Παρά τα φαινόμενα, η ατμόσφαιρα του Journey of a Roach κάθε άλλο παρά “βαριά” είναι. Πρόκειται για ένα ανάλαφρο, ελαφρά χιουμοριστικό και ιδιόμορφο δημιούργημα που βασίζεται κυρίως στους γρίφους και σε κάποιους νεωτερισμούς στη διαχείριση του χώρου και τους διαλόγους. Ξεκινώντας από το τέλος, οι ομιλίες είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτες: όλη η αφήγηση εκτυλίσσεται μέσα από μπαλονάκια ομιλίας που περιέχουν σκίτσα. Με τον ίδιο τρόπο γίνεται η εξέταση του περιβάλλοντος και καθοδηγείται ο παίκτης για το τι πρέπει και μπορεί να κάνει. Αν και στην αρχή δίνεται μια αίσθηση φρεσκάδας, σύντομα γίνεται φανερό πως ούτε το σενάριο παρουσιάζεται με έναν επαρκή τρόπο ούτε είναι πάντα ξεκάθαρος ο τρέχων στόχος. Όσο, μοιραία, ανεβαίνει η δυσκολία και η πολυπλοκότητα των γρίφων, το ζήτημα αυτό ενοχλεί όλο και περισσότερο.
Πρόκειται για ένα ανάλαφρο, ελαφρά χιουμοριστικό και ιδιόμορφο δημιούργημα που βασίζεται κυρίως στους γρίφους και σε κάποιους νεωτερισμούς στη διαχείριση του χώρου και τους διαλόγους.
Ο παίκτης θα βρεθεί να ακολουθεί trial and error λογικές και να προσπαθεί να βρει από μόνος του έναν ειρμό. Το ευτύχημα είναι πως η σήμανση των σημείων αλληλεπίδρασης είναι σαφέστατη -πλην ελάχιστων εξαιρέσεων- και οι γρίφοι είναι σωστά δομημένοι χωρίς παραλογισμούς. Το πρόβλημα εστιάζεται στο ότι η αλυσίδα πράξεων είναι τις περισσότερες φορές αρκετά μακριά και ο παίκτης αφήνεται μετέωρος.
Το δεύτερο, και πολύ ομορφότερο, κομμάτι που ξεχωρίζει το Journey of a Roach είναι η περιήγηση. Εκ των πραγμάτων το περιβάλλον αποτελείται από κλειστούς χώρους και σήραγγες, και ο κεντρικός ήρωας είναι μια… κατσαριδούλα. Ο παίκτης λοιπόν μπορεί να περπατήσει στους τοίχους και στις περισσότερες επίπεδες επιφάνειες αλλάζοντας σε σημαντικό βαθμό την οπτική του παίκτη. Καθώς μάλιστα το κέντρο περιστροφής είναι η κατσαρίδα (δηλαδή ο παίκτης βλέπει το χώρο να γυρίζει γύρω του όταν αλλάζει επίπεδο αναφοράς και δεν περπατά απλά σε σταθερούς τοίχους) η διαδικασία της κίνησης δεν είναι η συνηθισμένη αγγαρεία αλλά γίνεται πολύ ευχάριστη. Το στοιχείο αυτό εκμεταλλεύονται και οι γρίφοι, που απαιτούν ευρύτερη σκέψη αναφορικά με το χώρο. Η κίνηση είναι ομαλότατη και χωρίς κολλήματα. Τέλος, όσον αφορά τα puzzles, δυσκολεύουν κλιμακωτά και έχει γίνει προσπάθεια να ενσωματωθούν τα περισσότερα κλασσικά είδη. Δυστυχώς λόγω των περιορισμών στην ομιλία και της ιδιαιτερότητας της περιπλάνησης δεν εντάσσονται όλοι το ίδιο επιτυχημένα. Η πλειοψηφία είναι, ή καταλήγει να είναι, inventory based, οι χειρισμοί μηχανισμών είναι μάλλον αδιάφοροι ενώ η εύρεση αντικειμένων και η εξερεύνηση του περίγυρου είναι απρόσμενα ενδιαφέρουσα.
Τα γραφικά είναι αξιοπρεπέστατα, με την ομαλή κίνηση στους τοίχους να ξεχωρίζει. Τα πάντα είναι τρισδιάστατα cel-shaded μοντέλα που θυμίζουν παιδικό βιβλίο ή κόμικ, ενώ τα χρώματα αναμενόμενα είναι τόνοι του γκρίζου και του καφέ. Οι ομιλίες είναι τα ακατάληπτα μουρμουρητά των εντόμων του μέλλοντος, ενώ η μουσική είναι ταιριαστή χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Καταλήγοντας, παρά τις καλές προθέσεις και το θάρρος των επιλογών, το Journey of a Roach
Η δράση θα σας οδηγήσει αρκετές φορές σε trial and error τακτικές
Συνέπεια είναι ο τίτλος να είναι μια αλληλουχία puzzles, που με τη σειρά τους δεν παρουσιάζονται με επάρκεια. Ενώ ορισμένα εκλογικεύονται σχετικά άνετα, άλλα απαιτούν λογικά άλματα ώστε να κατανοήσει ο παίκτης τι πρέπει να κάνει (ούτε λόγος για το "γιατί"). Συχνά λοιπόν ο παίκτης θα έχει βρει τη λύση για ένα γρίφο, έστω και μέσα από αλλεπάλληλες δοκιμές, θα τον λύνει και δε θα έχει γίνει σοφότερος. Η διάρκεια του τίτλου είναι επίσης υπερβολικά μικρή, φτάνοντας μετά βίας τις 4 ώρες. Από την άλλη, η αξιοποίηση έξυπνων ιδεών σχετικά με την κίνηση στο χώρο και το πώς ενσωματώνεται στους γρίφους δίνει κάποιους πόντους, εμφυσώντας κάποια ουσία στην όλη εμπειρία. Όσοι όμως δε βρουν κάποιο ενδιαφέρον σε αυτό, ή το χάσουν στην πορεία, δεν έχουν να προσμένουν σε κάτι περισσότερο.
Οι fans του PlayStation ψάχνονται μανιωδώς γύρω από το PS5 jailbreak μετά τις πρόσφατες ανακοινώσεις
Τι πράγμα; 6 μόνο; Αυτό είναι προσβολή. :( Είναι ένα ωραίο, διασκεδαστικό, μικρό indie παιχνιδάκι. Τουλάχιστον 8 αξίζει. Αναρωτιέμαι τι βαθμολογία θα έβαζες εσύ συγκεκριμένα στο Hotline Miami.
Θα του έβαζα 9 με 9,5.
Αλλά αυτό το παιχνιδάκι το έκαψες. :/ Είναι κρίμα, γιατί είναι μια πολύ καλή προσπάθεια. Συγκριτικά με άλλα indie παιχνίδια, είναι αρκετά καλό.
Κάτω από τον αριθμό 6 υπάρχει ο χαρακτηρισμός "ικανοποιητικό" και πιστεύω πως ταιριάζει γάντι στο Journey of a Roach. Οι λόγοι θέλω να πιστεύω πως τεκμηριώνονται στο κείμενο. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα indie adventures παρόμοιου βεληνεκούς που έχει καλύψει το Enternity, όπως το The Inner World, που τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα.
Επίσης, έχω συζητήσει την indie σκηνή και το πώς βαθμολογούνται, ανάμεσα σε άλλα, σε ένα κείμενο που είχα γράψει πριν κάποιους μήνες.