Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Βρισκόμαστε στο έτος 2047, 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του Crysis 2. Στο διάστημα αυτό, η προσωπικότητα και οι μνήμες του Prophet που βρίσκονται αποθηκευμένες στο Nanosuit, ενώνονται με το σώμα και τις μνήμες του Alcatraz. Ο πρωταγωνιστής μας στην πορεία φυλακίζεται από την CELL και μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη. Εκεί, ο Psycho (o playable χαρακτήρας από το Crysis Warhead) καταφέρνει να τον απελευθερώσει και να του εξηγήσει την κατάσταση που επικρατεί. Η «Πόλη που δε κοιμάται ποτέ» έχει πλέον εγκιβωτιστεί μέσα σε έναν τεράστιο θόλο και μετατράπηκε σε ένα αστικό δάσος, με τα πολυάριθμα ορόσημά της να έχουν καλυφθεί από την πλούσια βλάστηση ή τους επικίνδυνους βάλτους που έχουν δημιουργηθεί. Η δικαιολογία της CELL για το θόλο ήταν η «κάθαρση» της μητρόπολης από τους εναπομείναντες Ceph, ενώ στη πραγματικότητα ήταν το μέσο του διεφθαρμένου κολοσσού για την παγκόσμια κυριαρχία, μέσω της κατάληψης γης και εξωγήινης τεχνολογίας. Με τον Prophet να είναι το μόνο μέλος που ακόμα διατηρεί το Nanosuit του, η «αντίσταση» θα προσπαθήσει να απελευθερώσει τη Νέα Υόρκη, ανακαλύπτοντας όμως στη πορεία πως η CELL δεν είναι η μοναδική απειλή για τον πλανήτη.
Για τους fans της σειράς τα κενά στην ιστορία καλύπτονται πολύ γρήγορα, κάτι που όμως δεν ισχύει για όσους τώρα αποφάσισαν να ασχοληθούν με τις περιπέτειες του Prophet. Όπως και να ‘χει βέβαια, το σενάριο σίγουρα δεν αποτελεί το δυνατό χαρτί του Crysis 3, με τους «κενούς» χαρακτήρες να μην επιτρέπουν την παραμικρή σύνδεση με τους παίκτες και την πλοκή να λειτουργεί περισσότερο σαν μια δικαιολογία για να «κυλήσει» η δράση από το ένα σημείο στο επόμενο. Στα πρώτα λεπτά του gameplay θα έχουμε την ευκαιρία να εξοικειωθούμε με το -σήμα κατατεθέν της σειράς- Nanosuit και τις δυνατότητες που αυτό μπορεί να προσφέρει, μέσα από την επιχείρηση διάσωσης του Prophet και την επιτυχή είσοδό του στη πόλη. Ο χειρισμός του χαρακτήρα δε διαφέρει σημαντικά από τον προηγούμενο τίτλο, με ορισμένες αλλαγές που επιτρέπουν ακόμα μεγαλύτερη ευκολία στη κίνηση, όπως η ενσωμάτωση του sprint στις βασικές κινήσεις που μπορούν να εκτελεστούν ανά πάσα στιγμή.
Πολύ γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως το Nanosuit προσφέρει μια πλούσια γκάμα κινήσεων που δίνουν στους χρήστες τη δυνατότητα να γίνονται αόρατοι (Cloak), να ενισχύουν θωράκισή τους (Armor), να έχουν πολλαπλάσια σωματική δύναμη, να βλέπουν μέσα από ειδικά φίλτρα (nanovision) αλλά και να εντοπίζουν όλα τα σημεία ενδιαφέροντος στον χάρτη. Βέβαια, όλα αυτά έρχονται με ένα κόστος. Η κάθε δυνατότητα απαιτεί ενέργεια, η οποία δαπανάται με ολοένα και μεγαλύτερο ρυθμό όσο αυξάνεται η χρήση της. Αυτό σημαίνει πως ο χρήστης θα πρέπει να σχεδιάσει με προσοχή την κάθε του κίνηση, φροντίζοντας πάντα να αφήνει χρόνο για την επαναφόρτιση της στολής. Παρά τις πολλές και διαφορετικές επιλογές που προσφέρει το Nanosuit ο χειρισμός είναι άμεσος, ενώ πολύ γρήγορα οι κινήσεις θα γίνονται σχεδόν διαισθητικά, με τη στολή να ανταποκρίνεται ικανοποιητικά σε κάθε εντολή.
Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της περιπέτειας μας δίνεται η δυνατότητα να αναβαθμίσουμε τα χαρακτηριστικά της, διαλέγοντας μέσα από μια πλούσια γκάμα επιλογών, με τις περισσότερες από αυτές βέβαια να μην έχουν ιδιαίτερο σκοπό, αναγκάζοντας τους παίκτες να καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο σετ επιλογών. Το ίδιο συμβαίνει και με τον οπλισμό που θα συναντήσουμε. Πιο συγκεκριμένα, ο καθένας θα βρει κάτι που θα συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τον τρόπο παιχνιδιού του, από αυτόματα και καραμπίνες μέχρι sniper και grenade launchers. Όλα διαθέτουν επιλογές παραμετροποίησης, τις περισσότερες φορές όμως οι επιλογές αυτές δε προσφέρουν κάποιο ξεχωριστό ή διαφορετικό πλεονέκτημα.
Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στο Predator Bow, το πολυδιαφημισμένο τόξο του τίτλου που επιτρέπει την αθόρυβη εξόντωση των αντιπάλων, ενώ και αυτό έρχεται με μια πληθώρα επιλογών παραμετροποίησης. Όπως θα θυμούνται οι περισσότεροι, το πρώτο Crysis διέθετε μεγάλους sandbox χάρτες, ενώ η συνέχειά του ήταν αρκετά πιο γραμμική, με τη δράση να καθοδηγείται μέσα από διαδρόμους, φτάνοντας κάθε φορά σε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου οι παίκτες μπορούσαν να επιλέξουν οι ίδιοι τη προσέγγισή τους. Για το Crysis 3, η ομάδα ανάπτυξης επέλεξε να ακολουθήσει έναν δρόμο ανάμεσα σε αυτά τα δύο, κάτι που όμως δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πιο συγκεκριμένα, στην πλειοψηφία του ο τίτλος αποτελείται από μεγάλες «αρένες», αναθέτοντας στους παίκτες να φτάσουν από το σημείο «Α» στο σημείο «Β», με τον τρόπο επίτευξης αυτού στην διακριτική τους ευχέρεια.
Η μεταφορά από τη μια αρένα στην άλλη γίνεται συνήθως μέσα από ένα κομμάτι corridor shooting ή μέσω ενός cutscene/set piece (θεαματικού κατά τα άλλα), με την ίδια διαδικασία να επαναλαμβάνεται. Πολύ γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως ο τίτλος απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί “sandbox” ή open world, θυμίζοντας περισσότερο μια πιο «ανοιχτή» έκδοση του Crysis 2, αφού πρακτικά η επιλογή του τρόπου προσέγγισης δεν παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη, δεδομένου ότι τελικά οι παίκτες θα ακολουθήσουν την ήδη προδιαγεγραμμένη πορεία, περνώντας πάντα από τα ίδια σημεία. Κάποια δευτερεύοντα objectives υπάρχουν για να δώσουν μια αίσθηση διαφορετικής εξέλιξης, αλλά δεν απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν διακοσμητικά και ανούσια. Έχοντας αναφέρει τα παραπάνω, θα πρέπει να σημειωθεί πως παρά την άστοχη επιλογή της ομάδας ανάπτυξης, η δράση παραμένει κατά τα άλλα απολαυστική. Όσοι αποφασίσουν την stealth προσέγγιση θα ζήσουν πολλές στιγμές που φέρνουν στο μυαλό σκηνές τύπου “Predator”, επιλέγοντας τους στόχους και εξοντώνοντας τους έναν προς έναν. Το ίδιο ισχύει και για όσους προτιμούν την πιο ευθεία… αντιπαράθεση, αφού τα όπλα έχουν το σωστό βάρος και αίσθηση, ενώ στη διάθεσή τους οι παίκτες έχουν όλα τα εργαλεία για να δημιουργήσουν χάος στο πέρασμά τους.
Το κακό είναι πως η τεχνητή νοημοσύνη έχει αρκετά προβλήματα, αφού οι αντίπαλοι προχωρούν μεν σε σωστές κινήσεις πλαγιοκόπησης και κάλυψης, από την άλλη όμως να προβληματίζουν με τις αντιδράσεις τους, πεθαίνοντας από τις ίδιες τους τις χειροβομβίδες ή εντοπίζοντας τον παίκτη από τρομακτικές αποστάσεις, ανεξαρτήτως συνθηκών φωτισμού και περιβάλλοντος. Μετά το πέρας του πολύ μικρού σε διάρκεια campaign (το οποίο ξεπερνάει μετά βίας τις πέντε ώρες), μπορούμε να δοκιμάσουμε τις ικανότητές μας στο multiplayer. Όσοι ασχολήθηκαν με το αντίστοιχο κομμάτι του Crysis 2 δε θα χρειαστούν πολύ χρόνο για να φρεσκάρουν τις κινήσεις τους, με ορισμένες μικροαλλαγές να βελτιώνουν την ήδη ευχάριστη εμπειρία. Πιο συγκεκριμένα, ο τίτλος ακολουθεί τα πρότυπα των σύγχρονων FPS, με perks, unlocks και XP rewards, ενώ έρχεται με 12 χάρτες και 8 multiplayer modes. Τα τελευταία αποτελούν παραλλαγές των γνωστών Deathmatch, Team Deathmatch και Domination, ενώ το πιο ενδιαφέρον από αυτά είναι το Hunter, που θυμίζει αρκετά το Infection του Halo.
Αναμφισβήτητα, το δυνατό χαρτί του Crysis 3 είναι ο τεχνικός του τομέας και εδώ η Crytek φροντίζει να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες του κοινού -και με το παραπάνω. Πιο συγκεκριμένα, οι κάτοχοι ενός «δυνατού» συστήματος θα μπορέσουν να απολαύσουν έναν από τους αρτιότερους τεχνικά τίτλους που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Το φωτορεαλιστικό περιβάλλον, τα εκπληκτικά animations, τα εξαιρετικά εφέ και ο εντυπωσιακός φωτισμός συνθέτουν ένα εξαιρετικό οπτικό αποτέλεσμα, με την CryEngine 3 να «δείχνει τα δόντια της». Ιδίως στους εξωτερικούς χώρους, δεν είναι λίγες οι φορές που το τοπίο θα κάνει τους παίκτες να σταματήσουν απλά και μόνο για να θαυμάσουν την εικόνα που βλέπουν. Εξίσου καλή δουλειά έχει γίνει από ηχητικής άποψης, με εντυπωσιακά εφέ, όμορφα μουσικά κομμάτια και καλής ποιότητας voice-overs, αν και η ερμηνεία των χαρακτήρων θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερη.
Όταν όμως η μάχη τελειώσει και τα μάτια συνέλθουν από τα εκπληκτικά γραφικά, μπορεί ο τίτλος να σταθεί δίπλα στον ανταγωνισμό; Εξαρτάται από το τι ζητάει ο καθένας. Το Crysis 3 δεν είναι κακό, απλά θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ… περισσότερο. Η επιλογή της Crytek να συνδυάσει τον χαρακτήρα των δύο πρώτων τίτλων αποδεικνύεται άστοχη, αφού μπορεί μεν να δίνει μια σχετική ελευθερία κινήσεων, δεν προσφέρει όμως κάτι καινοτόμο, απογοητεύοντας όποιον ψάχνει το κάτι παραπάνω στο gameplay. Τα όποια προβλήματα θα μπορούσαν εύκολα να παραβλεφθούν αν η ομάδα ανάπτυξης ακολουθούσε έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, δίνοντας εν τέλει και στον ίδιο τον τίτλο έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Δυστυχώς όμως, η εντύπωση που αφήνει είναι αυτή ενός playable benchmark, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί διασκεδαστικό για όποιον δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις ή θέλει να ασχοληθεί με κάτι που έχει παρουσιαστεί ξανά στο παρελθόν.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity