Για πολύ λίγο φυσικά, ειδικά από τη στιγμή που δέχεται την αναπάντεχη βοήθεια μιας ομάδας επαναστατών, που επιθυμεί να ανατρέψει το απολυταρχικό καθεστώς που προκύπτει από την άνοδο στην εξουσία των πραγματικών δολοφόνων. Ο μόνος που μπορεί να προχωρήσει στην εξουδετέρωση των κατάλληλων προσώπων είναι ο Corvo. Από το σημείο εκείνο και έπειτα, την ιστορία της πόλης του Dunwall τη γράφει ο παίκτης, στα πλαίσια 9 ευφάνταστων αποστολών, που λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένα σημεία και μπορεί να αποτελέσουν μεμονωμένες εστίες sandbox δραστηριότητας. Το ευρύ φάσμα των ικανοτήτων του Corvo επιτρέπει τόσο στον αιμοσταγή όσο και στον φιλειρηνικό gamer να προσεγγίσουν την κάθε κατάσταση κατά βούληση. Έστω ότι υπάρχουν δύο φρουροί πίσω από ένα “wall of light”, μία πύλη που ψήνει με ηλεκτρισμό όσους προσπαθούν να την διαπεράσουν, πλην φυσικά των φρουρών. Θα απενεργοποιήσετε την πύλη αφαιρώντας την πηγή ενέργειάς της και θα εξουδετερώσετε αθόρυβα τους φύλακες αφήνοντάς τους αναίσθητους; Θα ξεκινήσετε με τον ίδιο τρόπο, αλλά στο τέλος θα κόψετε τον λαιμό των εχθρών; Θα επανακαλωδιώσετε το κύκλωμα της πύλης προκειμένου να λειτουργήσει ενάντια στους ανυποψίαστους φρουρούς;
Θα καταλάβετε το σώμα ενός αρουραίου και θα περάσετε από κάποιο μικρό άνοιγμα εκεί κοντά; Θα τηλεμεταφερθείτε μέσω του απολαυστικού “Blink” στις οροφές των γύρω κτιρίων και θα προχωρήσετε από εκεί, αγνοώντας ό,τι συμβαίνει στο δρόμο; Απλά θα εμφανιστείτε σε κοινή θέα και θα τραβήξετε το κουμπούρι σας; Θα κάνετε την επανακαλωδίωση και θα κινηθείτε περιπαικτικά προς τους φρουρούς με το σπαθί και το πιστόλι στη θήκη τους, περιμένοντάς τους να ορμήσουν προς το μέρος σας και να ψηθούν οι ίδιοι από την πύλη; Μόλις αναφέραμε μερικές μόνο από τις διαθέσιμες επιλογές σε μία αρκετά απλή κατάσταση που θα συναντήσετε στους δρόμους του Dunwall. Ο Corvo μπορεί, ανάμεσα στα άλλα, να επιβραδύνει -και αργότερα να σταματήσει- το χρόνο, να στείλει ένα ισχυρό ρεύμα αέρα προς τα εμπρός, να καλέσει ένα κοπάδι δολοφονικών αρουραίων, να μετατρέψει σε στάχτες το σώμα των εχθρών που σκοτώνει για να μην βρεθεί το πτώμα τους και να εντοπίσει τους εχθρούς του ακόμη και πίσω από τοίχους με μία υπερφυσική έκδοση του “detective vision” του Batman.
Εξυπακούεται ότι χειρίζεται άψογα το σπαθί, το πιστόλι και τη βαλλίστρα του, ενώ μπορεί να κινηθεί αθόρυβα και γρήγορα, σαν νίντζα της βιομηχανικής επανάστασης. Ειδικά το Blink είναι μία εκπληκτικά υλοποιημένη δυνατότητα ελεγχόμενης τηλεμεταφοράς σε ευθεία γραμμή, που είναι χρήσιμη στη μάχη, στην stealth προσέγγιση και στην εξερεύνηση και θα σας κάνει να την αποζητάτε υποσυνείδητα σε κάθε παιχνίδι από εδώ και πέρα. Όσον αφορά στο melee σύστημα μάχης, είναι απλό, με ένα πλήκτρο για επίθεση και ένα για άμυνα, όμως αποδίδει με φυσικότητα την αίσθηση της ξιφομαχίας. Οι προαναφερθείσες ικανότητες διαθέτουν δύο επίπεδα δυναμικότητας και ενεργοποιούνται με την χρήση ρούνων που βρίσκονται σε μυστικά σημεία εκτός της κεντρικής πορείας, γεγονός που όχι απλά ευνοεί, αλλά επιβάλλει την εξερεύνηση του περιβάλλοντος χώρου.
