Με μία εντυπωσιακή εισαγωγή που όμοια της λίγες φορές έχει απολαύσει κονσόλα της Nintendo, το παιχνίδι μας προσκαλεί στο γενέθλιο πάρτι του Donkey Kong, όταν αυτός ο παγωμένος βοριάς σβήνει τη φωτιά από το ένα κερί που κοσμεί την τούρτα γενεθλίων. Ανθρωπόμορφα ζώα, όπως πιγκουίνοι, θαλάσσιοι ελέφαντες και πολικές αρκούδες βγαλμένα από την ιστορία των Βόρειων λαών, ονόματι Snomads, κάνουν την απόβαση τους στο νησί των Kong μετατρέποντας το σε μία ατελείωτη παγωμένη κόλαση, μην αφήνοντας φυσικά κανένα περιθώριο στο γορίλα παρά να ξεκινήσει την περιπέτεια του για την ανακατάληψη της πατρώας Γης. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς είναι τα χρώματα. Ναι, σε μια εποχή που το καφέ και γκρίζο επιβάλλουν τη στείρα αισθητική τους, η Retro τονίζει με σαφήνεια πόσο όμορφο μπορεί να είναι ένα τόσο πολύμορφο και πολύχρωμο παιχνίδι. Συνεχίζοντας το ύφος το στιλιστικό του προηγούμενου πονήματος της, αλλά αυτή τη φορά αναβαθμισμένο με τη δύναμη της HD ανάλυσης, κάθε πίστα από τους 6 συνολικά κόσμους δεν σταματάει να προσφέρει ένα μεθυστικό χαρμάνι χρωμάτων και απίστευτης λεπτομέρειας. Αυτή τη φορά ο σχεδιασμός των εχθρών και ιδιαίτερα των Snomads αποδεικνύεται πιο δημιουργικός και στην τελική πιο απειλητικός από τα ελαφρώς ακίνδυνα σε όλα τα επίπεδα Tikis. Τα δε backgrounds αποδίδουν πειστικά τη ζωντάνια του κόσμου, που πάλλεται μέσα στην ίδια του την ύπαρξη, με ένα είδος εσωτερικού ρυθμού, που διακρίνει και τα animations όλων των χαρακτήρων.
Κάθε λεπτομέρεια, από το θρόισμα των φύλλων, το αλύχτημα του ανέμου, το παιχνίδισμα της φλόγας μέχρι τις οροσειρές με τις σκαμμένες μορφές τους πάνω τους, τις θαλάσσιες, πλοκαμοειδείς, απειλητικές μορφές και τα μεταβιομηχανικά τοπία Μετροιδικών προεκτάσεων, είναι εκεί για να τονίσει την οργανικότητα αυτού του συνθετικού κόσμου. Οργανικότητα που διανέμεται με έναν τρόπο αμφίδρομο, μιας και το περιβάλλον που αντιδρά σε πολλές από τις κινήσεις των Kong, μεταμορφώνεται, έτσι ώστε στη συνέχεια να εμποδίσει την προέλαση τους. Στη δε υποβρύχια εξερεύνηση που επιστρέφει θριαμβευτικά, ας μου επιτραπεί να πω ότι βίωσα εκ νέου συναισθήματα που νόμιζα ότι τα είχα αφήσει για πάντα στα Phendrana Drifts και στο Sanctuary Fortess. Η ανάλυση του παιχνιδιού φθάνει στα 720p, ενώ τα καρέ δεν πέφτουν ποτέ κάτω από τα 60 frames το δευτερόλεπτο, δίνοντας την απαραίτητη ρευστή ομορφιά Βέβαια, η λεπτομέρεια σε κάθε κόσμο και το μέγεθος των 11.4 GB (συγκριτικά, το Super Mario 3D World ήταν 1.6GB) δικαιολογούν μόνο εν μέρει και τα μεγάλα loading times, τα οποία συχνά φτάνουν τα 15 με 20 δευτερόλεπτα, μοναχά βέβαια στην αρχή κάθε πίστας. Η κατάρα με τις κλειστές πόρτες στα Metroid Prime προφανώς καλά κρατεί..
Αρωγός και συνεπίκουρος σε αυτό το ταξίδι οπτικών απολαύσεων, ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομα του με τη τριλογία του Donkey Kong Country και όχι μόνο. Ο David Wise φυσικά στο ρόλο μαέστρου επανέρχεται, για να μας υπενθυμίσει για ποιο λόγο έχει αγαπηθεί τόσο. Πάλι κόντρα στο νόημα της εποχής και τις φορτωμένες ορχήστρες, το soundtrack του Wise βασίζεται στις καθαρές δυναμικές, στους απογυμνωμένους ήχους, φυσικούς και συνθετικούς, που σε στενή συνάφεια με τα όσα διαδραματίζονται στην οθόνη, ενισχύουν και πάλι την αίσθηση της οργανικότητας του κόσμου, σε ένα σύνολο παλιών και νέων συνθέσεων. Από τις ηλεκτρικές μεταλλικές κιθάρες και τα progressive περάσματα στα πλήκτρα μέχρι τα ανάλαφρα, υδάτινα, ambient μουσικά θέματα με τη συνοδεία φυσαρμόνικας και τα αλα americana παιχνιδιάρικα σόλο ενός banjo και μιας τρομπέτας, το σύνολο της μουσικής αποτελεί από μόνο του άλλο ένα παράλληλο και εξίσου συναρπαστικό ταξίδι.
Η Retro δεν υπερέβαλλε, όταν δια φωνής Michael Kelbaugh διαμήνυε πως είχε ακόμη ανολοκλήρωτες δουλειές με τη διάσημη σειρά. Παρότι ο πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει αναλλοίωτος και πώς άλλωστε να αλλάξεις ένα old-school δισδιάστατο platform, υπάρχουν διάσπαρτες βελτιώσεις σε σχέση με τον προκάτοχο του στο Wii. Eν πρώτοις, στη συντροφιά του Donkey Kong, πέρα από τον προϋπάρχοντα Diddy και το jet pack του, έχει προστεθεί η Dixie με την super αεριωθούμενη κοτσίδα της και ο Cranky Cong με το γεροντομπάστουνο του, το οποίο αναλαμβάνει ρόλο ανάλογο με το ραβδί του Scrooge McDuck στο Ducktales. Πλέον έχει προστεθεί μια προαιρετική Special κίνηση, ονόματι Kong Pow, με την οποία κάθε βρώση μπανάνας γεμίζει τον ειδικό μετρητή, έτσι ώστε παρουσία ενός συντρόφου του Donkey, να εξαφανίζονται όλοι οι εχθροί στο εκάστοτε σημείο αφήνοντας και τα ανάλογα bonus.
Σε ορισμένα δε σημεία της περιπέτειας υπάρχει και μια νέα, δυναμική 3D απεικόνιση της πίστας που ευνοεί μια πιο κινηματογραφική αίσθηση όταν ο Donkey χρησιμοποιεί τα Βαρέλια, το Βαρέλι-πύραυλο και τα καρτ των ορυχείων, εκεί δηλαδή που ο Λεοπόλδος Μαζόχ θα αισθανόταν σίγουρα περήφανος για το επίπεδο δυσκολίας. Αν δεν αυξήθηκε ο βαθμός δυσκολίας, τότε σίγουρα έχει παραμείνει στα ίδια υψηλά επίπεδα με την έκδοση στο Wii, με την ελαχιστοποίηση μάλιστα μιας trial and error λογικής που συχνά-πυκνά διαφέντευε αυτή την έκδοση. Σε αυτό έχει συμβάλλει και η βελτίωση του collision detection, με αποτέλεσμα οι θάνατοι από την ελαχιστότατη επαφή με επικίνδυνα σημεία να είναι πλέον άφαντοι. Η επιλογή του Super Guide έχει εξαλειφθεί και στη θέση της έχουμε το κατάστημα του Funky Kong με πλήθος βοηθητικών αντικειμένων, τα οποία μπορούν να αγοραστούν με αντίτιμο τα Banana coins. Στην ίδια λογική τροποποίησης και βελτίωσης, οι μάχες με τα Bosses διακρίνονται πλέον από τη φρεσκάδα τους και ουχί από την συνεχή επανάληψη ενός στερεότυπου τρόπου αντιμετώπισης. Βέβαια, η απομνημόνευση των μηχανισμών τους κατέχει ακόμα και τώρα το κλειδί προς τη νίκη, αλλά οι ευφάνταστοι αντίπαλοι και η αυξημένη διάρκεια των τελικών μαχών κάνει αυτές τις συγκρούσεις από τα πιο δυνατά σημεία του τίτλου. To σύνηθες δε παράπονο για το waggle και το πως αυτό αντιστοιχούσε στην roll κίνηση του Donkey Kong μετριάζεται με την προσθήκη των κλασσικών τρόπων χειρισμού, είτε με το Wii U GamePad είτε με το Pro Controller. Σε αντίθεση με τον πιο ανάλαφρο Mario, ο Donkey είναι πιο δυσκίνητος, πράγμα που δεν ευνοεί την αλόγιστη τεχνική του run and jump, μιας και ο θάνατος με αυτό τον τρόπο είναι βέβαιος. Αντίθετα, απαιτείται προσεκτική ανάγνωση της πίστας και προσεκτική προσέγγιση των κινδύνων, μιας και το παιχνίδι απαιτεί παρατήρηση και γρήγορα αντανακλαστικά.
H αλήθεια είναι πως για την Retro, το μεγάλο στοίχημα της Nintendo, το χειριστήριο δηλαδή του WiiU υπάρχει μόνο και μόνο για το Off TV play, μιας και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν απεικονίζεται τίποτα στην οθόνη, παρά μόνο ένα μαύρο χρώμα. Αν μη τι άλλο, δείχνει ειλικρίνεια αυτή η προσέγγιση και ουχί διάθεση για ψευτοεντυπωσιασμούς, μιας και δεν θα είχε νόημα αν απλώς απεικονιζόταν κάτι το δευτερεύον και μη ουσιαστικό, όπως πχ οι ζωές, όταν όλα διαδραματίζονται στην οθόνη της τηλεόρασης. Για να φθάσει κανείς στους τίτλους τέλους και με ένα ποσοστό ολοκλήρωσης γύρω στο 75% απαιτείται ένα σύνολο 15 με 20 ωρών, το οποίο όμως αρκεί για την πρώτη ανάγνωση και μόνο του τίτλου. Σε πολλές πίστες υπάρχουν εναλλακτικά μονοπάτια που ξεκλειδώνουν νέες πίστες, ανάμεσα τους και οι γνωστοί τελικοί Ναοί από το DKCR του Wii, ενώ από κει και πέρα, η συλλογή των γραμμάτων Κ-Ο-Ν-G και των κομματιών από τα παζλ, η οποία απαιτεί ακριβή ακροβατικά και ταχείες αντιδράσεις, ξεκλειδώνει νέο υλικό. Τα πάντα χρονοβόρα time trials παραμένουν, ενώ για να δείξει η Nintendo ότι συμβαδίζει με τις νέες τάσεις (sarcasm), αυτή τη φορά προστίθεται και η δυνατότητα να ανεβάζεις όχι μόνο τον χρόνο σου στο διαδίκτυο, αλλά και το video της εκάστοτε κούρσας, έτσι ώστε με άμεσο τρόπο να μπορείς να βλέπεις νέους τρόπους για να υπερσκελίσεις συντομότερα την εκάστοτε πίστα. Με την προσθήκη και offline co-op, το οποίο δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε, άνετα φαίνεται το πόσο γεμάτος είναι ο τίτλος.
Παρόλα αυτά επειδή από την Retro μας περιμένουμε μόνο τα καλύτερα παραμένουν κάποιες ενστάσεις, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να αποδοθούν και στην ίδια την Nintendo. Η Retro προτίμησε λοιπόν να διασχίσει ήδη πατημένους δρόμους, και αυτό σίγουρα τους έκανε πιο λειτουργικούς, πιο όμορφους, σχεδόν αξεπέραστους για το συγκεκριμένο είδος, αλλά από την άλλη υπάρχει μια ασαφής αίσθηση επανάληψης και μια αίσθηση ενός υπερβολικού μέτρου και ορίου. Ίσως δεν επιθυμούσε να αποκολληθεί τόσο δραστικά από τον ομφάλιο λώρο της έκδοσης για το Wii.
Όπως και να έχει, αυτά είναι πταίσματα μπροστά στην ποιότητα του παιχνιδιού. Έχοντας υπόψη και τα μάλλον αμφίσημα αποτελέσματα του Other M, είναι φανερό με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως η Retro αποκτά μια διάσταση συνώνυμη πέρα από τα Metroid και με το Donkey Kong. Έτσι σε κάτι που μοιάζει με ταυτόχρονη κατάρα και ευλογία, θα κλείσω με τον εξής τρόπο: Δεν θα ήθελα το επόμενο παιχνίδι της Retro να είναι ένα Donkey Kong, αλλά το επόμενο παιχνίδι Donkey Kong, όποτε και αν έρθει, θα ήθελα να το δω μόνο από αυτήν...
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity