Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
** ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Imperator: Rome Review

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

    Paradox Interactive

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

    Paradox Interactive

  • PEGI

    16+

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
*
Το Imperator: Rome είναι το τελευταίο επικών διαστάσεων παιχνίδι στρατηγικής της Paradox και λαμβάνει χώρα μερικά χρόνια μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά βάση σκοπός του παίκτη είναι να βάψει το χάρτη του παιχνιδιού με τα χρώματα του λαού που επέλεξε να ηγηθεί σε έναν κόσμο που εκτείνεται από την Ιρλανδία μέχρι την Ινδία. Τη χρονική εκείνη περίοδο οι Διάδοχοι είχαν ήδη δημιουργήσει τις δικές τους αυτοκρατορίες στην Ασία και την Ευρώπη, η Καρχηδόνα είχε πατήσει το πόδι της στη Σικελία και η Ρώμη βρισκόταν στις απαρχές της εξάπλωσής της στην ιταλική χερσόνησο. Οι παραπάνω χώρες αποτελούν και τους «μεγάλους παίκτες» του Imperator, καθώς έρχονται προικισμένες με μια ήδη μεγάλη έκταση και με κουστοδία από κάμποσα υποτελή κράτη που θα υποστηρίξουν στρατιωτικά και οικονομικά τους δυνάστες τους.



Τρία είναι τα πιθανά καθεστώτα με τα οποία θα αποκτήσει τριβή ο παίκτης: η δημοκρατία, η μοναρχία και οι φυλές. Για τις δημοκρατίες, όπως είναι η Ρώμη, κάθε ύπατος που εκλέγεται και ελέγχει ο παίκτης πρέπει να διαχειριστεί τη σύγκλητο που απαρτίζεται από πέντε παρατάξεις, όπως είναι το στρατιωτικό κόμμα ή το λαϊκό, ώστε να κερδίσει την υποστήριξή του και τις ψήφους που χρειάζεται για την οποιαδήποτε απόφαση θα πάρει το κράτος, είτε μιλάμε για την κήρυξη πολέμου είτε για τη διοργάνωση θριάμβου για κάποιο στρατηγό. Αυτός που θα διαλέξει κάποια από τις πολλές φυλές του κόσμου θα πρέπει να κρατά τους αρχηγούς όλων των φατριών ευτυχισμένους, ενώ όποιος ηγηθεί μιας μοναρχίας θα χρειαστεί να ετοιμαστεί για πιθανές διαμάχες ανάμεσα στους διαδόχους. Η δημοκρατία και δη η ρωμαϊκή είναι μακράν και από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις του τίτλου καθώς, όπως είναι χωρισμένη σε οικογένειες και σε κόμματα, ζει και αναπνέει από τους πολίτες της. Κάθε Ρωμαίος αποτελεί και έναν εν δυνάμει Scipio Africanus, σωτήρα και ήρωα της πόλης, αλλά και έναν Marcus Antonius, λαϊκιστή, τυχοδιώκτη και εχθρό της συγκλήτου. Γιατί οι πολίτες έχουν φιλοδοξίες, χαρακτηριστικά, αντιπαλότητες και η ποικιλομορφία τους αποτελεί πρόκληση για το πως θα τους διαχειριστεί ο παίκτης. Οικογένειες που κάποιο μέλος τους δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση και συνεπώς δεν έχουν πρόσβαση σε κρατικό εισόδημα, χάνουν την πίστη τους στην πόλη. Στρατηγοί που κερδίζουν μάχες κερδίζουν και τις καρδιές των στρατευμάτων, που γίνονται πιστοί σε αυτούς και όχι στη σύγκλητο. Κυβερνήτες επαρχιών μπορούν να ξαφρίσουν μέρος των φόρων για να αυξήσουν τη δική τους περιουσία. Και πάνω απ' όλα τα κόμματα προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του υπάτου προσφέροντάς του την υποστήριξή τους και τις ψήφους τους για τα επόμενα χρόνια, αφού βέβαια χρεώσουν μια χάρη που αργά ή γρήγορα θα ζητήσουν να ανταποδωθεί. Δεν είναι βέβαια απαραίτητο να κρατήσει ο παίκτης στο πλευρό του τη σύγκλητο, καθώς μπορεί να επιβάλει τις αποφάσεις του, αλλά με αυτόν τον τρόπο αυξάνει το επίπεδο της τυραννίας, που σε υψηλό επίπεδο έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί και ο κίνδυνος επανάστασης ενάντια στο δυνάστη. Σε περιπτώσεις μεγάλου κινδύνου είναι στην ευχέρεια του παίκτη να διαλέξει εάν θέλει να θέσει στο τιμόνι της δημοκρατίας ένα δικτάτορα που θα κρατήσει σφιχτά τα χαλινάρια της εξουσίας και θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Και πάλι, όμως, ένας δικτάτορας μπορεί να αποδειχθεί Julius Caesar ή να εγκαταλείψει τη θέση οικειοθελώς σαν ένας ακόμη θρυλικός Cincinnatus.



Η δημοκρατία, όπως αντιλαμβάνεται κανείς, είναι ενεργό στοιχείο και αφού κάθε μερικά χρόνια έρχονται οι εκλογές και τα πρόσωπα αλλάζουν η πρόκληση παραμένει η ίδια. Και αυτό το είδος της πολιτικής που προσφέρει στον παίκτη το Imperator δεν είναι ένα mini game για να τον κρατάει απασχολημένο όταν δεν εκστρατεύει με τις λεγεώνες. Είναι βασικό κομμάτι του τίτλου και αντιπροσωπεύει την πεμπτουσία της ίδιας της δημοκρατικής Ρώμης. Μιας οντότητας συνυφασμένης στις μέρες μας με τη στρατιωτική δύναμη και τη νομική πρωτοπορία αλλά στην πραγματικότητα μιας σύνθεση από την πυγμή, το όραμα και την ιδιοσυγκρασία σπουδαίων ανδρών. Και μερικούς απ' αυτούς τους άνδρες θα συναντήσει κάποιος στο Imperator, έναν τίτλο, που πέρα από τους αριθμούς και τη στατιστική, απασχολείται και με την αφήγηση ιστοριών. Και μάλιστα αρκετά γνωστών ιστοριών. Με το πέρασμα του καιρού, και καθώς μια δημοκρατία όπως ήταν η ρωμαϊκή γιγαντώνεται, κάποια συμβάντα είναι αναμενόμενο να συμβούν ή να διαλέξει ο παίκτης να συμβούν. Στο Imperator εμφανίζονται άνδρες όπως ο Gaius Marius και στον παίκτη δίνεται η επιλογή να επιβληθούν οι αντίστοιχες αναμορφώσεις. Και ενώ αυτές οι επιλογές σίγουρα έχουν θετικό αντίκτυπο στο παιχνίδι ταυτόχρονα ανοίγουν και το δρόμο για τη μετατροπή του πολιτεύματος από τη δημοκρατία στη μοναρχία. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν το επιθυμεί ο παίκτης, και η δημιουργία της αυτοκρατορίας μπορεί να γίνει και πριν τη χρονική περίοδο του Αυγούστου. Βέβαια δεν χρειάζεται να είναι η κατάλυση της δημοκρατίας κάτι το τρομερό. Η όλη εμπειρία καθώς το πολίτευμα καταρρέει και η εξουσία επικεντρώνεται σε ένα άτομο είναι ένα, θεματικά σωστό, τρενάκι εξελίξεων στην πορεία του οποίου αξίζει να αφεθεί ο παίκτης και να απολαύσει.



Η μοναρχία επίσης βασίζεται στα πρόσωπα αλλά εδώ τα πράγματα είναι πιο μονοδιάστατα. Μπορεί να μην υπάρχουν εκλογές αλλά και πάλι ο παίκτης πρέπει να διαχειριστεί τους χαρακτήρες της αυλής του καθώς καλείται να προστατέψει τη δυναστεία του από επαναστάτες, κυρίως από το ίδιο του το αίμα καθώς επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου θα μηχανορραφήσουν για να αποκτήσουν αυτό που η σειρά της γέννησής τους μπορεί να τους στέρησε. Οι φυλές είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση αλλά ταυτόχρονα και η πιο κακοδουλεμένη στο παιχνίδι. Οι στρατιές των φυλών δεν μπορούν να διασπαστούν σε μικρότερες με αποτέλεσμα και να έχουν στρατηγικό μειονέκτημα και να μειώνεται ο αριθμός των στρατιωτών από τις φθορές που πάντα υπόκεινται τα στρατεύματα που βρίσκονται σε περιοχές με ανεπαρκείς πόρους. Μάλιστα, επειδή μερικές φυλές έχουν την επιλογή της μετανάστευσης, είναι εκνευριστικό το πόσο συχνά βρίσκονται στρατιές των οποίων ηγούνται κατώτεροι αρχηγοί σε περιοχές που εγκαταλείφθηκαν, με αποτέλεσμα ο παίκτης να χαραμίζει χρόνο στη δημιουργία σχέσεων με γειτονικά κράτη ώστε να επιτραπεί η διέλευση των απομονωμένων στρατιών. Από την άλλη, βέβαια, οι φυλές έχουν και τη μεγαλύτερη δυναμική εξέλιξης ως λαοί στο πέρασμα του χρόνου, αφού αν το θέλει ο παίκτης μπορεί να οδηγήσει τις φατρίες που χειρίζεται σε μόνιμες κατοικίες και από καλύβες με λάσπη και από εκεί σε δημοκρατία ή σε μοναρχία με μαρμάρινα κτίρια.



Πολλές περιοχές θα παραμείνουν ανέπαφες από κατακτητές για πολλά χρόνια και ο βασικότερος λόγος είναι πως δεν αξίζει να κατακτηθούν. Ως αποτέλεσμα, αρκετό μέρος του χάρτη αποτελείται από μικρές χώρες που διαρκώς αναλώνονται στο να πολεμούν η μία την άλλη, δημιουργώντας συμμαχίες και αμυντικές συμφωνίες που θα σπάσουν μια γενιά αργότερα. Κατά βάση, όμως, έτσι λειτουργεί ένα κράτος ανεξαρτήτως μεγέθους. «Οι υποσχέσεις που δόθηκαν ήταν μια ανάγκη του παρελθόντος, η αθέτησή τους είναι μια ανάγκη του παρόντος», είχε πει ο Μακιαβέλλι, και ο παίκτης θα υιοθετήσει το συγκεκριμένο ρητό στο Imperator. Πρέπει να δημιουργηθούν αναγκαστικά συμμαχίες στο ένα μέτωπο και να καλυφθούν με αυτόν τον τρόπο τα νώτα, αν ο παίκτης αποφασίσει να επικεντρωθεί κάπου αλλού στον χάρτη ή, στο πιο συχνό φαινόμενο, για να τα βάλει ο παίκτης με μια πιο μεγάλη δύναμη. Για μικρότερες χώρες οι συμμαχίες είναι μονόδρομος για την επιβίωσή τους. Τουλάχιστον μέχρι να πατήσουν στα πόδια τους και στραφούν ενάντια στους παλιούς τους συμμάχους. Όσο μεγαλώνει το εκτόπισμα μια χώρας, αυτή μπορεί να χάσει το δικαίωμα να σχηματίζει συμμαχίες και να αυξάνονται και οι επιλογές για το πώς μπορεί να επηρεάσει άλλες χώρες. Στη φαρέτρα της εξωτερικής πολιτικής προστίθενται οι επιλογές να υποστηριχθούν οι επαναστάτες που έχουν ξεσηκωθεί σε μια χώρα, να απειλήσει ο παίκτης μια αντίπαλη χώρα με πόλεμο ώστε να την πιέσει και να καρπωθεί αναίμακτα τις υποχωρήσεις, αλλά και να εγγυηθεί την ανεξαρτησία μια άλλης χώρας ώστε να δημιουργήσει ένα buffer state ή ένα υπό προϋποθέσεις υποτελές κράτος. Η τήρηση των συμμαχιών, ο επεκτατικός ρυθμός, η αθέτηση μιας εκεχειρίας, όλα έχουν τον αντίκτυπό τους. Γιατί όμως πρέπει να απασχολεί τον παίκτη το πως τον βλέπουν τα υπόλοιπα κράτη όταν στο τέλος θα κατακτηθούν και θα προστεθούν στην αυτοκρατορία του; Γιατί, φιλόδοξε Μυθριδάτη, όπως η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα και το ίδιο ισχύει και για μια αυτοκρατορία. Η κακή γνώμη των γειτόνων αυξάνει την πιθανότητα να δημιουργήσουν αμυντικές συμφωνίες και συμμαχίες και φυσικά μειώνει τις πιθανότητες να είναι διατεθειμένοι να κάνουν εμπόριο με τον παίκτη.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!