Στον αντίποδα, έκαναν την εμφάνισή τους τίτλοι που δίχασαν και, τελικά, δεν κατάφεραν να συγκινήσουν στον ίδιο βαθμό με τις προαναφερθέντες παραγωγές. Linger in the Shadows και .detuned είναι δύο χαρακτηριστικές αναφορές που λειτούργησαν περισσότερο ως ένα tech demo παρά ως μία καθαρά gaming εμπειρία. Το Linger in the Shadows δεν αναφέρθηκε τυχαία, αφού οι παραγωγοί του (Plastic), δημιούργησαν και το Datura, το οποίο προσπαθεί να βρει το μεταίχμιο ανάμεσα στο tech demo αλλά και το video game. Η ονομασία Datura προέρχεται από το ομώνυμο φυτό και άνθος που φημίζεται για την παραισθησιογόνο δράση του και η οποία είναι ο νοερός πρωταγωνιστής της παραγωγής. Ξεκινώντας, ο χαρακτήρας που ελέγχει ο χρήστης βρίσκεται σε ένα ασθενοφόρο, δεμένος πάνω σε ένα φορείο από το οποίο προσπαθεί να αποδράσει. Στο σημείο αυτό ξεκινάει και η αλληγορική περιπέτεια του χαρακτήρα αυτού καθώς μεταφέρεται σε έναν περίεργο κόσμο που έχει τη μορφή ενός δάσους.
Μέσα από προοπτική πρώτου προσώπου, ο χρήστης μπορεί να ελέγξει το χαρακτήρα τόσο με το Dual Shock 3 όσο και με το PlayStation Move, βλέποντας ωστόσο μόνο τα πάνω άκρα του τα οποία δείχνουν αποκομμένα από το υπόλοιπο σώμα (θυμίζοντας το The Thing από την οικογένεια Addams!). H επιλογή χειριστηρίου είναι καθαρά στο play style κάθε χρήστη, ωστόσο το Enternity βρήκε περισσότερο βολική τη χρήση του Dual Shock 3. Το περιβάλλον είναι πανέμορφο, με τον οπτικοακουστικό τομέα να συνεπαίρνει το χρήστη, προσφέροντας ένα κορυφαίο -αισθητικώς και τεχνικώς- αποτέλεσμα.
Ποιος είναι όμως ο σκοπός του Datura και τι gameplay δυνατότητες προσφέρει; Η συμπεριφορά της νέας παραγωγής της Plastic αγγίζει το είδος των adventure games: ο χαρακτήρας εξερευνεί το περιβάλλον, αλληλεπιδρά με τα αντικείμενα που θα του υποδείξει η οθόνη κάτω αριστερά και προσπαθεί να συνθέσει ένα συνειδησιακό puzzle, αναζητώντας μία πιθανή απάντηση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη και για ποιο λόγο βρίσκεται εκεί. Είναι παραίσθηση, είναι η μετάβαση από τη ζωή στο θάνατο ή μήπως κάτι άλλο; Ανάλογα με το καθετί που έρχεται σε επαφή ο χρήστης, φανερώνεται και μία σκηνή που τον μεταφέρει από το δάσος και τον τοποθετεί σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο όπου και καλείται να πραγματοποιήσει κάποιες κινήσεις ή να κάνει μία πολύ σημαντική επιλογή.
Η επιλογή διχοτομείται συνήθως μεταξύ καλού και κακού, επηρεάζοντας την εμπειρία που θα εισπράξει ο χρήστης μετά την ολοκλήρωση του Datura. Η δυνατότητα επιλογής ενεργοποιεί και τη διάθεση για ένα ακόμη playthrough, ειδικά όταν η συνολική διάρκεια κυμαίνεται μεταξύ 1 και 2 ωρών… Εκτός από την περιπλάνηση στο δάσος, οι συνειδησιακές τηλεμεταφορές δίνουν την ευκαιρία στο χρήστη να κάνει κι άλλα πράγματα εκτός από το να περιφέρεται στο δάσος. Μπορεί να οδηγήσει, να κυλιστεί στον πάγο και να τον θρυμματίζει με ειδικό εργαλείο, να παίξει γραμμόφωνο, να υποστεί την απειλή όπλου και διάφορα άλλα. Δυστυχώς, το Datura είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση που είναι δύσκολο και να κριθεί με βαθμολογία αλλά και να προταθεί προς αγορά.
Η τιμή διάθεσης δεν είναι απαγορευτική αλλά πρόκειται για έναν τίτλο που είτε θα λατρέψει κανείς είτε θα απορρίψει κατηγορηματικά, με τη χρυσή τομή να βρίσκεται στα όρια του αδιάφορου. Δεν είναι μία μελοποιημένη ραψωδία ούτε ένας ρυθμιστής συναισθημάτων ενώ σίγουρα δεν μπορεί να φλερτάρει με τον όρο Τέχνη… Είναι όμως ένα ξεχωριστό ταξίδι που σίγουρα έχει κάτι να δώσει έστω κι αν αυτό το κάτι είναι αμφιλεγόμενο. Πραγματικά, είναι δύσκολο να μπει κάποια βαθμολογία και, επιπροσθέτως, είναι ακόμα πιο δύσκολο να καταλήξει ο υπογράφων αν μπορεί να το προτείνει για αγορά ή όχι. Ίσως τελικά, εκεί να κρύβεται η μαγεία του Datura: είναι αψυχολόγητο…
Περίμενα ένα διαμάντι όπως το Journey και όχι ένα Tech Demo...
Πραγματικά έχω βαρεθεί να βλέπω εταιρίες που βάζουν και καλά "παράξενα" αφηγηματικά στοιχεία για να δημιουργήσουν μια διαφορετική αίσθηση. Όλα αυτά καλά είναι όταν υπάρχει και ενα πραγματικά δυνατό σενάριο που να μπορεί να υϊοθετήσει και δικαιολογήσει (όχι απαραίτητα με λογική συνοχή) όλα τα παραπάνω. Εκεί είναι που την πατάει και το Datura. Είναι απλά ένα δώρο με όμορφο περιτύλιγμα αλλά περιεχόμενο μηδέν.
Κρίμα! Έδειχνε πολλά υποσχόμενο, αλλά με αυτά που λέει ο Στάθης στο κείμενο, είναι για κλάματα η υπόθεση! Πραγματικά κρίμα...
Κι όμως...είναι τόσο παράξενο και περίεργο και αψυχολόγητο και..και..και..που ακριβώς γι'αυτό το βρίσκω όμορφο!Έχει μια ακατανόητη γοητεία...σαν δυσνόητο όνειρο...