Και τι χώρος… Το Dunwall είναι μια παραθαλάσσια βιομηχανική πόλη που συνδυάζει στοιχεία από το Λονδίνο του 19ου αιώνα και την -επίσης σχεδιασμένη από τον Victor Antonov- City 17 του Half-Life 2, με βικτωριανή αρχιτεκτονική και στοιχεία baroque και art nouveau στο εσωτερικό των κτιρίων. Η καλλιτεχνική διεύθυνση ακολουθεί την τεχνοτροπία της ζωγραφικής με λάδι, που υλοποιείται ως ένα υγρής υφής φίλτρο, συνδυασμένο με μουντά χρώματα. Από ηχητικής άποψης κυριαρχούν τα μηνύματα προπαγάνδας που ακούγονται από τα μεγάφωνα της πόλης, θυμίζοντας και πάλι City 17, ενώ η ηχητική επένδυση από τον Daniel Licht συνοδεύει τη δράση διακριτικά, δίνοντας έμφαση στην δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας και όχι στον εντυπωσιασμό. Βασικός παράγοντας της καλλιτεχνικής εξίσωσης του Dishonored είναι και το στοιχείο της καταστροφής, αφού το Dunwall βρίσκεται στο έλεος μιας θανατηφόρας επιδημίας που προέρχεται από αρουραίους.
Η εγκατάλειψη κυριαρχεί και οι μοναδικές ενδείξεις ζωής είναι οι φρουροί του απολυταρχικού καθεστώτος, οι ληστές και οι πολίτες που αργοπεθαίνουν από την επιδημία, βήχοντας και ξερνώντας τα σωθικά τους στους δρόμους. Οι τελευταίοι από ένα σημείο και μετά μετατρέπονται σε “weepers”, μία μορφή ζόμπι που δεν είναι ιδιαίτερα απειλητικά, αλλά καθιστούν την εξερεύνηση στους κλειστούς χώρους λίγο πιο αγχωτική από όσο θα περιμένατε από ένα παιχνίδι που δεν ανήκει στην κατηγορία survival horror.
Η εγκατάλειψη και η καταστροφή μετουσιώνονται όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά και λειτουργικά, απελευθερώνοντας τον σχεδιασμό του χώρου και επιτρέποντας στο περιβάλλον να λειτουργήσει συνδυαστικά με τις δυνάμεις του Corvo για να πολλαπλασιάσει τις διαθέσιμες επιλογές. Πολλαπλές είσοδοι σε κτίρια, αρχιτεκτονική που ευνοεί την κάθετη εξερεύνηση και γενικά πάνω από τρεις τρόποι για να προχωρήσετε μέσα σε κάθε επίπεδο, σημαίνουν ότι δύσκολα ένα playthrough θα μοιάζει με ένα άλλο. Η ανεπτυγμένη -αν και όχι εντελώς απροβλημάτιστη- τεχνητή νοημοσύνη των NPC συνεισφέρει στην προσφερόμενη ποικιλία και καθιστά το Dishonored απρόβλεπτο και γεμάτο πιθανότητες, ενώ οι επιλογές του παίκτη σε ό,τι αφορά την διατήρηση στη ζωή ή όχι των στόχων του επηρεάζει την αντιμετώπισή του από τους φιλικούς NPC, την συχνότητα εμφάνισης κοπαδιών αρουραίων και weepers, την εξέλιξη του σεναρίου, ακόμη και τον καιρό, που χειροτερεύει ανάλογα με τον αριθμό των θυμάτων, αποδίδοντας έτσι εύγλωττα την σκοτεινή ατμόσφαιρα που προκύπτει και δείχνοντας και συμβολικά ότι οι ενέργειες του παίκτη επηρεάζουν τον κόσμο γύρω του.
Ειδικά η τελευταία αποστολή μεταβάλλεται σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με το αν ο Corvo υπήρξε αδίστακτος δολοφόνος ή όχι, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι συνέπειες των επιλογών του παίκτη είναι απτές. Σε έναν τίτλο που προσπαθεί να απορροφήσει τον παίκτη και να του δώσει την αίσθηση ότι αποφασίζει ο ίδιος για τα τεκταινόμενα και όχι ότι απλώς ελέγχει έναν χαρακτήρα και τον ακολουθεί παρατηρώντας παθητικά τις σεναριακές εξελίξεις, τα παραδοσιακά cut-scenes δεν θα ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή. Πράγματι, το Dishonored ακολουθεί και εδώ τα ένδοξα χνάρια του Half-Life 2, αφήνοντας τη δράση να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του παίκτη, με ελάχιστες σε συχνότητα και διάρκεια scripted σκηνές, χωρίς να εγκαταλείπεται ποτέ η προοπτική πρώτου προσώπου και η δυνατότητα κίνησης της κάμερας. Οι πληροφορίες που χρειάζεται ο Corvo προκειμένου να διαχειριστεί αποτελεσματικά την εκάστοτε κατάσταση προκύπτουν με οργανικό τρόπο, είτε κρυφακούγοντας διαλόγους των NPC, είτε διαβάζοντας σημειώματα, ενώ στοιχεία από την ιστορία του κόσμου του παιχνιδιού περιλαμβάνονται σε διάσπαρτα βιβλία.
Το animation των χαρακτήρων είναι σχετικά μέτριο και τα πρόσωπά τους δεν είναι ιδιαίτερα εκφραστικά, όμως ο καλαίσθητα στυλιζαρισμένος σχεδιασμός τους ταιριάζει απόλυτα με το συνολικό art direction και η ποιότητα του voice-over στους κεντρικούς χαρακτήρες είναι αρκετά υψηλή ώστε η φυσικότητα των σκηνών να διατηρείται σε αποδεκτά επίπεδα. Ίσως να έχετε ακούσει ότι ο τίτλος της Arkane μπορεί να ολοκληρωθεί σε ένα πεντάωρο, όμως για να συμβεί αυτό θα πρέπει κάποιος να παίξει πολύ πρόχειρα, χωρίς να απολαύσει στο παραμικρό το προσφερόμενο περιεχόμενο. Αν ασχοληθείτε όπως πρέπει με τον τίτλο, σχεδιάζοντας προσεκτικά τις κινήσεις σας, εξερευνώντας το περιβάλλον και ολοκληρώνοντας τα διαθέσιμα side quest, η διάρκειά του μπορεί εύκολα να εκτοξευθεί πάνω από τις 20 ώρες, ενώ πάντα θα υπάρχει το κίνητρο για νέο playthrough, λόγω της μεγάλης επιρροής των επιλογών στο gameplay, αλλά και της μεταβλητότητας του σεναρίου του παιχνιδιού.
Αν και μπορείτε να παίξετε ξανά κάθε αποστολή μεμονωμένα, δυστυχώς δεν περιλαμβάνεται New Game+ mode, μία προσθήκη που θα είχε πολύ περισσότερο νόημα στο Dishonored σε σχέση με άλλους τίτλους που την διαθέτουν. Ωστόσο, το πνεύμα του Metal Gear Solid και του Thief, όπως εκφράζεται μέσω των achievements “Ghost” και “Clean Hands”, θα σας ωθήσει στην προσπάθεια να ολοκληρώσετε ξανά το παιχνίδι χωρίς να σας εντοπίσει κανένας φρουρός και χωρίς να αφήσετε πίσω σας ούτε ένα θύμα, μία προσέγγιση που τελικά ανταμείβει περισσότερο τόσο σε επίπεδο in-game υλικών απολαβών, όσο και σε επίπεδο gameplay σε σχέση με την ακατάπαυστη σφαγή, διότι οι μηχανισμοί του stealth υπερτερούν σε ποιότητα υλοποίησης σε σχέση με τους αντίστοιχους της μάχης και δίνουν στο Dishonored μία στρατηγική χροιά, αυξάνοντας δημιουργικά τη διάρκειά του.
Όταν σε ένα νέο IP συνυπάρχουν τα χρωμοσώματα του Thief, του BioShock, του Assassin’s Creed, του Metal Gear Solid και του Half-Life 2 και συνδυάζονται αρμονικά με νέα στοιχεία τόσο στο art direction, όσο και στο gameplay, το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας τίτλος που χαρακτηρίζεται από το εξής οξύμωρο: ενώ προωθεί με κάθε τρόπο το μεγάλο εύρος επιλογών, δεν αφήνει στους παίκτες παρά μόνο μία -την αγορά του.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity