Το στοιχείο του “supernatural” πάντα θεωρούνταν in, ανεξαρτήτως της δεκαετίας, αλλά όταν κι ο κινηματογράφος κατακλύζεται από τέτοιες παραγωγές, δεν αργεί κανείς να αντιληφθεί πως το κοινό διψά για τέτοιο περιεχόμενο. Σοφά λοιπόν ο Tom Holland, σεναριογράφος του original, και η Marti Noxon, μία από τις πιο ισχυρές παρουσίες στη σημερινή αμερικανική τηλεόραση, αποφάσισαν να αναδημιουργήσουν την κλασσική πλέον παραγωγή του 1985, η οποία ακόμα και σήμερα λατρεύεται από φίλους του είδους. Στη σημερινή αυτή εκδοχή του Fright Night, το setting μπορεί να έχει αλλάξει, και μαζί του και οι καιροί, αλλά ευτυχώς για τη ταινία και ως συνέπεια το κοινό, η εξυπνάδα στο σενάριο και τις ερμηνείες, παραμένει, και μάλιστα σε μεγάλες δόσεις. Αυτό είναι και το θετικό όταν έστω κι κομμάτι του αρχικού καστ συμμετέχει σε ένα remake. Κι όταν μάλιστα έχεις τον Graig Gillespie στην καρέκλα του σκηνοθέτη, υπεύθυνο για το Lars and the Real Girl και πιθανότατα την επαγγελματική καταξίωση που βιώνει σήμερα ο Ryan Gosling (Drive, The Ides of March, Crazy, Stupid, Love), λίγα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά.
Και για του λόγου το αληθές, ελάχιστα πράγματα πηγαίνουν όντως στραβά. Πατώντας πάνω στις διδαχές του κλασσικού, το Fright Night καταφέρνει να αποφύγει τα παραστρατήματα που μαστίζουν το είδος, μέσω μίας άψογης ισορροπίας μεταξύ χιούμορ και τρόμου, άψογων ερμηνειών και πρώτης τάξεως ειδικών εφέ. Ως setting έχουμε μία πρότυπη πόλη εντοπισμένη μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Las Vegas, απαρτισμένη από οικίες κλώνους, που ξυπνά μνήμες από το Edward Scissorhands. Ως πρωταγωνιστές η κλασσική ομάδα εφήβων, αποτελούμενη από τα κλασσικά μέλη, τον περιθωριοποιημένο geek, τον πρώην geek και νυν cool έφηβο ήρωα, την super hot φιλενάδα του, και το συμπληρωματικό cast των douches που τους πλαισιώνουν. Ως κακός της υπόθεσης, ο φαινομενικά φιλήσυχος γείτονας, που όλως τυχαίως κατοικεί μέτρα μακριά από το σπίτι του πρωταγωνιστή, Charley.
Μέχρι εδώ τα παραπάνω ακούγονται τραγικά κλισέ, και είναι. Η προσεκτική επιλογή του καστ όμως, δίνει άλλη διάσταση στα πράγματα. Τον Charley υποδύεται o Anton Yelchin, γνωστός τόσο από τους πρόσφατους ρόλους του στα Star Trek και Terminator Salvation, αλλά και από το Hearts in Atlantis (2001) του Stephen King, στο πλευρό του Anthony Hopkins. Στο ρόλο της διαζευγμένης μητρός του, η Toni Collette, της οποίας το αστείρευτο ταλέντο δυστυχώς μένει ανεκμετάλλευτο. Η εντυπωσιακή Imogen Poots, την οποία προσωπικά γνωρίσαμε στο 28 Weeks Later, αναλαμβάνει το ρόλο της Amy, που αν και αρχικά σχετικά επιφανειακός, στην πορεία αποκτά ενδιαφέρον. O ξεκαρδιστικός Christopher Mintz-Plasse υποδύεται τον κλασσικά περιθωριοποιημένο Ed, πρώην κολλητό του Charley, χάρη στον οποίο ο τελευταίος μπαίνει στο στόχαστρο του Jerry.
Ποιος είναι ο Jerry; Μα φυσικά ο βρικόλακας της διπλανής πόρτας, υποδυόμενος από τον Colin Farrell. Κάπου εδώ να αναφέρουμε πως αντιπαθούμε τον Farrell. Δε μας έχει κάνει κάτι, και όσο κι αν προσπαθούμε να βρούμε το λόγο, δε μας έρχεται. Οπότε έχουμε να κάνουμε με μίσος by default, σαν κάτι στο πρόσωπο του να μη μας κάνει click. Ομολογούμε όμως, πως ο πρόσφατος του ρόλος στο Horrible Bosses, καθώς και η τρέχουσα ερμηνεία του στο Fright Night, αρχίζουν να μας αλλάζουν άποψη. O Jerry λοιπόν, με μία πρώτη ματιά φαντάζει ως ο απόλυτος εργένης. Γοητευτικός, δουλευταράς, μιας και υποτιθέμενα δουλεύει τη βραδινή βάρδια σε ένα εργοτάξιο, και φυσικά ανύπαντρος. Στην πραγματικότητα; 400κάτι ετών βρικόλακας, εκ των ισχυρότερων και πιο αιμοσταγών φυλών της Μεσογείου.
Ενώ λοιπόν οι καιροί προστάζουν για γκρουμαρισμένους έφηβους βρικόλακες με εξαίσιες στιλιστικές ανησυχίες, κάτι τέτοιο εδώ δεν ισχύει. Ο Jerry, παρά το γελοίο όνομα για βρικόλακα, και δη υπεραιωνόβιο, αρχικά αμφιταλαντεύεται μεταξύ του μυστηριώδους και του επικινδύνου, πριν αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα, και μαζί της τόνους βίας. Κάτι τέτοιο βέβαια αργεί να συμβεί, μιας και ο σκηνοθέτης, πιστός στο παρελθόν, εντείνει την αγωνία και το σασπένς όσο περισσότερο μπορεί, συνεχώς προσθέτοντας νέα στοιχεία στη συνταγή, κλιμακώνοντας την αδημονία όλο και περισσότερο. Χαρακτηριστική είναι μία σκηνή κατά την οποία ο Jerry θέλοντας με πλάγιο τρόπο να δεχτεί πρόσκληση στο σπίτι του Charley (ως γνωστόν δίχως πρόσκληση οι βρικόλακες τρώνε πόρτα), ζητά να δανειστεί μία εξάδα Budweiser. Ο σωστός χειρισμός του ρόλου από πλευράς Farrell, το παιχνίδι μεταξύ αυτοσαρκασμού και επιβολής, προσθέτει extra πόντους, κάνοντας τον Jerry την... καρδιά της ταινίας.
Το μυστικό συστατικό όμως που κάνει το Fright Night να εκρήγνυται από ένα σημείο και μετά, εντοπίζεται αλλού. Όχι στα εντυπωσιακά special effects, ούτε το επιθετικό 3D που επιθυμεί να σας γεμίσει αίματα και να σας καρφώσει με κάθε είδους μυτερό αντικείμενο. Ο λόγος για τον ένα και μοναδικό David Tennant. Για όσους δε τους λέει κάτι το όνομα, πρώτον ντροπή και αίσχος. Δεύτερον, ίσως ο όρος “The Doctor” σας βοηθήσει. Αν δεν έχετε κάνει ακόμα τη σύνδεση, είστε έρμαιοι της ίδιας σας της μοίρας. Τραβάτε στο IMDb. Με το ρόλο του ως Peter Vincent, καταφέρνει να προσθέσει αυτό το κερασάκι στη τούρτα που έλειπε από το Fright Night, μετατρέποντας το σε ένα σύγχρονο κλασσικό. Δήθεν κυνηγός βρικολάκων και ουσιαστικά πρακτικά πετυχημένος show man στο Las Vegas, ο Peter Vincent (το όνομα αποτελεί συνδυασμό των μικρών ονομάτων δύο θρύλων του horror, Vincent Price και Peter Cushing) θα προσεγγισθεί από τον Charley για βοήθεια.
Εκεί θα ανακαλύψουμε πως αυτό που αρχικά φαντάζει ως μία μείξη μεταξύ Criss Angel και Russel Brand, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα προσωπείο, ενός προβληματικού και πιθανότατα αλκοολικού (καταπίνει το Midori σα νερό) ανθρώπου, που όμως δεν παύει να είναι απίστευτα διαβασμένος πάνω στο τομέα του μυστικιστικού, με αρκετά μυστικά να μαστίζουν το παιδικό παρελθόν του.
Κάθε ένα από τα γοητευτικά στοιχεία του Fright Night, έρχονται και δένουν μετά το πρώτο μισό (ίσως και τα 2/3) της ταινίας, σε μία κορύφωση που αρμόζει σε κάθε προσθήκη του είδους. Καταφέρνει λοιπόν το Fright Night να απωθήσει την κατάρα των remakes; Ω ναι. Η παραγωγή του 2011 όχι μόνο στέκεται στα πόδια της, αλλά ταυτόχρονα αποδίδει φόρο τιμής στο κλασσικό, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μη καταστρέφοντας όσα έχτισε, πράγμα σημαντικό, και εκσυγχρονίζοντας μία λατρεμένη συνταγή, που σίγουρα θα διασκεδάσει τους εραστές του είδους. Τώρα για τους εραστές του 3D, δεν παίρνουμε κι όρκο...
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity