Ξεκινάμε με το No 10...
No 10: Doom (2005)
Η εκτρωματική εκδοχή του δημοφιλέστατου παιχνιδιού που απογοήτευσε όλους τους (νοήμονες) gamers με τον πιο αδυσώπητο τρόπο. Οι όποιες ελπίδες ότι τα παλικάρια της id Software θα έβαζαν το χεράκι τους στο σενάριο και την παραγωγή διαψεύστηκαν. Το σενάριο; Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Κακογραμμένο και αλλοιωμένο σε βαθμό κακουργήματος. Προφανώς προσέκρουσε στον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία των Αμερικάνων. Κατ’ αυτό τον τρόπο δεν υπάρχουν Πύλες στην Κόλαση, διαβολικά πλάσματα, ματοβαμμένες πεντάλφες και όλα τα στοιχεία εκείνα που δημιουργούσαν τη μοναδική ατμόσφαιρα του Doom. Όλα αντικαταστάθηκαν με πολιτικώς ορθά σύμβολα. Κάπως έτσι φτάνουμε σε ένα πρόγραμμα δημιουργίας υπερανθρώπων (!) που δεν πέτυχε (μα τι έκπληξη κι αυτή;). Γενετικές μεταλλάξεις σε εργαστήριο στον Άρη και δεκάδες αιμοδιψή… ζόμπι. Κάτι δηλαδή σαν Resident Evil στον Κόκκινο Πλανήτη. Μέσα σε αυτό το νεφέλωμα ηλιθιότητας έχουμε και τη γνωστή ομάδα των πυροβολώ-ότι-κινείται πεζοναυτών που έρχονται να «ξεκαθαρίσουν» την κατάσταση. Φτηνιάρικη παραγωγή και ακόμη πιο φτηνιάρικες ερμηνείες που βρωμάνε στερεότυπο από χιλιόμετρα μακριά. Η αίσθηση ότι ΟΛΗ η ταινία γυρίστηκε σε ένα διάδρομο που κάθε φορά άλλαζε απλά κατεύθυνση καθιστά την ταινία κάτι περισσότερο από βαρετή. Το ελεεινό τέχνασμα στα τελευταία λεπτά της ταινίας, όπου η κάμερα σε λήψη πρώτου προσώπου επιχειρεί να αναπαραστήσει την αντίστοιχη αίσθηση του παιχνιδιού αποδεικνύεται ανεπαρκές. Το μόνο θετικό χαρακτηριστικό της ταινίας είναι ότι τη μουσική της επένδυση ανέλαβε ο Clint Mansell. Αγοράστε λοιπόν το O.S.T. και αγνοήστε την ταινία!
No 9: Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009)
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τη σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Andrzej Bartkowiak. Ο γνωστός σάτυρος/σκηνοθέτης wannabe. Αφού ασέλγησε πολλάκις πάνω στο Doom αποφάσισε ότι υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες να καταστρέψει το μύθο που έχουν δημιουργήσει διάσημα παιχνίδια. Αυτή τη φορά το θύμα του είναι το Street Fighter: The Legend of Chun-Li. Το σενάριο έγραψε και επιμελήθηκε 12χρονος στις καλοκαιρινές του διακοπές ενώ για τα ειδικά εφέ επιστρατεύτηκε έμπειρη ομάδα που διατηρεί οικιακή βιοτεχνία chopsticks στο Βιετνάμ. Δεν πρόκειται για υπερβολή. Πρόκειται για τη μοναδική λογική εξήγηση για το χάλι που (δυστυχώς) είδαμε. Ουσιαστικά, η ταινία προσπαθεί να εξιστορήσει τις καταβολές της Chun Li. Η γοητευτική Ασιάτισσα είναι δεινή πιανίστρια(!), έτσι για να έχει και το στοιχείο της κουλτούρας η υπόθεση. Όταν ήταν πιτσιρίκα, ο διαβολικός Bison και το τσιράκι του Balrog απήγαγαν τον πατέρα της. Έφηβη πια η Chun Li, χάνει και τη μητέρα της. Μετά από περίεργες καταστάσεις καταλήγει στο Μπανγκόκ σε αναζήτηση ενός δασκάλου (Gen) να τις διδάξει πολεμικές τέχνες. Ε, λοιπόν ναι! Αποδεικνύεται ότι η Chun Li είναι δεινή μαθήτρια ΚΑΙ μαχήτρια. Κάπου εδώ ξεκινάει και η πορεία της ώστε να εκδικηθεί τον Bison και να ανατρέψει τα κακόβουλα σχέδιά του. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες του Street Fighter που παρελαύνουν είναι οι Vega και Nash. Φτωχό το cast λοιπόν. Οι σκηνές της μάχης είναι ελάχιστες και κακογυρισμένες. Οι διάλογοι κυμαίνονται σε νηπιακό επίπεδο και τα ειδικά εφέ είναι μάλλον για γέλια. Η σκηνοθεσία κινείται με άνεση στην αμηχανία, με όριο την ανυπαρξία. Οι ερμηνείες θυμίζουν ακρόαση κομπάρσων για σκληροπυρηνική τσόντα. Το αποτέλεσμα; Υπέρμετρα θλιβερό… ούτε καν για download δεν αξίζει!
No 8: Wing Commander (1999)
Chris Roberts. Το παιδί φαινόμενο της βιομηχανίας των games. Πνευματικός πατέρας του αξεπέραστου Wing Commander. Πετυχημένος επιχειρηματίας και εξαιρετικό μυαλό. Ένας από τους πρωταίτιους εξέλιξης των παιχνιδιών σε πρωτόγνωρα για την εποχή του επίπεδα. Κάπου εδώ τελειώνουν και οι διθύραμβοι. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος (τρόπον τινά) και κομπάρσος στην ταινία Wing Commander, μία παταγώδη αποτυχία που απογοήτευσε τους λάτρεις του είδους, στην πλειονότητά τους. Ένα πολύ καλό -αν και σκληρό μάθημα- για τον πολυτάλαντο Chris Roberts ότι τελικά «δεν μπορούμε ΟΛΟΙ να κάνουμε τα ΠΑΝΤΑ το ίδιο ΚΑΛΑ». Σεναριακά, η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο παιχνίδι. Με την ευρύτερη έννοια όμως μια και δανείζεται από αυτό την κεντρική ιδέα δημιουργώντας σύγχυση στο θεατή. Να σταθούμε εδώ και να πούμε ότι το σενάριο αποδεικνύεται μπερδεμένο και δαιδαλώδες τόσο μάλιστα που κάνει το Μίτο της Αριάδνης να μοιάζει με σπάγκο για πέταγμα χαρταετού. Χονδρικά, πραγματεύεται τη συμπαντική διαμάχη ανάμεσα στο Ανθρώπινο Γένος και την εξωγήινη φυλή των Kilrathi. Κλασική περίπτωση «η Ζωή Μου, ο Θάνατός Σου». Παράλληλα, εξελίσσεται και άλλη μία μικρότερη ιστορία που αφορά τους Pilgrim. Κεντρικός ήρωας, ο άκαπνος υποπλοίαρχος Cristopher Blair (καμία σχέση με τον κουνιοτράμπαλο Άγγλο πολιτικό) που αποδεικνύεται δεινός πιλότος και ηγέτης όπως επίσης και… μπασταρδάκι. Φανταστείτε κάτι ανάμεσα σε Human και Pilgrim ένα πράγμα. Best of Both Worlds! Οι Kilrathi έχουν βαλθεί να καταστρέψουν τη Γη αλλά δεν έχουν κάνει καλό λογαριασμό μια και οι μοίρες μαχητικών του Wing Commander είναι αποφασισμένες να ανατρέψουν τα σχέδιά τους. Έχουμε λοιπόν ένα διάτρητο σενάριο με πολλές αδυναμίες, μία κακή σκηνοθεσία, μονοδιάστατες ερμηνείες που ξεχειλίζουν από μονοτονία και μυριάδες αστοχίες στα ειδικά εφέ. Σημείο αναφοράς, η απόδοση των Kilrathi που μοιάζουν με φουτουριστικούς κομπάρσους που δεν κατάφεραν να περάσουν την οντισιόν του μιούζικαλ Cats. Μάλλον πρόκειται για παρωδία του Wing Commander, ένα κακόγουστο αστείο. Μία αποτυχημένη διασταύρωση του Pearl Harbor, Top Gun, Starship Troopers, Star Wars, Star Trek και Das Boot που -ακόμη και τώρα- αναζητά την ταυτότητά του. Η μόνη περίπτωση να απολαύσετε έστω και στο ελάχιστο την ταινία είναι να ΜΗΝ έχετε παίξει ΠΟΤΕ το θρυλικό Wing Commander. Κατευθείαν στο Recycle Bin χωρίς δεύτερη σκέψη και τύψεις!
No 7: Alone in the Dark (2005)
Χρειάζεται πραγματικά ένα αυθεντικό ταλέντο για να καταστρέψεις το μύθο που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα παιχνίδι σε μόλις 96 λεπτά. Ασύλληπτα απαράδεκτη η μεταφορά του Alone in the Dark στη μεγάλη οθόνη. Το πρώτο επεισόδιο του video game είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1992 και θεωρήθηκε πρωτοπόρος στο είδος του. Η αρχική ιστορία είχε βασιστεί σε κείμενα του H. P. Lovecraft και είχε διακριθεί στο Guiness World Record ως ο πρώτος τρισδιάστατος τίτλος της (τότε) νεοσύστατης γενιάς Survival Horror. Η αίσθηση που προκάλεσε στην κοινότητα των gamers ήταν πρωτόγνωρη. Κάπως έτσι ένας θρύλος γεννήθηκε. Αυτά όλα όμως ανήκουν (δυστυχώς) στο παρελθόν. Για κακή μας τύχη, βρέθηκαν απερίγραπτοι τύποι με αρκετά λεφτά για πέταμα που αποφάσισαν να μεταφέρουν το παιχνίδι στο κινηματογραφικό πανί. Το άθλιο της επιλογής τους εστιάζεται αρχικά στην επιλογή του σκηνοθέτη. Ο κανάγιας Uwe Boll χτύπησε ξανά, σκηνοθετώντας ένα μοναδικής αισθητικής εξάμβλωμα που ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση έχει με το παιχνίδι. Βασικός ήρωας είναι ο Edward Carnby (Christian Slater), ένα άμοιρο/ βασανισμένο παιδάκι που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο υποφέρoντας μάλιστα από αμνησία. Δέκα χρόνια μετά, έφηβος πια, στρατολογείται από μία ειδική υπηρεσία ονόματι Bureau 713 που ερευνά υποθέσεις υπερφυσικού. Μπλέκει σε μία παράξενη ιστορία λοιπόν όπου προσπαθεί να εξιχνιάσει το μυστήριο μία πανάρχαιας φυλής, των Abkani. Δαιμονικές φιγούρες, απύθμενο σκοτάδι, ένα ένοχο παρελθόν, πειράματα, ειδικές ικανότητες και αρκετές ανατροπές είναι τα βασικά συστατικά στοιχεία που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία εξαιρετική ταινία δράσης. Αντ΄αυτού, ο Uwe Boll καταφέρνει να καταστρέψει την ταινία σε όλα τα επίπεδα. Οι ηθοποιοί κινούνται αμήχανα και εκτελούν διεκπεραιωτικά τις (όποιες) ανάγκες του ρόλου τους. Το σενάριο είναι χαοτικό με πολλά κενά, τα ειδικά εφέ θυμίζουν φτωχό συγγενή (!) των ταινιών του αξεπέραστου Ed Wood και οι σκηνές δράσης είναι επιπέδου Χελωνονιτζάκια-στο-σκοτάδι! Τα στοιχεία του τρόμου και του αναπάντεχου που εδραίωσαν το Alone in the Dark λάμπουν δια της (ηχηρής) απουσίας τους. Δικής μας πρόταση είναι να αποφύγετε οποιαδήποτε επαφή με τον τίτλο, εκτός αν θέλετε να ζήσετε ένα εφιάλτη προχειρότητας με διάρκεια 96 λεπτά από τη ζωή σας.
No 6: Mortal Kombat: Annihilation (1997)
Χαρακτηριστική περίπτωση ανελέητης αρπαχτής. Το 1995 γυρίστηκε το πρώτο Mortal Kombat σημειώνοντας εισπρακτική επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα οι φωστήρες του Hollywood αποφασίζουν να γυρίσουν τη συνέχεια, το Mortal Kombat: Annihilation. Αλλάζουν δραστικά το cast των ηθοποιών και χρησιμοποιούν βασικά στοιχεία από το σενάριο του παιχνιδιού Mortal Kombat 3 ώστε να στήσουν την απαραίτητη σεναριακή πλοκή. Από την οθόνη παρελαύνουν γνωστοί χαρακτήρες του Mortal Kombat… Shao Kahn, Sindel, Kitana, Liu Kang, Johnny Cage, Jax, Nightwolf, Smoke, Sub-Zero, Scorpion, Raiden, Jade, Shinnok, Sonya Blade, Jade, Motaro, Sheeva και οι (κομπάρσοι) Raptor warriors. Για πολλοστή φορά ο σατανικός Shao Kahn έχει βαλθεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Ανοίγει λοιπόν την Πύλη του Outworld. Ακολούθως, ο πλανήτης μας διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο να απορροφηθεί από τη σκοτεινή διάσταση του Outworld… και όλα αυτά σε έξι μόλις μέρες. Ο Liu Kang και η παρέα του αναλαμβάνει το ιερό χρέος να σταματήσει τον Shao Kahn. Ταυτόχρονα, αποτελεί και μία θαυμάσια ευκαιρία να διδαχθεί την τέχνη του Animality. Για μία ακόμη φορά το Καλό συγκρούεται με το Κακό. Η ιστορία μπορεί να ακούγεται απλοϊκή αλλά παραμένει ενδιαφέρουσα και προϊδεάζει για μία -αξιώσεων- ταινία δράσης. Κακά μαντάτα έφτασαν για τους απανταχού λάτρεις του Mortal Kombat. Το σενάριο αποδεικνύεται αδύναμο και οι ερμηνείες ανίκανες να το υποστηρίξουν έστω και στο ελάχιστο βασικό. Τα ειδικά εφέ εγγίζουν τη γελοιότητα. Εξίσου ανόητη η χορογραφία στις μάχες που αποδεικνύεται πολλαπλά ανεπαρκής! Αναμφισβήτητα, το Mortal Kombat: Annihilation δημιουργήθηκε για να προσβάλλει την αισθητική καθώς και τη νοημοσύνη μας… με τον πιο προκλητικό τρόπο. Σκουπίδι!
No 5: Far Cry (2008)
Είναι πραγματικά πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει. Εκεί όπου ο κάθε σκηνοθέτης βλέπει την επόμενη ταινία του ως μία ευκαιρία να ξετυλίξει το ταλέντο του και να εξελίξει την οπτική του, ο Uwe Boll βλέπει μία τεράστια ευκαιρία να εκμαυλίσει το θέμα που πραγματεύεται! Κατάφερε να ξεχωρίσει αφήνοντας το δικό του ιδιαίτερο στίγμα στην πολυπληθέστατη οικογένεια παιχνιδιών fps. Φυσικά αναφερόμαστε στο Far Cry. Η προσπάθεια του απερίγραπτου Γερμανού να σκηνοθετήσει (;) την ομότιτλη ταινία αποδεικνύει για ΠΟΛΛΟΣΤΗ φορά το ατάλαντο της φύσης του. Δευτεροκλασάτοι ηθοποιοί και τριτοκλασάτη σκηνοθεσία. Ένα σενάριο που μάλλον ως αποκύημα φαντασίας κυφωτικού έφηβου με έντονο πρόβλημα ακμής μπορεί να χαρακτηριστεί. Ειδικά εφέ που από πλευράς αληθοφάνειας φαντάζουν ως προϊόν αγροτικού συνεταιρισμού της Βιρμανίας. Οπλικά συστήματα και ελικόπτερα που μας θύμισαν τα παιχνίδια που κάποτε (γύρω στα τέλη του ’70) αγοράζαμε από τον Κλαουδάτο. Γερμανός Βαρκάρης (στιλ Μανταλένα στο πιο μυώδες) με προϋπηρεσία στις Ειδικές δυνάμεις, τοπία Καναδά, γκομενάκι δημοσιογράφος σε αναζήτηση της αλήθειας. Παρανοϊκός (επίσης) Γερμανός σε παράνομα -γενετικής μετάλλαξης- πειράματα με σκοπό τη δημιουργία της Υπέρτατης Φυλής. Ξεκίνησαν-δύο Παγκόσμιους-τους-έχασαν-και-τους-δυο-και ακόμη-δεν-έμαθαν καταστάσεις δηλαδή. Μισθοφόροι, παιδαριώδη τέρατα και ελάχιστες καλές σκηνές μάχης. Αυτό είναι το cine προφίλ του Far Cry, χωρίς περιστροφές. Καταφέρνει να αποτύχει σε πολλαπλά επίπεδα με μοναδική άνεση που μας ξάφνιασε πραγματικά. Στο πέρασμα του χρόνου φαίνεται, ο Uwe Boll έχει καταφέρει να εξελίξει τα κινηματογραφικά του ένστικτα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταμορφώνει σε βδέλυγμα ότι πιάσει στα χέρια του. Έχει αναγάγει την παραγωγή σκουπιδιών σε μορφή Τέχνης! Ένας ακόμη διασυρμός με το Άλικο Γράμμα να χαράσσεται στο μέτωπο του Far Cry!
No 4: Tekken (2010)
Να ομολογήσουμε εξαρχής ότι το Tekken αποτελεί το αγαπημένο μας παιχνίδι fighting. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο και οι προσδοκίες μας ήταν πραγματικά μεγάλες. Με τις καλύτερες των προθέσεων αποφασίσαμε να απολαύσουμε την κινηματογραφική μεταφορά του αξεπέραστου Tekken. Από τις πρώτες σκηνές όμως αντιληφθήκαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η ιστορία αρκετά μπερδεμένη με ελάχιστες αναφορές στα αντίστοιχα γεγονότα του παιχνιδιού και μάλιστα με αρκετούς αυθαίρετους αυτοσχεδιασμούς. Jin Kazama, Jun Kazama, Heihachi Mishima, Kazuya Mishima, Heihachi Mishima, Christie Monteiro, Anna και Nina Williams, Yoshimitsu, Bryan Fury, Raven, Eddy Gordo, Sergei Dragunov και Steve Fox. Οι βασικοί ήρωες που θα συναντήσετε στην ταινία. Η επιλογή δεν έγινε βάσει της σειράς του παιχνιδιού αλλά μάλλον βάσει της αναγνωρισιμότητας των χαρακτήρων. Άντε να το αφήσουμε κι αυτό στην άκρη. Πώς να παραβλέψουμε όμως ότι για τη σκηνοθεσία επιλέχθηκε τύπος που είναι ειδικευμένος σε τηλεοπτικές σειρές; O Dwight H. Little έχει σκηνοθετήσει επεισόδια από διάσημα σήριαλ όπως Dollhouse, Bones, Prison Break, 24, The X Files. Α! Να μην ξεχάσουμε και την υπερπαραγωγή Free Willy 2: The Adventure Home. Δυστυχώς για εμάς οι σκηνοθετικές του ικανότητες αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Αδυνατούσε να μεταφέρει την ένταση και την αγωνία των συγκρούσεων που είναι και η ουσία του Tekken. Αποτυπώθηκαν αρκετές από τις κινήσεις των μαχητών αλλά απουσίαζαν οι κινήσεις signature που χαρακτηρίζουν τον καθένα ξεχωριστά. Χαλαρή σκηνοθεσία με αναιμικά πλάνα που δημιουργούν μία πραγματικά πληκτική ταινία με θέμα την εκδίκηση. Καταστάσεις ποπ κορν/αναψυκτικό με παρέα στο σπίτι για χαβαλέ και τη τηλεχειριστήριο ανα χείρας με το δάχτυλο στο Fast Forward.
No 3: House of the Dead (2003)
Μη σπεύσετε να μας χαρακτηρίσετε μονομανείς αλλά πάλι εντοπίσαμε τον Uwe Boll πίσω από τη σκηνοθεσία αυτής της κατάντιας που κάποιοι τολμούν να χαρακτηρίσουν ως ταινία. Βασισμένο στο arcade παιχνίδι της SEGA που εμφανίστηκε το 1996, το House of the Dead αποτελεί μία από τις χειρότερες ταινίες 20ου και 21ου αιώνα. Προφανώς, κάποιοι ζήλεψαν τις ημέρες δόξας του George Romero και αποφάσισαν ότι θέλουν ένα κομμάτι της πίτας των εισπράξεων. Εξάλλου οι ταινίες με θέμα τα ζόμπι ασκούν μία μοναδική γοητεία σε ένα συγκεκριμένο κοινό που τις παρακολουθεί πιστά. Το χάλι της ταινίας είναι δύσκολο να περιγραφεί αλλά θα το προσπαθήσουμε. Μία παρέα από πέντε εφήβους ξεκινάει να πάει σε ένα πάρτι που γίνεται σε ένα ψιλοαπομονωμένο νησί. Μετά από μία μικρή περιπέτεια φτάνουν για να αντικρύσουν την πλήρη εγκατάλειψη και σημάδια από αίμα παντού. Σύντομα διαπιστώνουν ότι υπάρχουν ζόμπι παντού. Βρίσκουν καταφύγιο σε ένα παλιό αρχοντικό όπου βρίσκουν άλλους επιζώντες. Η μάχη με τα ζόμπι είναι άνιση και στο τέλος όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί (εκτός από δύο) πεθαίνουν μετά από το ανελέητο κυνηγητό του master ζομπι ονόματι Castillo και της παρέας του. Οι εμβόλιμες σκηνές από το gameplay κατά τη διάρκεια της ταινίας ήταν το μοναδικό στοιχείο που ξεχωρίσαμε. Σενάριο ανύπαρκτο, ερμηνείες ερασιτεχνικές, σκηνοθεσία της πλάκας και ζόμπι που θυμίζουν αποκριάτικες μάσκες από εποχιακά είδη Made-in-China-πέντε-ευρώ-το-ζευγάρι. Μία χαμηλού προϋπολογισμού ταινία γεμάτη αστοχίες και απαράδεκτη σε όλα τα επίπεδα. Το μοναδικό πράγμα που μας στεναχώρησε τελικά είναι ότι στο πρόσωπο του καπετάνιου Kirk αναγνωρίσαμε το πρόσωπο του Jürgen Prochnow. Πώς κατάντησε έτσι το παλικάρι; Από τη μνημειώδη πρωταγωνιστική ερμηνεία του Das Boot σε τριτοκλασάτο ρόλο ημικομπάρσου στο House of the Dead; Έλεος!
No 2: Super Mario Bros (1993)
Κάκιστη παρωδία που μόνο ως διασυρμός για το διάσημο ντουέτο της Nintendo μπορεί να χαρακτηριστεί (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Οι Mario και Luigi (Mario Brothers!!!) είναι αδέρφια και υδραυλικοί στο επάγγελμα. Εχθροί τους είναι οι Two Idiots που απαγάγουν κορίτσια και τα μεταφέρουν σε κάποιον άλλο κόσμο όπου βασιλιάς είναι ο Koopa. Τα αδέρφια-πρωταγωνιστές αποφασίζουν να σώσουν τη φίλη του Daisy από τα χέρια του κακού βασιλιά και να σώσουν τον πλανήτη μας… ή κάπως έτσι τελοσπάντων. Όπως καταλάβατε πρόκειται για μία μάλλον παιδική ταινία δράσης, η οποία όμως δε βλέπεται. Η προσαρμογή του παιχνιδιού στο σελιλόιντ είναι αποτυχημένη μια και δε μεταφέρεται η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Οι Mario και Luigi είναι πραγματικά αγνώριστοι και δε μας θύμισαν ούτε προς στιγμή τα χαρωπά καλοσυνάτα πλάσματα του αρχικού τίτλου. Από πλευράς σεναρίου, η ταινία αποδεικνύεται αδύναμη και αφελής. Σκηνοθεσία που κυμαίνεται στο μέτριο και ερμηνείες που την ακολουθούν κατά πόδας. Παρά το γεγονός ότι σε στιγμές το Super Mario Brothers παρακολουθείται ευχάριστα, η ταινία αποτέλεσε μεγάλη απογοήτευση, ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής της. Χωρίς να είναι κακή, καταφέρνει να γίνεται απωθητική για όλες τις γενιές που διασκέδασαν με τους αξιαγάπητους υδραυλικούς. Ντροπή στη Nintendo που έδωσε την άδεια να γυριστεί τέτοια μετριότητα!!!
No 1: BloodRayne (2005)
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (International Court of Justice) αποτελεί Διεθνή Οργανισμό που δημιουργήθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τον ΟΗΕ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), συχνά αναφέρεται ανεπίσημα και ως «Δικαστήριο του Στρασβούργου», ιδρύθηκε με σκοπό να συστηματοποιήσει την εξέταση προσφυγών που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά των κρατών μελών βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (πηγή Wikipedia). Μην απορείτε. Σε αυτούς τους φορείς πρέπει να σύρουν αλυσοδεμένο και δια νόμου να απαγορεύσουν στον Uwe Boll το δικαίωμα να γυρίζει ταινίες καθώς και να πλησιάζει κινηματογραφική αίθουσα σε απόσταση μικρότερη των 200 μέτρων. Κάποιος επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτή τη γερμανική λαίλαπα που έχει σαρώσει τα πάντα στο διάβα της. Σα να μην έφτανε το γεγονός ότι το BloodRayne είναι απαράδεκτο ως ταινία, ο απερίγραπτος Uwe σκηνοθέτησε επίσης τα BloodRayne II: Deliverance (2007) και BloodRayne ΙΙΙ: The Third Reich (2010). Εμείς με τη σειρά μας αναπτύξαμε μία θεωρία συνομωσίας προσπαθώντας να εξηγήσουμε πως βρίσκει επενδυτές και χρήματα ο ατάλαντος ώστε να γυρίζει τα σκουπίδια του. Η εξήγηση είναι απλούστατη. Οι εταιρείες του gaming χρηματοδοτούν τον Uwe ώστε να δημιουργεί θεματικές ταινίες, βασισμένες σε επιτυχίες των αντιπάλων τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο εκθέτουν με τον χειρότερο τρόπο τα ίδια τα παιχνίδια στα μάτια των θεατών. Το Bloodrayne είναι κατάπτυστο εκτός αν το δεις έχοντας καταναλώσει πρώτα της ετήσια παραγωγή της κίτρινης Jose Guervo, σε θερμοκρασία δωματίου. Κάπου στο 18ο αιώνα, Ρουμανία. Η Rayne είναι μία εντυπωσιακή γκόμενα με ένα ένοχο μυστικό. Είναι αποτέλεσμα διασταύρωσης βρικόλακα και ανθρώπου (Dhampir) και αποτελεί έκθεμα σε freak show της εποχής. Όταν μαθαίνει ότι ο βασιλιάς βρικόλακας Kamper (που βίασε και σκότωσε τη μάνα της) αποτελεί το βιολογικό της πατέρα αποφασίζει να τον σκοτώσει. Μετά…; Μπλα, μπλα, μπλα…. Αδιάφορη ταινία και ντροπή για τους Ben Kingsley, Michael Madsen και Meat Loaf που συμμετείχαν σε αυτή (όσα και να τους έδωσαν!). Λίγη αξιοπρέπεια ρε παιδιά δε βλάπτει…
Οι επιλαχούσες επιλογές…
Επειδή στο Enternity, έχουμε υπολογίσει να παρέχουμε Top 10 και όχι Top 13, προβληματιστήκαμε με το τι μπορούμε να κάνουμε άλλες τρεις παραγωγές που είναι πραγματικά ντροπή για το γεγονός ότι συσχετίζονται με video games. Κάνουμε λοιπόν μια εξαίρεση και τις καταθέτουμε στη συνέχεια του κειμένου:
- Double Dragon (1994)
Η ταινία που δίχασε κοινό και κριτικούς. Οι μεν πιστεύουν πως η ταινία είναι σκουπίδι και οι δε πρεσβεύουν ότι πρόκειται για ΤΕΡΑΣΤΙΟ σκουπίδι. Βασισμένο (τρόπος του γράφειν δηλαδή) στην κεντρική ιδέα του beat ‘em up παιχνιδιού, η ταινία πραγματεύεται την ιστορία των αδερφών Lee (μη χαίρεστε, κανένας από αυτούς δε λέγεται Bruce). Έχουν στην κατοχή τους το μισό κομμάτι ενός αρχαίου κινέζικου φυλαχτού. Ο κακός της υπόθεσης έχει το υπόλοιπο μισό. Τη συνέχεια ελπίζουμε να τη φαντάζεστε. Σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά, άθλιες ερμηνείες, κακογυρισμένες οι ελάχιστες σκηνές μάχης. Μία από τις χειρότερες ταινίες του είδους με μοναδική εξαίρεση την κορμάρα Alyssa Milano.
- DOA: Dead or Alive (2006)
Απλά τα πράγματα. Τέσσερα γκομενάκια με αθλητικό κορμιά και απίστευτες καμπύλες συμμετέχουν σε ένα τουρνουά πολεμικών τεχνών, η καθεμία για τους λόγους της. Συναντήσαμε δημοφιλείς χαρακτήρες του DOA όπως Tina Armstrong , Christie Allen , Kasumi, Ayane, Helena Douglas, Ryu Hayabusa, Maximillian Marsh, Bayman, Bass Armstrong, Hayate, Leon και Zack. Η ταινία αποτελεί μία διασταύρωση Baywatch (Babes!), Charlie’s Angels και δευτεροκλασάτης ταινίας πολεμικών τεχνών (made in Άπω Ανατολή). Αναληθείς σκηνές μάχης στο όριο της υπερβολής, πλαστικές ερμηνείες και αδιάφορο αποτέλεσμα για εφήβους που φαντασιώνονται ερωτικά τις ηρωίδες του DOA. Πικρό ποτήρι μας κέρασε ο σκηνοθέτης Corey Yuen ο οποίος είχε κάνει εξαιρετική δουλειά στο Transporter.
- Street Fighter (1994)
Το κλασικό beat em up της Capcom βρήκε το δρόμο του στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Jean-Claude Van Damme δεν πείθει ως William Guile, ο Raul Julia είναι απολαυστικά ατάλαντος στην ενσάρκωση του διαβολικού Bison και η Kylie Minogue αποτελεί το ρόλο έκπληξη ως Cammy. Έχουμε όμως και άλλες συμμετοχές: Zangief, Carlos "Charlie" Blanka, Chun Li, Ryu, Ken, Sagat, Vega, T. Hawk, Balrog και E. Honda. Σενάρια γραμμένο για παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπερφίαλες ερμηνείες και σκηνές μάχης για κλάματα. Η ταινία αποτελεί πραγματικό διασυρμό για το franchise του Street Fighter και είναι τόσο απελπιστικά αποτυχημένη που καταντάει διασκεδαστική (σε στιγμές). Η αμερικανιά σε όλο της το… μεγαλείο!!!
Silent Hill: Townfall - Δόθηκαν στη δημοσιότητα οι απαιτήσεις συστήματος για PC
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity