Το σενάριο είναι βγαλμένο από τα κόκκαλα κάθε νουάρ ή γουέστερν που σέβεται τον εαυτό του. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ο ανώνυμος ήρωας, ένας χαρισματικός οδηγός αυτοκινήτων που εργάζεται σαν κασκαντέρ ταινιών δράσης, ενώ παράλληλα παίρνει μέρος σαν οδηγός διαφυγής σε ληστείες και λοιπές παράνομες ενέργειες. Λιτός, μοναχικός, απόμακρος, λιγομίλητος, με μόνο αλλά τεράστιο πάθος την οδήγηση, δε θα μπορούσε να είναι κλασσικότερος κεντρικός χαρακτήρας. Το συναίσθημα όμως θα μπει στη ζωή του, για το συναίσθημα θα αποφασίσει να μπλέξει σε μια ληστεία και από εκείνο το σημείο και μετά μπαίνει όλο και πιο βαθιά. Με ένα χαρακτήρα μεταξύ καουμπόι και εκτελεστή, η εξέλιξη δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική.
Η ταινία δείχνει τις καταβολές της από την εισαγωγή κιόλας. Μια νυχτερινή καταδίωξη που θα μπορούσε να είχε υπογράψει ο Μάικλ Μαν του «Heat» και του «Collateral», σε μια αστική νύχτα γεμάτη μοναξιά και φώτα νέον και αμέσως μετά οι τίτλοι της αρχής με ροζ γραμματοσειρά του ’80 και ανάλογη electro μουσική. Εδώ δεν υπάρχουν ατάκες, συνεχής δράση και ενδιάμεσος χρόνος μέχρι την επόμενη έκρηξη και το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών δεν ήρθε καθόλου τυχαία. Πλάνα γεμάτα σκιές και ένταση, φωτογραφία και λήψεις που αποτυπώνουν πλήρως την ψυχή των χαρακτήρων και πάνω απ’ όλα μια αφήγηση βασισμένη καθαρά στην εικόνα και όχι στους διαλόγους.
Ο Νίκολας Ρεφν δείχνει μια μοναδική ικανότητα να πηγαίνει την ένταση από το μηδέν στο μέγιστο μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Στο πιο αργό πρώτο μέρος καταφέρνει να καθηλώσει το θεατή με τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, παίζοντας με τα συναισθήματά τους, ενώ στο δεύτερο μέρος απλά αφήνει τη δράση να ξετυλιχτεί δείχνοντας μια άλλου είδους μαστοριά. Η βία είναι συγκριτικά λίγη μα όπου υπάρχει είναι τόσο έντονη που συγκλονίζει.
Πρόκειται πραγματικά για ρεσιτάλ σκηνοθεσίας που φέρνει στο νου, εκτός από τις προαναφερθείσες και το «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» ή το «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο», χωρίς σε καμία περίπτωση η ταινία να γίνεται ένα απλό tribute ή να χάνει την αυτόνομη προσωπικότητά της. Και ασφαλώς, από στιλ η ταινία έχει μπόλικο. Από το ασημί αγωνιστικό μπουφάν του πρωταγωνιστή που όσο πάει λερώνεται και περισσότερο μέχρι τις 80’s αναφορές και τα αυτοκίνητα που εμφανίζονται, οι μικρές λεπτομέρειες καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά.
Οι ερμηνείες ενισχύονται ακόμα περισσότερο από το εξαιρετικό casting. Ο Γκόσλινγκ λάμπει. Παίζει τελείως μινιμαλιστικά και εντελώς σωματικά, με τη στάση του και μικρές, εκφραστικές κινήσεις και πετυχαίνει ένα αποτέλεσμα πολύ σπάνιο σήμερα. Απόμακρος και συνάμα συναισθηματικός, ψύχραιμος, με ένα δεύτερο επίπεδο κάτω από το ήρεμο παρουσιαστικό του, δίνει μια τρομερή ερμηνεία. Ακολουθείται από την Κάρεϊ Μάλιγκαν, που κερδίζει το θεατή κάθε φορά που εμφανίζεται με την απλότητα και τη γλυκύτητα της.
Όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι άψογοι, απλά ξεχωρίζει ο Ρον Πέρλμαν λόγω εμφάνισης και αναγνωρισιμότητας. Ο τρόπος που ηθοποιοί και σκηνοθέτης παίζουν με τη σιωπή και την κάμερα εντυπωσιάζει και δίνει άλλη ποιότητα στην ταινία. Η μουσική αποτελείται από electro και disco κομμάτια του ’80, αλλά απαρτίζεται και από εξαιρετικά ambient και lo-fi θέματα που δένουν τέλεια με τις νυχτερινές λήψεις στην πόλη.
Το «Drive» είναι η πρώτη σημαντική ταινία της χειμερινής σαιζόν και σίγουρα μια από αυτές που θα ξεχωρίσουν. Είναι μια ταινία βίαιη, ευαίσθητη μέσα στη σκληράδα της, με μια υφέρπουσα μελαγχολία. Είναι όμως και μια διαφορετική περιπέτεια, γυρισμένη με δεξιοτεχνία, που πατά στα καλύτερα δείγματα αμερικανικού κινηματογράφου. Μην περιμένετε να δείτε το νέο «Transporter». Αν θέλετε όμως να δείτε κάτι αντρίκειο, ξεχωριστό και που μπορεί να σταθεί άφοβα δίπλα σε κλασσικές ταινίες προτιμήστε το άφοβα.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Tην είχα στα υπόψιν αυτή την ταινία και με αυτά που διάβασα τώρα είμαι 1000% σίγουρος ότι θα την δω!
Η ταινία θα είναι άπαιχτη, την περιμένω πώς και πώς και μπράβο που βγάλατε τόσο γρήγορα review , ένας ακόμα λόγος για να τη δω. Like Steve McQueen, all we need's a fast machine and we're gonna make it all right...
Ξαφνικά όλες μαζί οι ταινίες του Colsing βγαίνουν μέσα στον ίδιο μήνα. Τον ξέσκισαν τον "νεαρό Ηρακλή" που κατά τα άλλα πλασάρετε πλέον ως ανερχόμενος, ποιοτικός αλλά ταυτόχρονα εμπορικός αστέρας του Hollywood.
Το συγκεκριμένο είναι μάλλον και το πιο αξιόλογο από τα τρία.
Ελπίζω να συνεχίσει σε αυτή τη λογική ο Cosling και να μην τον "κάψουν" με κανένα ρόλο τύπου Κίτρινος Φανάρι, Κόκκινο Μανάρι ή Σούπερ Γκούφι...
Μολις την ειδα. Αρκετα καλη και ατμοσφαιρικη. Και που καλα γυρισμενη.
Δεν μου αρεσε τοσο πολυ σαν υποθεση αλλα περισσοτερο επειδη απεχει πολυ απο τις ταινιες τις εποχης. ....
"Εκτός από τον αμερικανικό κινηματογράφο που περιορίζεται στα ανούσια remakes-αρπαχτές και τα υποτιθέμενα blockbusters"
Αυτο.
ενταξει νεν νουαρ αισθητικης βλεπεται.
Η ταινία πρέπει να είναι φοβερή,αν προλάβω μέσα στην εβδομάδα θα πάω να την δώ. μπράβο για το πολύ καλό review.
Ευχαριστώ πολύ παιδιά! Ελπίζω να την είδατε και να σας άρεσε. Από εκεί και πέρα, αν θέλετε να γράψετε δύο λίγια είτε για την κριτική μου είτε για την ίδια την ταινία είστε παραπάνω από καλοδεχούμενοι.
looks promising...παίζει και ο Gosling...
Πολύ καλό movie review Tobajaras :D Η ταινία μετά από αυτά που διαβάζω βλέπεται άνετα. Επειδή η παρέα ψήνεται για τέτοια θα πάμε να το δούμε. Nα πω την αλήθεια μου ήταν παντελώς άγνωστη μέχρι να διαβάσω το review. Στο metacritic δεν έψαξα καθόλου...
Πολύ ωραία ταινία!!! Έχω δει τις δύο ταινίες με τον Ράιαν Γκόσλινγκ τον Σεπτέμβρη! Περιμένω την τρίτη του ταινία τον Οκτώβρη το The Ides Of March!!
Πολύ καλό Review!Εντάξει η ταινία γάμησε απλά,τρομερή ατμόσφαιρα,μουσική σκηνικά,ηθοποιοί,ήδη απο τις πρώτες σκηνές κατάλαβα ότι έχει κάτι το ξεχωριστό,η μουσική ταίριαξε γάντι κατευθείαν και δημιούργησε σούπερ ατμόσφαιρα.Οσο για τον Gosling είναι ηθοποιάρα τον τελευταίο καιρό πρίν βγεί το Drive άρχισα να βλέπω κάποιες ταινίες που έχει παίξει,και είναι top,να αναφέρω το Half Nelson,Blue Valentine,Believer,Fracture και τώρα έρχεται το Drive να δέσει το γλυκό.Δεν τον θεωρώ εμπορικό,αλλά θα τον κάνουν,γιατί πλέον είναι top.
Την είδα κι εγώ την ταινία, και πραγματικά η λέξη που της ταιριάζει καλύτερα για μένα, είναι "ξεχωριστή". Το αντιλαμβάνεται κανείς απο τα πρώτα κιόλας λεπτά, με την ατμόσφαιρα, τον πρωταγωνιστή, τα ροζ εισαγωγικά γράμματα και τη μουσική. Για να μην επεκταθώ, θα πω απλά οτι απόλαυσα το κάθε λεπτό της ταινίας.
Μπορώ να πώ πως πάει καιρός που είδα τέτοια ταινία.
παρα μα παρα πολυ καλη ταινια ειναι :)
εγώ δεν τρελάθηκα καθόλου