Οπτικά φέρνει κατευθείαν στο νου τους τίτλους του Commodore 64, με τα ίδια νέον χρώματα αλλά... με περισσότερα pixels. Η ρετρίλα του Nidhogg είναι τόσο απροσποίητη και αχρείαστη που μοιάζει με αδιαφορία, σαν κάποιος απλά να μπήκε στον κόπο να φτιάξει γραφικά για να μη βάλει χαρακτήρες ASCII. Ορισμένες φορές η κατάσταση φτάνει το παράλογο, καθώς τα αχνά φωτεινά χρώματα στο φόντο κάνουν τα ξίφη και τους αντιπάλους να μην ξεχωρίζουν (πέρα από το ότι ζαλίζουν), ενώ οι developers θεώρησαν καλό να βάλουν σημεία με ψηλό χορτάρι όπου ο παίκτης παίζει στα τυφλά. Παρόλα αυτά δεν είναι ούτε προχειρότητα, ούτε φτώχεια ούτε "άποψη" - το μόνο που θέλει να προσφέρει το Nidhogg είναι gameplay και μοναδική δουλειά των γραφικών είναι να το υπηρετούν. Η μουσική είναι αλλού για αλλού. Είναι ένα industrial ambient πράμα με έναν αγχωτικό ρυθμό από πίσω, που κυμαίνεται ανάμεσα στο trippy και το τελείως ενοχλητικό. Κάνει όμως καλά το βασικότερο: υπογραμμίζει τη σαπίλα του όλου σκηνικού.
Εκεί που τα πράγματα σοβαρεύουν είναι στο χειρισμό. Είναι σαφέστατος, σφιχτοδεμένος, απόλυτα λειτουργικός και με άμεση ανταπόκριση. Αποτελείται από τρέξιμο αριστερά-δεξιά, άλμα, επίθεση και με τα πλήκτρα πάνω και κάτω το ξίφος αλλάζει θέση: χαμηλά, στη μέση και ψηλά. Με απλούς συνδυασμούς των παραπάνω ο παίκτης μπορεί επίσης να πετάξει το σπαθί για να σκοτώσει τον αντίπαλο, να αποκρούσει μια επίθεση, να αφοπλίσει τον αντίπαλο, να επιτεθεί από άλμα, να πιαστεί από κάπου και, όταν είναι άοπλος, να επιτεθεί με γροθιές και χαμηλές κλωτσιές. Αυτό μεταφράζεται με τον εξής απλό τρόπο: οι δυο αντίπαλοι προσπαθούν να σκοτώσουν ή να προσπεράσουν τον αντίπαλό τους και να τρέξουν ο καθένας μπροστά του. Όποιος έχει το right of way, που αποκτάται μέσα από τη μάχη, μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη οθόνη. Ο θάνατος επέρχεται με ένα χτύπημα.
Όποιος πεθάνει ανασταίνεται λίγο πιο πίσω μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ενώ σε αυτό το χρονικό διάστημα ο άλλος παίκτης μπορεί να τρέξει προς τον τερματισμό του. Αποτέλεσμα είναι ένα νευρώδες, γρήγορο, αιματηρό και χαοτικό gameplay που τη μια στιγμή είναι προσεκτικές κινήσεις με τα ξίφη και την αμέσως επόμενη άλματα στο κενό, πιασίματα από πολυελαίους και γροθιές στα μούτρα. Η απουσία χρονομέτρου επιτρέπει στις μάχες να κρατήσουν από ένα - δυο λεπτά μέχρι...όσο πάει. Ο μοναδικός κανόνας είναι πως όλα επιτρέπονται, πράγμα που δίνει στις μάχες μια άγρια ομορφιά. Κυριολεκτικά από το πρώτο δευτερόλεπτο οι δύο αντίπαλοι επιδίδονται σε τρελά κόλπα και αυτοσχεδιασμούς, και το σύστημα μάχης παρά την απλότητά του αποδεικνύεται απίστευτα διασκεδαστικό και τρομερά εθιστικό.
Το κλίμα είναι πραγματικά οπαδικό και γεμάτο πάθος, βγαλμένο από τις πιο arcade στιγμές του gaming. Σύντομα ο γράφων βρέθηκε να φωνάζει "τι;", "πώς;", "χαχα, πάρτα στη μάπα", "στην έφερα", "μα πώς αποκρούει σε δευτέρα και επιτίθεται σε εβδόμη;", "το σπαθί να το βάλεις εκεί που ξέρεις", "ΑΡΦΑΡΦΑΡΦΑΡΦ πίσω και σ' έφαγα" και λοιπά κουλτουριάρικα. Σε μερικά τελευταία τεχνικά, υπάρχουν τέσσερεις διαθέσιμοι κόσμοι καθώς και η δυνατότητα tournament και online play με πολλές ρυθμίσεις. Εννοείται πως η διασκέδαση με δύο παίκτες είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή ενάντια στην αρκετά ανταγωνιστική ΑΙ. Εκτός από το multiplayer μέσω Steam, υπάρχει η δυνατότητα δύο παικτών στον ίδιο υπολογιστή. Κλείνοντας, το Nidhogg είναι ένα εντελώς… πυροβολημένο κατασκεύασμα. Χλευάζει ανερυθρίαστα και τον παίκτη και το πόσο τον κακομαθαίνουν άλλες κυκλοφορίες, με τα χρωματάκια και τα σχεδιάκια και τα achievements τους.
Εδώ το βραβείο είναι να γίνει μια χαψιά και το παιχνίδι έχει εσφαλμένα στοιχεία που μόνο επίτηδες μπορεί να έχουν μείνει μέσα, σα μια χειρονομία προς τον παίκτη: πότε δε θα βλέπει, πότε θα χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, πότε θα είναι ανυπεράσπιστος (ας μην πέταγε το σπαθί μέσα σε σπηλιά) και πάει λέγοντας. Όπως ειπώθηκε, είναι απλά ΣΑΠΙΟ. Ταυτόχρονα όμως είναι αγνή, παρθένα διασκέδαση, απίστευτα εθιστικό, πλήρως ανυπόκριτο και εσκεμμένα άσχημο. Η μία και μοναδική του ιδέα είναι το "ένας εναντίον ενός" υλοποιημένο με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στην ικανότητα και τη στεγνή καφρίλα. Το Nidhogg δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, πόσο μάλλον τον παίκτη και πρέπει να προσεγγιστεί σαν κάτι αξιοπερίεργο. Είναι λοιπόν αδύνατο να βαθμολογηθεί στα συμβατικά πλαίσια μιας κυκλοφορίας.
Η βασική του ιδέα είναι απλά καμένη μα και ιδιαίτερα διασκεδαστική, το παιχνίδι κάνει πλάκα στον παίκτη με διάφορους τρόπους, δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει αλλά ταυτόχρονα είναι μια καταπληκτική VS εμπειρία. Ο τίτλος δείχνει ό,τι έχει να προσφέρει στα πρώτα 60 δευτερόλεπτα και χρόνος ολοκλήρωσης είναι, με πολλή επιφύλαξη, η μία με μιάμιση ώρα, οπότε και πάλι το όποιο χρηματικό τίμημα είναι αμφισβητήσιμο (για αυτό υπάρχουν οι προσφορές όμως). Έχει όμως πλάκα. Πολλή πλάκα. Τόση πλάκα που όλοι πρέπει να το παίξουν. Είναι με το δικό του τρόπο μεγαλοφυές, πρωτότυπο, και τελείως ακομπλεξάριστο. Ο γράφων απλά περιμένει το Goat Simulator για να δει ποιό είναι το πραγματικό Game of the Year για το 2014.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity