Έτσι λοιπόν κόσμος βλέπει την πόρτα της εξόδου, άνθρωποι που το πρωί πήγαν ανυποψίαστοι στη δουλειά τους, επιστρέφουν το απόγευμα με το χαρτί της απόλυσης. Απόγνωση. Ειδικά όταν έχεις και οικογένεια, παιδιά, δάνεια, η σκέψη είναι να δέσεις θηλιά στο λαιμό σου και να αποχαιρετίσεις με το κεφάλι γερμένο στο πλάι, το κορμί να αιωρείται, τον μάταιο τούτο κόσμο.
«Τη φτώχια που μας έχει γονατίσει, τη νιώθω μεγαλύτερη ντροπή», έγραψε ο μεγάλος Άκης Πάνου.
Τι λόγια να βρεις για να παρηγορήσεις αυτούς τους ανθρώπους; Δεν υπάρχουν, είναι από τις στιγμές που η σιωπή είναι προτιμότερη από το οτιδήποτε. Κουράγιο. Μην απελπίζεσαι. Κάτι θα βρεθεί. Έχει ο Θεός. Κανένας άξιος δεν χάνεται. Είναι μερικά από αυτά που ακούγονται στα αυτιά ενός απολυμένου όχι σαν παρηγοριά, αλλά σαν κοροϊδία. Αν έχεις δουλειά να του προσφέρεις, κάνε το. Αλλιώς σταμάτα να χύνεις κροκοδείλια δάκρυα. Όχι, δεν θέλει κανείς να σε προσβάλει, αλλά έτσι είναι. Ποτέ μην προσπαθήσεις να εξυψωθείς στα μάτια ενός πικραμένου. Δεν χρειάζεται το μοιρολόι σου, μόνο τη βοήθειά σου.
Υπάρχει και μια άλλη ράτσα. Αυτή των σκληροπυρηνικών fanboys. Άμυαλοι, χωρίς συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω τους. Η κατσίκα του γείτονα να πεθάνει και όλα καλά.
Με τις δυσάρεστες ειδήσεις να κατακλύζουν τα social media, δεν χάνουν την ευκαιρία να εκφράσουν τη χαρά τους για το γεγονός ότι το, όπως οι ίδιοι το βλέπουν, αντίπαλο στρατόπεδο, δέχεται το ένα επιχειρηματικό χαστούκι μετά το άλλο. Στην είδηση για απολύσεις γελάνε. Όταν πρόκειται να κλείσει ένα στούντιο στήνουν πανηγύρι τρελό. Όταν οι οικονομικές εκθέσεις του έτους έχουν αρνητικό πρόσημο φοράνε τα γιορτινά τους. Όταν ακυρώνεται ένα project φωνάζουν άντε πότε το επόμενο.
Στάσου λίγο ρε ηλίθιε. Έχεις απολυθεί ποτέ; Έχεις ακούσει ποτέ το παιδί σου να λέει μπαμπά πεινάω και εσύ από ευυπόληπτος πολίτης να σκέφτεσαι να γίνεις ακόμα και κλέφτης για να μην λιμοκτονήσει το παιδί σου; Έχεις γνωρίσει τη φτώχια; Ξέρεις τι θα πεις να σου λείπουν 99 cents για να συμπληρώσεις ένα ευρώ να πάρεις ένα καρβέλι ψωμί; (Εμπνευσμένο από τον Ζήκο αυτό). Έχεις αναλογιστεί τι εφιάλτης είναι να έρχονται η μία μετά την άλλη οι ειδοποιήσεις για διακοπή στο φως, στο ρεύμα, στο νερό;
Τραγούδησε ο Μανώλης Μητσιάς σε στοίχους Γιάννη Λογοθέτη και μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου:
Σε παρακαλώ πες μου αν θέλεις κάτι,
πέρασες εσύ ποτέ με ψωμί κι αλάτι.
Σε παρακαλώ πες μου κάτι ακόμα,
έγειρες να κοιμηθείς σε βρεγμένο χώμα;
Κάπου στο σπίτι σου υπάρχει ένας καθρέφτης. Στήσου μπροστά του, κι αν σου έχει μείνει λίγο φιλότιμο, φαντάσου τον εαυτό σου να μην έχει να φάει, ρακένδυτο, απεριποίητο εντελώς, όχι από επιλογή, αλλά γιατί άλλοι όρισαν τη μοίρα σου. Μετά σκέψου ένα τσούρμο να γελάει με την κατάντια που εσύ δεν επέλεξες και τον εαυτό σου να παρακαλάει να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.
Θες να πω και άλλα, χειρότερα; Έχεις βάλει ποτέ στο μυαλό σου την εικόνα ενός παιδιού στον τάφο, ο πατέρας του οποίου έχασε δουλειά, ασφάλιση και δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να εξασφαλίσει τα φάρμακα και τη θεραπεία του παιδιού του που έπασχε από σοβαρή ασθένεια; Ήσουν ένα από αυτούς που γελούσε όταν έχασε τη δουλειά του; ΗΛΙΘΙΕ!
Σας χαιρετώ γιατί γράφοντας μου ανέβηκε η πίεση. Ως την επόμενη φορά, ας σκεφτούμε όλοι πως θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Αν και στη Ελλάδα δεν υπάρχει ο τομέας της ανάπτυξης παιχνιδιών, όλα οσα αναφέρεις πολύ εύστοχα (και είναι πραγματικά γροθιά στο στομάχι) έχουν εφαρμογή σε όλους τους τομείς εργασίας.
Το γνωρίζω πολύ καλά το θέμα όταν ο πατέρας μου σε μια εποχή που οι ανάγκες της οικογένειας ήταν στη μέγιστη τιμή τους (δύο παιδιά φοιτητές) έμεινε άνεργος στα 56 του. Η φράση με την κατσίκα του γείτονα περιγράφει ακριβώς την κατάσταση.
Στην εκφυλισμένη ηθικά εποχή που ζούμε η ευαισθησία μας περιορίζεται σε έννοιες όπως αποδοχή και ανεκτικότητα.
Άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο που θα πρέπει να μας προβληματίσει ως προς το πόσο σκληροί και εύκολοι κριτές είμαστε σε ότι αφορά τους άλλους. Μάλλον ο πληθωρισμός έχει κάνει τους καθρέφτες είδος προς εξαφάνιση.
Δυστυχώς, όχι μόνο κριτές αλλά και υποκριτές. Την έχω περάσει τη φάση της ανεργίας επί σειρά ετών. Όχι ότι δεν δούλευα, δουλεύω από τα 15 μου χρόνια, απλά έλειπαν τα ένσημα. Προβληματίζει έντονα το γεγονός άλλοι να χάνουν τη δουλειά τους και άλλοι να γελάνε. Αλλά, έχει ο καιρος γυρίσματα και όπως λένε οι Άγγλοι, "karma is a bitch".