Ο μύθος του Δράκουλα, όπως τον φαντάστηκε η Mercury Steam, φτάνει στο τέλος του με το Castlevania: Lords of Shadow 2. Η αρχή ήταν εντυπωσιακή, με ένα Lords of Shadow που ήρθε από το πουθενά και πάτησε το κουμπί της επανεκκίνησης σε ένα franchise που είχε εγκλωβιστεί στην αέναη επαναχρησιμοποίηση του template του Symphony of the Night. Εκεί λοιπόν που φοβόμασταν για ένα ακόμη μέτριο 3D Castlevania, βρεθήκαμε με ένα νέο franchise που κατάφερε να εισάγει τη σειρά στη λίστα των σύγχρονων «παικτών» της σκηνής των action/adventures και να μας κάνει να περιμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχειά του και όχι με επιφυλακτικότητα. Το Mirror of Fate του 3DS λειτούργησε ικανοποιητικά ως ενδιάμεσος κρίκος και τώρα είμαστε πλέον σε θέση να δώσουμε ένα τέλος στην αιώνια διαμάχη του Κακού με το… ακόμη πιο Κακό. Τα tutorial συνήθως είναι βαρετές κατευθυνόμενες εισαγωγικές σκηνές, όπου ο παίκτης μαθαίνει τα βασικά. Εδώ, ελέγχετε τον Δράκουλα με όλες του τις δυνάμεις, κονιορτοποιείτε μία ομάδα θαρραλέων, αλλά καταδικασμένων ιπποτών, σκαρφαλώνετε σε μία τιτάνια κινούμενη κατασκευή, διαλύοντάς την εντυπωσιακά και μονομαχείτε με έναν πανίσχυρο paladin, αναγκάζοντάς τον να συνειδητοποιήσει τη δύναμή σας με μία σκηνή που δύσκολα δεν θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Η συνάντηση που ακολουθεί λειτουργεί ως πρώιμο cliffhanger, αφού η κατάληξή της πρόκειται να φανερωθεί πολύ αργότερα. Fast forward και βρισκόμαστε πλέον στη σύγχρονη εποχή, όπου, όπως προαναφέρθηκε, ο αδύναμος αρχικά Δράκουλας θα πρέπει να συμμαχήσει παρά την θέλησή του με τον Zobek, αν θέλει να πετύχει τον σκοπό του.
Η αδυναμία αυτή και η ανάγκη διατήρησης χαμηλού προφίλ, οδηγεί στην περιστασιακή ανάγκη χρήσης stealth, σε συγκεκριμένα sections, τα οποία πλησιάζουν πολύ στο να καταστρέψουν την εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει σχεδόν σε όλους τους υπόλοιπους τομείς του παιχνιδιού. Εκεί ο Άρχοντας του Σκότους, με απενεργοποιημένες τις melee επιθέσεις του, κρύβεται από ρομποτικούς φρουρούς και έχει στη διάθεσή του τρεις μηχανισμούς, τους οποίους και θα πρέπει να συνδυάσει κάθε φορά με συγκεκριμένο τρόπο για να προχωρήσει: Μπορεί να στείλει ένα σμήνος από νυχτερίδες για να μπερδέψει τον εχθρό, να μεταμορφωθεί σε… αρουραίο για να περάσει απαρατήρητος και να αποκτήσει πρόσβαση σε αεραγωγούς και, όταν αυτό είναι εφικτό, να καταλάβει κάποιον εχθρό και να τον χρησιμοποιήσει για να ενεργοποιήσει κάποιο διακόπτη. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου τμήματος του game design είναι προβληματική, γιατί λειτουργεί ως γρίφος που λύνεται με πολύ συγκεκριμένα βήματα και όχι ως μία ευκαιρία για δημιουργικό gameplay. Στην πορεία προκύπτει θέμα με την απόδοση της συνοχής του χαρακτήρα, γιατί θα βρείτε stealth sections και αργότερα, όταν θα έχετε καταστρέψει πανίσχυρους δαίμονες. Ούτε τότε όμως θα μπορέσετε να τα βάλετε με τα φοβερά και τρομερά ρομπότ με τα plasma cannons. Ακόμη και τότε θα πρέπει να καταπνίξετε τις καταστροφικές ορμές σας και να κυκλοφορείτε ως αρουραίοι για να γλιτώσετε.
Ακόμη χειρότερα, υπάρχουν και stealth sections πριν από δύο bosses, ακριβώς πριν τα αντιμετωπίσετε και φυσικά σε όλες τις περιπτώσεις η οποιαδήποτε αποτυχία οδηγεί ξανά στην αρχή του sequence. Είναι από τις λίγες φορές που θα βρείτε τον εαυτό σας να εκφράζει φωναχτά την απορία σας σχετικά με το πώς γίνεται να υλοποιήθηκαν τόσο ξεκάθαρα προβληματικές αποφάσεις σχετικές με το game design ενός τίτλου. Θα πρέπει βέβαια εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλάμε για ένα μικρό μέρος του παιχνιδιού, που, όσο και να αποτελεί «αγκάθι», δεν θεωρούμε ότι καταστρέφει το σύνολο της εμπειρίας. Αν δεν κολλήσετε σε κάποια από αυτά τα sequences, η διάρκειά τους είναι πολύ σύντομη για να επηρεάσει αποφασιστικά το συνολικό αποτέλεσμα, όμως δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε την ειλικρινή απορία μας για την ενσωμάτωσή τους.
Το πάρτι ξεκινάει όταν ο Πρίγκιπας του Σκότους αποκτά και πάλι τη δυνατότητα να κραδαίνει το Void Sword και τα Chaos Claws του, πέρα από το default μαστίγιο. Το πρώτο είναι ένα σπαθί που απορροφά την ενέργεια των αντιπάλων για να θεραπεύσει τον Δράκουλα και το δεύτερο είναι ένα fist weapon που κάνει μεγαλύτερη ζημιά και μπορεί να σπάσει την άμυνα των εχθρών. Στην ουσία πρόκειται για μεταφορά των συστημάτων light και dark magic του πρωτότυπου, όμως η μετουσίωσή τους σε διαφορετικά όπλα προσδίδει μεγαλύτερη αίσθηση ποικιλίας, απαιτώντας διαφορετική προσέγγιση λόγω των τροποποιήσεων στην εμβέλεια των επιθέσεων. Όπως και στο πρωτότυπο, πραγματοποιείται πρωτογενής διαχωρισμός ανάμεσα σε επιθέσεις που προορίζονται για έναν ή πολλούς αντιπάλους και από εκεί και πέρα έχουμε συνδυασμούς πλήκτρων που ξεκλειδώνονται στην πορεία και ενεργοποιούν χρήσιμα combos. Όπως και πριν, η ουσία βρίσκεται στη διαχείριση των τριών διαθέσιμων resources (Health, Focus, Magic) και στην απαίτηση άψογης απόδοσης από τον παίκτη ώστε να προκύψουν τα συνεχή χτυπήματα, που με τη σειρά τους θα αυξήσουν το δείκτη του Focus, επιτρέποντας έτσι το refill των δεικτών λευκής και μαύρης μαγείας.
Δεν υπάρχει κάποια κραυγαλέα αλλαγή στο σύστημα μάχης σε σχέση με το αντίστοιχο του πρωτότυπου (το οποίο αναλύεται σε μεγαλύτερο βάθος στο σχετικό review), όμως οι τροποποιήσεις που έχουν γίνει είναι αρκετές και αλλάζουν αισθητά την προσέγγιση του παίκτη στη μάχη. Η μικρότερη εμβέλεια του Void Sword και των Chaos Claws αυξάνουν τον παράγοντα του ρίσκου κατά την χρήση τους, όπως και θα έπρεπε, δεδομένων των πλεονεκτημάτων που προσφέρουν, ενώ γενικά υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη χρήσης των ειδικών κινήσεων σε σχέση με πριν, που οδηγεί σε αύξηση του “Mastery” κάθε μιας όσο χρησιμοποιείται και συνακόλουθη αναβάθμισή τους. Αντίστοιχα, το dodge έχει υλοποιηθεί ως standing charge και όχι rolling κίνηση, δείχνοντας καλύτερο και προσφέροντας τη δυνατότητα να χτυπήσετε κατά τη διάρκειά του μικρότερους εχθρούς. Η έλλειψη hitstun και invincibility frames και η τάση των εχθρών να επιτίθενται με πολύ μικρή χρονική διαφορά μεταξύ τους και με τη χρήση πολλών unblockable επιθέσεων, καθιστούν τη χρήση της κατευθυνόμενης κίνησης αποφυγής επιβεβλημένη και σημαίνουν ότι θα πρέπει να είστε συνεχώς συγκεντρωμένοι σε όλους τους εχθρούς επί της οθόνης αν δε θέλετε να γίνετε σάκος του μποξ, χρησιμοποιώντας στο έπακρο την ευτυχή δυνατότητα του animation canceling για να μεταβείτε αστραπιαία από επιθετικές κινήσεις σε αμυντικές και αντιστρόφως. Για να πραγματοποιήσετε τα πολυπόθητα sync blocks όμως θα πρέπει να μειώσετε ελαφρώς την συχνότητα του πατήματος πλήκτρων (και κατ’ επέκταση το button mashing), ώστε να εκμεταλλευτείτε τα στιγμιαία animation freeze frames που αυξάνουν το παράθυρο εκτέλεσής τους. Μέχρι να τα συνειδητοποιήσετε όλα αυτά, θα δεχτείτε πολλά χτυπήματα, σε βαθμό εκνευρισμού, όμως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για λάθος σχεδιασμό, αλλά για ένα έξυπνα υλοποιημένο σύστημα μάχης που χρειάζεται προσπάθεια για να γίνει κτήμα του παίκτη, ανταμείβοντας την εκμάθησή του με ένα μπαράζ εντυπωσιακών επιθέσεων και άφθονα orbs για το γέμισμα των δεικτών μαγείας.
Όπως συνέβαινε και με το πρωτότυπο, το Lords of Shadow 2 δεν αποτελεί μία απλή αλληλουχία δωματίων γεμάτων εχθρούς. Η περιπλάνηση του Δράκουλα στην σύγχρονη Castlevania City και στο παλιό Κάστρο του περιλαμβάνει κάποια σύντομα platform sections μέτριας έως χαμηλής δυσκολίας και τα τρισκατάρατα stealth τμήματα που προαναφέραμε, ενώ γενικά ο ρυθμός του παιχνιδιού δεν βαλτώνει σε κάποιο σημείο. Κάποιο καινούριο cutscene, κάποιο νέο boss fight, ένα νέο πρόσωπο, μία καινούρια ικανότητα και πολλά άλλα στοιχεία εμφανίζονται πριν θεωρήσετε ότι αυτό που κάνετε εκείνη τη στιγμή έχει τραβήξει πολύ σε διάρκεια, ενώ προσφέρονται αρκετοί παράπλευροι collectible πειρασμοί, με τη μορφή αναβαθμίσεων στην ενέργεια και στις μπάρες μαγείας ή κειμένων σχετικών με το lore του παιχνιδιού, που είναι καλογραμμένα και προσθέτουν στην όλη ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να ψάχνετε να τα βρείτε για να τα διαβάσετε και όχι απλώς για να αυξήσετε το ποσοστό ολοκλήρωσης του παιχνιδιού. Από τα προαναφερθέντα, η υψηλότερη επίτευξη του Lords of Shadow 2 εντοπίζεται στον τομέα των bosses, οι αναμετρήσεις με τα οποία είναι καλοσχεδιασμένες και εντυπωσιακές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το αξιομνημόνευτο πέρασμα από τον ευρηματικό Toymaker.
Το Κάστρο είναι αναμενόμενα το ομορφότερο μισό του παιχνιδιού από εικαστικής άποψης και επιβάλλεται με την γοτθική του μεγαλοπρέπεια, απαιτώντας συχνά την παύση της περιπλάνησης από τον παίκτη και την χρήση της νέας ελεύθερης κάμερας προκειμένου να θαυμάσει τον περίγυρο. Η σύγχρονη Castlevania City, από την άλλη, χαρακτηρίζεται από απότομα, ψηλά κτίρια και δυσοίωνες βικτωριανές πινελιές που προσδίδουν επιτυχημένα την ατμόσφαιρα που ταιριάζει σε μία πόλη που χτίστηκε πάνω και γύρω από το Κάστρο του Δράκουλα. Οι βαρετές και κλισέ, αλλά όχι απαραίτητα άκυρες προσθήκες, όπως το εσωτερικό μιας φαρμακευτικής εταιρείας και μίας βιομηχανίας όπλων δεν πρόκειται να ενθουσιάσουν κανέναν, όμως μάλλον προκαλούν αρνητική εντύπωση λόγω της σχετικής τοποθέτησης των stealth sections, παρά λόγω κακού σχεδιασμού. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν υπάρχει κάποιος που θα τις προτιμήσει σε σχέση με τις περιοχές του Κάστρου.
Σε αντίθεση με το Lords of Shadow 1, εδώ όλες οι περιοχές συνδέονται μεταξύ τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για open world τίτλο. Η εξέλιξη παραμένει πλήρως γραμμική, ενώ το backtracking έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και προτείνεται κυρίως για όσους θέλουν να ενδυναμώσουν τον Δράκουλα μέσω της αναζήτησης των διαθέσιμων αναβαθμίσεων. Ενίοτε μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε στο μαγαζάκι του Chupacabra, το οποίο δεν περιλαμβάνει μόνο μαγικά εμπορεύματα, αλλά ξεκλειδώνει και τα Kleidos Challenges -δοκιμασίες όπου τεστάρονται τα όρια του παίκτη και του συστήματος μάχης- αφού πρώτα τα ξεκλειδώσετε μέσω της αναζήτησης των σχετικών collectibles. Όπως αναμενόταν από έναν τίτλο που επιθυμεί να εισάγει στοιχεία από το Symphony of the Night, η πρόσβαση σε συγκεκριμένα σημεία γίνεται εφικτή μόνο μετά την οικειοποίηση συγκεκριμένων δυνάμεων, οι οποίες στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι εξής δύο: η μορφή ομίχλης και το διπλό άλμα, με το δεύτερο ειδικά να αργεί χαρακτηριστικά να εμφανιστεί.
Η συνολική αίσθηση είναι ότι ο κόσμος του Lords of Shadow 2 χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη συνοχή σε σχέση με το Lords of Shadow 1, όμως έχει θυσιαστεί η αίσθηση του επικού ταξιδιού που χαρακτήριζε τον πρώτο Castlevania τίτλο της Mercury Steam. Αυτό δεν θα αρέσει σε όλους, όμως ταιριάζει με την σκοτεινή σεναριακή τροχιά του sequel, που ακολουθεί το νοητό(;) ταξίδι του Δράκουλα στο καταραμένο παρελθόν του, με σκοπό την προσωπική του εξιλέωση. Πάντως, αν και τα νοήματα που πραγματεύεται η ιστορία του παιχνιδιού είναι αντάξια των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί από την εξαίρετη χρήση του σεναριακού υλικού στο πρωτότυπο, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο και για την εξέλιξή της. Δεν αναφερόμαστε τόσο στην φαινομενικά random ενσωμάτωση των flashbacks, γιατί αυτή δικαιολογείται θεματικά, αλλά στην εξέλιξη της συνολικής υπόθεσης αυτής καθαυτής και στη διαχείριση κάποιων χαρακτήρων, ακόμη και στο επίπεδο γραφής που δεν διατηρείται συνεχώς σε υψηλά επίπεδα. Το ότι το τέλος παραπέμπει ευθέως σε DLC δεν βοηθάει ιδιαίτερα τα πράγματα σε αυτόν τον τομέα και σίγουρα δεν αφήνει την αίσθηση της ολοκλήρωσης που μας είχε υποσχεθεί η Mercury Steam. Συγκεκριμένες κινηματογραφικές σκηνές στη διάρκεια του παιχνιδιού είναι τόσο υψηλής ποιότητας που δείχνουν ότι η ισπανική ομάδα είχε το ταλέντο, αλλά μάλλον όχι τον χρόνο για να πει την ιστορία που ήθελε, με τον τρόπο που ήθελε.
Ο Oscar Araujo πάντως είχε μάλλον πολύ χρόνο, πέρα από ταλέντο, γιατί το soundtrack που έγραψε είναι για μία ακόμη φορά μαγευτικά μεγαλοπρεπές, προσδίδοντας επική υπόσταση ακόμη και στην απλή περιπλάνηση του Δράκουλα. Η απελευθέρωση της κάμερας είναι η πιο αξιοσημείωτη, τεχνικά, αλλαγή σε σχέση με το πρωτότυπο και έχει υλοποιηθεί ικανοποιητικά, διευκολύνοντας την εξερεύνηση και καθιστώντας πιο απτό τον κόσμο του παιχνιδιού, συγκριτικά με την αίσθηση διοράματος που προέκυπτε στο Lords of Shadow 1. Αν και η παντελής έλλειψη antialiasing είναι πολλές φορές αισθητή, η συνολική ποιότητα των γραφικών έχει ανέβει σε σχέση με πριν. Αντίστοιχα, το εύρος της χρωματικής παλέτας έχει μικρύνει, για να τονίσει την σκοτεινή φύση του κόσμου του παιχνιδιού. Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι η εμφανέστατη αύξηση του frame rate, για το οποίο πλέον τα 30 είναι εφικτός στόχος και όχι μακρινή ελπίδα, γεγονός που έχει άμεσο θετικό αντίκτυπο στην ομαλή ροή και εκτέλεση του συστήματος μάχης. Είναι εμφανές πάντως ότι το PS3 και το Xox 360 ζορίζονται για να υλοποιήσουν τον κόσμο του παιχνιδιού, γι’αυτό και προτείνουμε την PC έκδοση, που αυτή τη φορά κυκλοφόρησε εξαρχής και αναδεικνύει την όλη εμπειρία στο μέγιστο βαθμό, με μία ικανοποιητικά optimized έκδοση. Οι ερμηνείες του Patrick Stewart και του Robert Carlyle επωφελούνται από την πιο σκοτεινή υφή των χαρακτήρων τους σε σχέση με το prequel, αν και, όπως προαναφέρθηκε, η γραφή δεν τους βοηθάει να αναδεικνύουν συνεχώς το ταλέντο τους, ενώ το σύντομο πέρασμα του Richard Madden και του Jason Isaacs κρίνεται επιτυχημένο, συνεισφέροντας έτσι στην συνολικά υψηλή ποιότητα των voice-overs.
Εν τέλει, το Castlevania: Lords of Shadow 2 δεν είναι απαραίτητα καλύτερο ή χειρότερο από τον προκάτοχό του: είναι διαφορετικό. Οι τρόποι με τους οποίους διαφέρει δεν λειτουργούν πάντα προς όφελός του και οι υψηλές προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί δεν εκπληρώνονται στο βαθμό που θα θέλαμε, όμως το προσωπικό ταξίδι του Δράκουλα προς την εξιλέωση και τη λύτρωση είναι μία αξιομνημόνευτη εμπειρία που σίγουρα αξίζει να βιώσει κανείς.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity