Όντας ένας τίτλος κτήνος, γεμάτος περιεχόμενο, ένα υβρίδιο ουσιαστικά μεταξύ open-world JRPG, hack n' slash τίτλου a la Devil May Cry, με επιρροές από Monster Hunter & Shadow of the Colossus, τη Δύση και πασπαλισμένο με στοιχεία horror, η ανταπόκριση που έμελλε να έχει στο κοινό αποτελούσε μυστήριο. Okay, η επιτυχία στην Ιαπωνία ήταν δεδομένη, μιας και δεν άργησε να χτυπήσει το μισό εκατομμύριο πωλήσεις στον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του. Εκεί που παρέδωσε τη σκυτάλη η Ιαπωνία, ανέλαβε η Δύση. Μέσα σε ένα πανζουρλισμό από τότε κυκλοφορίες, το Dragon's Dogma κατάφερε να πουλήσει άλλα τόσα και περισσότερα κομμάτια, φέρνοντας το συνολικό αριθμό αντιτύπων στα (τουλάχιστον) 1.4 εκατομμύρια. Χάρη σε αυτό, η Capcom έκλεισε το έτος της με κέρδη, και έβαλε πλώρη για τη συνέχεια. Πολλοί υποστηρίζουν πως το Deep Down που είδαμε στο PlayStation Event της Sony για το PS4 ήταν πρακτικά ένα tech demo του επόμενου Dragon's Dogma - λίγο το DD, λίγο το παρόμοιο ύφος, δε θέλει και πολλή σκέψη. Το τι ισχύει στην πραγματικότητα θα το δούμε λογικά στη φετινή Ε3, αν όχι στο επόμενο Tokyo Game Show. Μέχρι τότε, παρέα θα μας κρατάει το Dark Arisen, ένα πλήρες expansion του αρχικού τίτλου, η απόλυτη έκδοση του αν θέλετε, ικανή να γοητεύσει τόσο τους ήδη οπαδούς του franchise, όσο και να αιχμαλωτίσει κοινό που δεν είχε την ευκαιρία (πείτε τη και χαρά) να χαθεί στη χερσόνησο της Liogran μέχρι σήμερα.
Εμείς ομολογούμε πως ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία, μιας και πίσω στο Μάιο του 2012 βρισκόμασταν ακόμα σε διαδικασία γάμου με το Dark Souls. Ως συνέπεια, οφείλαμε να αντιμετωπίσουμε το Dark Arisen ως μία νέα κυκλοφορία, κι αυτό είναι που θα κάνουμε, μιας και αυτό επιθυμεί και η Capcom, κυκλοφορώντας το ως stand alone τίτλο, μην απαιτώντας την παρουσία του αρχικού δίσκου. Το παιχνίδι θέλει τον παίκτη μας, αυτόν που θα δημιουργήσουμε εξ ολοκλήρου από την αρχή, να πέφτει θύμα επίθεσης του Grigori, ενός μυθικού δράκου, που όχι μόνο σπέρνει την καταστροφή, αλλά μας κλέβει την καρδιά - στην κυριολεξία όμως. Με αυτό το τρόπο επαναφερόμαστε στη ζωή ως Arisen, τίτλος που σύμφωνα με τους μύθους αρμόζει σε αυτόν που θα βάλει τέλος στο τρόμο που σπέρνει στο βασίλειο της Gran Soren ο καταραμένος Δράκος, φέρνοντας μία νέα περίοδο φωτεινής προόδου κι ελπίδας. Cliche μέχρι αηδίας το ξεκίνημα θα έλεγε κανείς, και θα είχε και απόλυτο δίκιο. Η αλήθεια μάλιστα είναι πως το Dragon's Dogma ξεκινά κάπως μουντά, μουδιασμένα. Φαινόμενο συχνό σε τέτοιου βεληνεκούς παιχνίδια, όπου απαιτείται από τον παίκτη κάποια επένδυση χρόνου πριν αυτό ξεκινήσει να αποκτά τρομερό ενδιαφέρον. Καταφέρνει όμως το Dragon's Dogma να ανταποδώσει τη χάρη;
Έχοντας αφιερώσει κάτι παραπάνω από 20 ώρες στο τίτλο, μπορούμε να σας πούμε με σιγουριά πως όχι μόνο το Dark Arisen ανταμείβει τον παίκτη για το χρόνο που αυτός αφιερώνει πάνω του, αλλά τον κάνει να νιώθει περήφανος για κάθε μία από τις ώρες που το Save File του καταγράφει. Είναι μία από τις περιπτώσεις έρωτα και μίσους, που από τη μία καταργιέσαι την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησες το 6ωρο quest, αλλά από την άλλη η ώρα έχει πάει 03.15 και λες “δε βαριέσαι, 15 λεπτά ακόμα”. Και τσουπ, να σου που κοιτάς έξω και βλέπεις τον Ήλιο να καίει ωσάν λαμπάδα. Παρά το ταλαίπωρο και ανελέητο περπάτημα και backtracking που πολλές φορές απαιτείται, ούτε για μία στιγμή δε νιώσαμε πως το παιχνίδι μας έσερνε, πως απλά σπαταλούσε χρόνο ώστε να επεκτείνει τη διάρκεια του.
Ενώ λοιπόν άλλα παιχνίδια κάτω των 10 ωρών τείνουν να επαναλαμβάνονται από τις πρώτες ώρες ακόμα, ο τίτλος της Capcom προσφέρει συνεχώς νέα ερεθίσματα και προκλήσεις, κάνοντας σε να θες να αφιερώσεις όχι 20, όχι 30, αλλά ίσα με 80 ώρες στον ερωτεύσιμο κόσμο του. Να αναφέρουμε κάπου εδώ ότι ένα playthrough, μετά τις νέες προσθήκες και τη συμπερίληψη της νέας περιοχής/νησιού που ακούει στο όνομα Bitterblack Isle (ένα τεράστιο dungeon για τους πιο σκληροτράχηλους και τολμηρούς των παικτών), μπορεί να διαρκέσει από 50 μέχρι και 90 ώρες, ανάλογα πάντα με το ποσοστό ολοκλήρωσης των δευτερευόντων quests από τον παίκτη, καθώς την ποσότητα ωρών που περνά εκτός quests, είτε απλά κερδίζοντας πόντους εμπειρίας εξερευνώντας τον αχανή χάρτη, είτε συλλέγοντας υλικά για crafting όπλων, πανοπλιών και λοιπού εξοπλισμού. Σε μια προσπάθεια να προσελκύσει περισσότερο κοινό, ένα σύστημα fast travel προστέθηκε στο παιχνίδι, επιτρέποντας έτσι τη τηλεμεταφορά μεταξύ τριών βασικών περιοχών. Feature που δε χρησιμοποιήσαμε ουδεμία φορά, για τον απλούστατο λόγο ότι το παραμικρό ταξίδι από περιοχή σε περιοχή είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο, που φαντάζει σα μια νέα περιπέτεια. Θέλεις να το πραγματοποιήσεις, ακόμα κι αν αυτό μεταφράζεται σε 20 λεπτά παραστρατήματος από το κύριο objective.
Επιπρόσθετα, αν και δεν έχουμε άμεσο μέτρο σύγκρισης, το επίπεδο δυσκολίας φαντάζει κομματάκι αυξημένο. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που η φυγή πολλές φορές είναι το απαιτούμενο. Δε θα ξεχάσουμε την πρώτη μας απόπειρα να εξερευνήσουμε το Everfall, φτάνοντας όμορφα κι ωραία στο σημείο που εντοπίζεται το Portcrystal, νιώθοντας έως και περήφανοι θα λέγαμε για τα κατορθώματα μας. Κάπου εκεί, οι Ιάπωνες φαίνεται πως αποφάσισαν να σβήσουν το χαζό χαμόγελο από το πρόσωπο μας, ρίχνοντας ένα όμορφο χαστούκι στους παίκτες μέσω καταστροφικών εχθρών, καθιστώντας τη διαφυγή ως μοναδική επιλογή σωτηρίας. Το Dark Arisen είναι δύσκολο, όχι όμως άδικα δύσκολο. Η ανικανότητα να σημειώσουμε πρόοδο θα έρθει μονάχα αν έχουμε μεγαλύτερη ιδέα για τον εαυτό μας, αγνοώντας τις πραγματικές ικανότητες και όρια μας. Σε αυτό το κομμάτι, τρομερά σημαντικό ρόλο παίζει και το σύστημα των Pawns. Ως Arisen, έχουμε την ικανότητα να στρατολογήσουμε έως και τρία Pawns (γνωστά και ως Myrmidons), υπάρξεις προορισμένες να ακολουθούν τον εκάστοτε Arisen. Δεν έχουν δικιά τους βούληση ή συναισθήματα, εξού και η ονομασία τους (πιόνια).
Στην πραγματικότητα αποτελούν το ισχυρότερο όπλο μας ενάντια σε οποιαδήποτε πρόκληση, αφού τη βοήθεια αυτών η πρόοδος είναι πρακτικά ανίκανη. Η επιλογή τους γίνεται με βάση το στυλ παιχνιδιού και το Vocation του παίκτη. Vocation αποκαλούμε τα 9 classes του τίτλου, τα οποία χωρίζονται σε τρία groups, Basic, Advanced και Hybrib. Ο παίκτης καλείται να επιλέξει μεταξύ Fighter, Strider, Mage, Warrior, Ranger, Sorcerer, Mystic Knight, Assassin και Magic Archer. Κανένα δεν έχει προβάδισμα έναντι του άλλου, αφού το μόνο που αλλάζει είναι η εστίαση σε τομείς. Τα Basic Vocations λόγου χάρη ισορροπούν μεταξύ επίθεσης και άμυνας, τη στιγμή που τα Advanced θυσιάζουν την άμυνα για την επίθεση. Τα Hybrid πάλι, αποτελούν μία μείξη, όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομα τους. Εμείς επιλέξαμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Strider, δίνοντας έτσι την ικανότητα στην ηρωίδα μας να χαρακτηρίζεται από τρομερή ταχύτητα, ικανότητα να πολεμήσει τόσο από απόσταση όσο και σώμα με σώμα μέσω daggers, και το κυριότερο, κάνοντας εφικτό το σκαρφάλωμα a la Shadow of the Colossus πάνω σε γιγαντιαίους εχθρούς, παραδίδοντας τεράστιες ποσότητες damage σε ευάλωτα σημεία.
Όπως καταλαβαίνετε, οι ελευθερίες που δίνονται στον παίκτη σχετικά με το πως θα προσεγγίσει την εκάστοτε κατάσταση είναι πάμπολλες, ανάλογα πάντα με το πως αρέσκεται να παίζει. Μιας και πρακτικά το βασικό Pawn μας καλούμαστε να το δημιουργήσουμε και “σμιλέψουμε” εμείς οι ίδιοι, ακόμα και υποστηρικτικό ρόλο θα μπορούσε να έχει ο κύριος ήρωας μας, αν εμείς το επιθυμούσαμε. Αν υποθέσουμε λόγου χάρη ότι είμαστε φίλοι της μάχης εξ αποστάσεως, θα μπορούσαμε κάλλιστα να δομήσουμε το κύριο Pawn μας ως Fighter βαρέων κυβικών, κάτι σαν Tank δηλαδή, και εμείς απλά να παρείχαμε support από απόσταση. Το ίδιο ισχύει για τους fans των Mages και Sorcerers, και ούτω καθεξής. Σα σύστημα δουλεύει άψογα, με την προϋπόθεση ότι έχουμε στήσει σωστά το -μέχρι και- τετραμελές team μας.
Μιας και αναφέρθηκε το στοιχείο της συνεργασίας, να αναφέρουμε εδώ πως αντίθετα με την κοινή γνώμη, το Dragon's Dogma δε διαθέτει multiplayer στοιχείο. Δε δύναται δηλαδή να παίξουμε παρέα με κάποιο φίλο μας, είτε επισκεπτόμενος αυτός τον κόσμο μας είτε εμείς το δικό του a la Dark Souls. Η μοναδική επικοινωνία που υπάρχει μεταξύ παικτών είναι η ικανότητα του να προσηλυτίσουμε τον Arisen του ως δικό μας Pawn, κι αυτός αντίστοιχα το δικό μας. Παρόλα αυτά, μία τέτοια κίνηση δεν επηρεάζει σε καμία περίπτωση τα στατιστικά του κάθε παίκτη, αφού αυτό που εμείς δανειζόμαστε είναι στην ουσία ένα αποτύπωμα του, όχι ο ίδιος ο παίκτης. Σαν concept έχει ενδιαφέρον, αν και προσωπικά δε το χρησιμοποιήσαμε, ελέω αδυναμίας του κώδικα που μας στάλθηκε να συνδεθεί online. Το τεχνικό κομμάτι του τίτλου είναι μια μεγάλη κουβέντα. Δίχως σε καμία περίπτωση να ρίχνει σαγόνια με τον οπτικοακουστικό του τομέα, το Dark Arisen καταφέρνει να εντυπωσιάσει όσο πρέπει, συνετά κι όμορφα. Είναι προσεγμένο όσο πρέπει, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Το μοντέλο φυσικής δείχνει να δουλεύει άψογα, και τα loading times είναι ελάχιστα, αν αναλογιστεί κανείς την κλίμακα του κόσμου. Menus που έχουν βάθος αλλά δεν μπερδεύουν στο ελάχιστο, και φυσικά παρουσία τόσο του μεταφρασμένου audio track, όσο και του Ιαπωνικού για τους οπαδούς του original voiceover.
Θα προλάβουμε όσους εντοπίσουν ομοιότητες, αναφέροντας πως το ορχηστρικό κομμάτι το υπογράφει ο Tadayoshi Makino, άνθρωπος που κρύβεται και πίσω από τη σειρά Monster Hunter. Εδώ οι συνθέσεις του είναι πιο “βαριές”, με έμφαση στην κλειστοφοβία και στην ατμόσφαιρα. Η κάμερα καταβάλει τα μέγιστα ώστε να μην κουράζει, με προβληματάκια να παρουσιάζονται μονάχα στις πολύ στενές περιοχές και διαδρόμους. Κατά τη διάρκεια της μάχης σπάνια “μπήκε στη μέση”, ενώ το frame rate κι αυτό έμενε σταθερό δίχως κολλήματα και εκνευριστικά drops. Σαν κάθε Ιαπωνικό RPG που σέβεται τον εαυτό του, το Dragon's Dogma έχει κι ένα εξαίσιο character creation σύστημα, συνοδευόμενο από ένα εξίσου ποιοτικό σύστημα crafting και weapon improvement. Σε βαθμό μάλιστα που το πλήθος των αντικειμένων εντυπωσιάζει, είτε πρόκειται για άνθη και βότανα, είτε για πετρώματα ή εξοπλισμό.
Με τιμή κάτι λιγότερο από 30€ στην Ελλάδα -ακόμα πιο φθηνά προς Μ. Βρετανία μεριά-, το Dark Arisen είναι μονόδρομος για όσους δεν έχουν ήδη στη συλλογή τους το Dragon's Dogma. Πρόκειται για έναν άκρως ενδιαφέροντα τίτλο που σφύζει από βάθος, αναπτυγμένου με μεράκι και αγάπη από μία σχολή developers που πλέον δύσκολα κερδίζει την αναγνώριση που της αρμόζει. Όσοι πάλι έχετε ήδη το Dragon's Dogma και διψάτε για μία extra πρόκληση, το Bitterblack Isle σας περιμένει.
Μπράβο Δημήτρη πολύ ωραίο review,αξίζει τα λεφτά του.
Δημητρη συγχαρητηρια για το review.Σε ποια κονσολα ειναι καλυτερο?Μπορει καποιος στο ενδιαμεσο του παιχνιδιου να αλλαξει και να γινει απο knight -mage πχ?
Με φοβίζουν τα glitches!
MIKES 13, στα χέρια μου έχει πέσει μόνο η PlayStation 3 έκδοση, οπότε δεν έχω άποψη για το τεχνικό τομέα στο Xbox 360. Το metacritic score του είναι ελαφρώς μεγαλύτερο στο PS3, αλλά ελάχιστη σημασία έχει, μιας και αυτό καθορίζεται από το μέσο όρο των reviews (μπορεί πολύ απλά τα exclusive μέσα του Τύπου να έδωσαν μεγαλύτερη βαθμολογία). Η Capcom δε μας συνηθίζει σε τεράστιες διαφορές μεταξύ των εκδόσεων της, οπότε πάρε το όπου θες.
Όσον αφορά τα classes, μπορείς να αλλάξεις class την πρώτη φορά που επισκέπτεσαι το Gran Soren, στο τοπικό Inn (υπολόγιζε τουλάχιστον 6 με 7 ώρες μέσα στο παιχνίδι). Λογικά μπορείς και αργότερα, απλά δεν ξέρω από ποιο σημεία και μετά παύεις να έχεις αυτή την ικανότητα. Επίσης keep in mind ότι ενώ μπορείς να αλλάξεις ανά πάσα στιγμή το class του κύριου Pawn σου, δε σου δίνεται η δυνατότητα να επιλέξεις Hybrid class, οπότε διάλεξε προσεκτικά στο ξεκίνημα.
Με απογοήτευσε. Το περίμενα ποιό καλό αλλά.... Του βάζω 7 κι αυτό χαρισματικά
SADDD
Στο normal που το έπαιξα δεν νομίζω να υπάρξει κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Δεν είναι και βόλτα στο πάρκο αλλά δεν πιστεύω ότι θα κολλήσεις κάπου. Μπορείς να κάνεις save κάθε 5 βήματα. Αν τα βρεις σκούρα μπορείς να προσλάβεις τζάμπα στο party σου, τον 60άρη pawn κάποιου φίλου σου που έχει τερματίσει το παιχνίδι και να σε βοηθήσει πολύ. Τέτοια παιχνιδάρα σε τέτοια τιμή, μην τη χάσεις!
Τώρα το έβαλα και βλέπω ότι έχει και Easy Mode και μπορείς να το αλλάξεις και αφού αρχίσεις το παιχνίδι οπότε είσαι κομπλέ. Επίσης πρόσεξα ότι έχω σβήσει το save μου! :o