Η ομάδα βασίστηκε σε τρία βασικά συμπεριφορικά χαρακτηριστικά κατά την εστίαση σε κοντινά αντικείμενα: το πώς τα μάτια εστιάζουν (συλλογή), το πώς στρέφονται προς τα μέσα και το πώς η κόρη συρρικνώνεται, λαμβάνοντας επίσης υπόψη την ενεργοποίηση των διαδρομών ON και OFF στην αμφιβληστροειδή, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την επεξεργασία του φωτός και του σκότους αντίστοιχα. Προηγούμενες μελέτες έχουν συνδέσει μια ασθενέστερη διαδρομή ON με μυωπία, αλλά ο μηχανισμός παρέμενε θολός· σε αυτή τη μελέτη διαπιστώθηκε ότι η αντίθεση είχε μεγαλύτερη σημασία από τη φωτεινότητα όταν τα μάτια στρέφονται προς τα μέσα και η κόρη συρρικνώνεται.
Ακόμα, στους μύωπες τα μάτια έδειχναν να είναι ήδη περισσότερο στραμμένα προς τα μέσα ακόμα και πριν από την εστίαση, ενώ η κόρη τους συρρικνωνόταν περισσότερο από εκείνη των ατόμων με φυσιολογική όραση, συνδυασμός που πιθανώς επιδεινώνει την ασθένιση της διαδρομής ON. Από αυτά τα στοιχεία οι ερευνητές προτείνουν μια νέα υπόθεση: στην μυωπία η εστίαση προτιμάται έναντι της φωτεινότητας, δημιουργώντας έτσι ένα είδος ανατροφοδότησης που υπεραντισταθμίζει την κατάσταση και επιδεινώνει την πάθηση, κάτι που εντείνεται σε περιβάλλοντα με λιγότερο φως, όπως είναι τα εσωτερικά χώροι. Η προσπάθεια συμπίεσης της κόρης για να «κοφτεί» το είδωλο κοντινών αντικειμένων σε μια οθόνη ή σε ένα βιβλίο, σε συνδυασμό με την ήδη χαμηλή φωτεινότητα, μπορεί να προκαλέσει σημαντική μείωση του φωτός που φτάνει στην αμφιβληστροειδή, οδηγώντας σε μειωμένη διέγερση της οφθαλμικής φλοιωντικής διαδρομής.
Η μελέτη υποστηρίζει την ιδέα ότι η μυωπία δεν προκαλείται αποκλειστικά από θολή όραση, αλλά και από την απώλεια φωτός στον αμφιβληστροειδή, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί κάποιοι τύποι φακών διόρθωσης που είναι πολύ ισχυροί μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα, επειδή μειώνουν την ποσότητα του φωτός που φτάνει στην αμφιβληστροειδή εκτός από το να αλλάζουν την εστίαση.
Η μυωπία είναι περίπλοκη, καθώς έχει ισχυρό γενετικό συστατικό και οφείλεται σε μια οφθαλμική σφαίρα που είναι πιο μακριά από το φυσιολογικό, με αποτέλεσμα τα εισερχόμενα σήματα φωτός να μην εστιάζονται σωστά στην αμφιβληστροειδή. Η μελέτη του SUNY όμως προσφέρει νέα διάσταση: η έκθεση σε φως, ειδικά έξω από το περιβάλλον, μπορεί να παίζει κρίσιμο ρόλο στην πρόληψη ή την επιδείνωση της πάθησης, καθώς σε έντονο εξωτερικό φως η κόρη συρρικνώνεται για να προστατεύσει το μάτι ενώ εξακολουθεί να φτάνει αρκετός φως στην αμφιβληστροειδή. Αυτά τα αποτελέσματα έρχονται σε αντίθεση με την κοινή άποψη ότι η αιτία αυξάνεται κυρίως από την πολύ ώρα που περνούν τα παιδιά μπροστά σε οθόνες, λέγοντας ότι το πραγματικό πρόβλημα ίσως να είναι η αύξηση του χρόνου που περνούν μέσα σε εσωτερικούς χώρους που είναι σχετικά ζωφεροί, συνδυασμένη με συνεχείς εργασίες κοντινής εστίασης.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity