους σταθμούς τρένων, στο εσωτερικό κτιρίων διαφορετικής αρχιτεκτονικής, σε πλημμυρισμένα ερείπια, σε διάσημες -βυθισμένες στο έδαφος από την καθίζηση- πλατείες και σε πολλά άλλα μέρη, τα οποία από μόνα τους θα σας δώσουν κίνητρο για να προχωρήσετε στο χορταστικό, περίπου 12ωρο campaign mode.
Η χρήση ρεαλιστικών textures και ποικίλων, εντυπωσιακών τεχνικών φωτισμού, στα πλαίσια ενός εκτεταμένου αστικού περιβάλλοντος, δεν έχουν επηρεάσει το frame rate όσο αναμενόταν και όσο υποδείκνυε το βασισμένο σε πρώιμο κώδικα demo του παιχνιδιού. Σίγουρα, όταν θα μάχεστε με δεκάδες εχθρούς, ενώ στον ουρανό γίνονται αερομαχίες, τα κτίρια γύρω σας καταρρέουν και ένα τεράστιο Mech αποφασίζει να στρέψει τον εκτοξευτή ρουκετών του στο πρόσωπό σας, τα 30 καρέ θα μειωθούν. Ακόμη και τότε όμως, δεν πρόκειται να επηρεαστεί η ακρίβεια της στόχευσής σας.
Το ορχηστρικό soundtrack υψηλών προδιαγραφών, με μερική ανάμειξη του Hans Zimmer, συμπληρώνει την πληρότητα της εικόνας του τεχνικού τομέα. Η μουσική συνοδεύει την δράση με αξιοσημείωτη ευστοχία, προσαρμοσμένη απολύτως στα τεκταινόμενα με ποιοτικές συνθέσεις, που θα θυμίσουν ταινία δράσης σε πραγματικά μεγάλο βαθμό. Αντίστοιχα, τα ηχητικά εφέ είναι εκκωφαντικά και αποδίδουν σωστά τους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις, σε συνάρτηση με το χώρο που περιβάλλει τον Alcatraz και την κατάσταση της υγείας του, με την εφαρμογή των ανάλογων φίλτρων ανά περίπτωση. Όσο για το κεντρικό theme του παιχνιδιού, είναι σίγουρη η τοποθέτησή του σε πολλούς media players, με την ένδειξη “Repeat” ενεργή για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Όπως και να το κάνουμε όμως, το Crysis 2 δεν είναι το πρώτο εντυπωσιακό τεχνικό επίτευγμα στο χώρο των video games και σίγουρα δε θα είναι και το τελευταίο. Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα που προκύπτει, είναι το κατά πόσο έχει τη δυνατότητα να διαφοροποιηθεί σε σχέση με τους υπόλοιπους εκπροσώπους της κατηγορίας του, οι οποίοι πλέον αντιγράφουν απροκάλυπτα τα στοιχεία που έχουν οδηγήσει τη σειρά Call of Duty στην κορυφή των πωλήσεων: απόλυτη γραμμικότητα, εντυπωσιακά scripted sequences και εκτεταμένα multiplayer modes. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι «Κατά πολύ», όπως ήδη ξέρουν όσοι έχουν απολαύσει το πρώτο μέρος. Το επανασχεδιασμένο Nanosuit επιτρέπει την προσέγγιση κάθε μάχης με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τις χωρικές ιδιότητες του εκάστοτε πεδίου μάχης, τον αριθμό, την τοποθέτηση και την δυναμικότητα των εχθρών, αλλά και τις... ορέξεις του παίκτη.
Το Stealth mode επιτρέπει την προσωρινή εξαφάνιση και την συνακόλουθη αθόρυβη εξουδετέρωση των εχθρών. Ωστόσο, η ανάγκη αναπλήρωσης των ταχέως εξαντλούμενων ενεργειακών αποθεμάτων του Nanosuit απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό του μονοπατιού που θα ακολουθήσετε στο πεδίο της μάχης, ώστε να επιτευχθεί ο επιθυμητός συγχρονισμός σφαγής και αναπλήρωσης ενέργειας, χωρίς να γίνετε αντιληπτοί. Η εναλλακτική λύση είναι το Armor mode, το οποίο σκληραίνει το εξωτερικό περίβλημα του Nanosuit και επιτρέπει στον Alcatraz να εμφανιστεί αντρικά με μέτωπο στους εχθρούς, να κλωτσήσει ένα αυτοκίνητο προς το μέρος τους με ψύχωση, να ξηλώσει ένα 50άρι πολυβόλο από τον τρίποδά του και να σπείρει τον όλεθρο. Τα ενεργειακά αποθέματα του Nanosuit όμως εξαντλούνται σχετικά γρήγορα και σε αυτή την περίπτωση, οπότε σύντομα η χρήση κάλυψης καθίσταται και πάλι αναγκαία. Μετά την «επαναφόρτιση», μπορείτε να συνεχίσετε στον ίδιο ρυθμό ή να ακολουθήσετε την stealth προσέγγιση και γενικά να συνδυάσετε τα δύο στιλ κατά βούληση, υποθέτοντας πάντα ότι έχετε επιβιώσει.
Πριν από κάθε μάχη μπορεί να γίνει -από ασφαλές σημείο πάντα- μία σύντομη εποπτεία του χώρου, στα πλαίσια της οποίας το Nanosuit υποδεικνύει τις θέσεις ανεφοδιασμού, αλλά και τους χώρους που ευνοούν την πλαγιοκόπηση, την απόκρυψη και τις θέσεις πιθανών πολυβόλων. Έτσι, ο παίκτης έχει πάντα στο μυαλό του ένα αρχικό πλάνο δράσης, το οποίο προσαρμόζεται ανάλογα με την εξέλιξη των αναμετρήσεων και μπορεί να συνδυαστεί και με την ανάλογη τροποποίηση των δύο όπλων που μπορεί να φέρει ανά πάσα στιγμή, με διαφορετικά μέσα στόχευσης, σιγαστήρες και άλλα. Η αρκετά μεγάλη δυσκολία, σε σχέση με το μέσο shooter, σημαίνει ότι η εξέλιξη αυτή πολλές φορές δε θα είναι η επιθυμητή, ειδικά στα υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας. Οι εχθροί αντιδρούν συνολικά και όχι μεμονωμένα στον εντοπισμό του Alcatraz και είναι αρκετά εύστοχοι, ενώ τα checkpoints δεν είναι τόσο γενναιόδωρα όσο ίσως να έχουμε συνηθίσει. Οι μισθοφόροι της C.E.L.L. δεν αποτελούν απροσπέλαστο εμπόδιο, αφού εξουδετερώνονται γρηγορότερα και δεν διαθέτουν εξωπραγματικές δυνατότητες κανενός είδους, ενώ είναι και περιστασιακά επιρρεπείς σε bugs της τεχνητής νοημοσύνης.
Το αντίθετο ισχύει για τους εξωγήινους Ceph, οι οποίοι είναι απρόβλεπτοι, εξυπνότεροι, γρηγορότεροι, πιο ανθεκτικοί και πολύ πιο ευέλικτοι, έχοντας τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν πολύ μεγάλα άλματα, τα οποία μπορούν να ακυρώσουν άμεσα το πλεονέκτημα που προσφέρει η τοποθέτηση του Alcatraz σε ψηλά σημεία. Οι «υψηλά ιστάμενοι» Ceph, μπορούν άνετα να αποτελέσουν boss fight από μόνοι τους, όπως θα διαπιστώσετε την πρώτη φορά που θα δεχτείτε στα μούτρα την ρουκέτα ενός Ceph Devastator, σε σημείο όπου νομίζατε πως είσαστε ασφαλείς. Αν και πολλές φορές η αυθόρμητη επιλογή του παίκτη που αντιμετωπίζει μία ομάδα Ceph θα είναι η ενεργοποίηση του Stealth mode και η προσπάθεια αποφυγής τους, η ουσία που απελευθερώνουν κατά το θάνατό τους επιτρέπει την σταδιακή αναβάθμιση των δυνατοτήτων του Nanosuit, γεγονός που καθιστά την εξουδετέρωσή τους επιτακτική.
Η μετάβαση στο αστικό περιβάλλον έχει οδηγήσει σε ένα αισθητό «στένεμα» της διαδρομής που μπορεί να ακολουθήσει ο παίκτης, σε σχέση με την αχανή ζούγκλα του πρώτου μέρους. Δίνεται έτσι αρχικά η εντύπωση περιορισμού της διαθέσιμης ελευθερίας κινήσεων. Ωστόσο, η τοποθέτηση της δράσης στην πόλη τονίζει περισσότερο την ένταση της κατάστασης, χωρίς απαραίτητα να περιορίζει τις επιλογές τακτικής, αφού λαμβάνεται περισσότερο υπόψη ο παράγοντας του ύψους. Κάθε πεδίο μάχης έχει συγκεκριμένα όρια, καθορισμένα συνήθως από προσεκτικά τοποθετημένα ερείπια και χαλάσματα, όμως σχεδόν ποτέ δεν περιλαμβάνει μόνο ένα μονοπάτι δράσης. Πάντα υπάρχει δίπλα ένα κτίριο με δυνατότητα πρόσβασης σε πολλούς ορόφους του, ένα σκοτεινό σοκάκι, ένας χώρος πράσινου ή ένας υπόνομος.
Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι εχθροί δεν ενεργούν πανομοιότυπα μετά από κάθε load, το αποτέλεσμα είναι ότι δύο μάχες δεν είναι ποτέ ίδιες, γεγονός που αποτελεί σημαντικό κίνητρο για εκ νέου ενασχόληση με το campaign του Crysis 2 σε υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, μαζί φυσικά με την ύπαρξη πολυάριθμων συλλεκτικών αντικειμένων. Δεν ισχύει το ίδιο και για το σενάριο του παιχνιδιού, το οποίο περιστρέφεται γύρω από το Nanosuit, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα όλους τους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Η χρήση ενός τυχαίου στρατιώτη ως πρωταγωνιστή έχει ως στόχο να δώσει στον παίκτη την αίσθηση ότι στο Nanosuit βρίσκεται ο ίδιος. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται εν μέρει, κυρίως λόγω της χρήσης μιας αφηγηματικής τεχνικής που θυμίζει έντονα το Half-Life, με συνεχή χρήση της κάμερας πρώτου προσώπου και ελάχιστα cut-scenes. Οι αδιάφοροι χαρακτήρες όμως που περιβάλλουν τον Alcatraz και η έλλειψη συνταρακτικών ανατροπών, σημαίνουν ότι θα προχωράτε στο παιχνίδι για να δείτε τι πρόκειται να κάνετε στη μάχη και πού και όχι για να μάθετε τι πρόκειται να «γίνει» σεναριακά.
Δε λείπουν πάντως και κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις, όπως η νύξη στο Metal Gear Solid 4 προς το τέλος. Επιπλέον, η μετάβαση από το ένα objective στο άλλο γίνεται επιτυχημένα και οργανικά, αφού πολλές είναι οι φορές που τα πράγματα πάνε στραβά και θα πρέπει να αλλάξετε στόχο, γεγονός που ταιριάζει με το πνεύμα των τεκταινομένων και εντείνει την αίσθηση της συνεχούς έντασης στην οποία βρίσκεται ένας στρατιώτης που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Πολλοί όμως είναι οι παίκτες που έχουν συνδέσει τα first-person shooters με το multiplayer τμήμα τους. Η Crytek το ξέρει και φρόντισε να αναθέσει την ανάπτυξη του online multiplayer του Crysis 2 στην Crytek UK, την πρώην Free Radical Design δηλαδή, υπεύθυνη για την ιδιαίτερα ποιοτική σειρά TimeSplitters. Μπορεί να λείπουν οι... μαϊμούδες του TimeSplitters, όμως μπορούμε πάντα να ελπίζουμε σε ανάλογο DLC. Κατά τα άλλα, ένας πρόχειρος χαρακτηρισμός του multiplayer κομματιού του Crysis 2 θα μπορούσε να είναι: «Call of Duty με Nanosuits». Πράγματι, η δομή του παιχνιδιού σε αυτό τον τομέα ακολουθεί σχεδόν κατά πόδας την αντίστοιχη της σειράς της Activision.
Η ανέλιξη στην ιεραρχία, μέσω του leveling, συνοδεύεται από «ξεκλείδωμα» κλάσεων, modes και μετατροπών στα διαθέσιμα όπλα και το Nanosuit. Πρόκειται για την ίδια εθιστική δομή που έχει χαρίσει την πρωτοκαθεδρία στο Black Ops και τους πρόσφατους προκατόχους του με γνωστά modes, που παρουσιάζουν ελάχιστες μόνο παραλλαγές. Για παράδειγμα, το Crash Site διαφοροποιείται σε σχέση με την παραδοσιακή λογική του King of the Hill μέσω της εμφάνισης control points σε τυχαία σημεία. Η σημαντική διαφορά εδώ όμως είναι πως παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο η σωστή χρήση του Nanosuit, με τις όποιες αναβαθμίσεις να αποκτούν βοηθητικό ρόλο, ενώ υπάρχει ξεχωριστό leveling για τα Stealth, Armor και Power modes, που οδηγεί σε συγκεκριμένα upgrades για κάθε περίπτωση.
Οι προσεγμένοι χάρτες, ο σχεδιασμός των οποίων βασίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές των single player επιπέδων, έχουν το κατάλληλο μέγεθος για το διαθέσιμο όριο των 12 παικτών και υποστηρίζουν άνετα την ποικιλία τακτικών που εκπορεύεται από τη χρήση του Nanosuit, ενώ η ανάγκη συλλογής των «νεκροτάμπελων» του εχθρού από το πτώμα του για να ενεργοποιηθούν τα Support bonuses καθιστούν μη λειτουργικές τις τακτικές camping –τουλάχιστον προς το παρόν. Η Crytek μιλάει για 60 ώρες καθαρού gameplay μέχρι την επίτευξη του μέγιστου επιπέδου, διάρκεια που αναμένεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο με την πιθανή κυκλοφορία νέων χαρτών.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα πλήρες, ισορροπημένο προϊόν, το οποίο συγκεντρώνει τα θετικά στοιχεία του προκατόχου του, αλλά και άλλων κορυφαίων εκπροσώπων της κατηγορίας, δικαιολογώντας έτσι τα χρήματα της αγοράς του σε επίπεδο ποιότητας, αλλά και ποσότητας. Πάνω από όλα όμως, προσφέρει στους παίκτες ένα όπλο που δείχνει να χρησιμοποιείται όλο και πιο σπάνια στα σύγχρονα FPS: τη δυνατότητα επιλογής.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity