Shadow Warrior για ακόμα μια φορά λοιπόν, σε ένα remake/reboot του τίτλου της 3D Realms, αυτή τη φορά με την Flying Wild Hog στην ανάπτυξη και την Devolver Digital στη διανομή, μια καινούρια ιστορία και έναν Lo Wang… διαφορετικό, αλλά και συνάμα τόσο γνώριμο. Η ιστορία του τίτλου λοιπόν ακολουθεί τις περιπέτειες του Κινεζο-Ιάπωνα(!) ninja-μισθοφόρου, ο οποίος αναλαμβάνει να αγοράσει το Nobitsura Kage, ένα μυστηριώδες Katana, για λογαριασμό του αφεντικού του. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθεί πως οτιδήποτε ήταν να πάει στραβά στη συναλλαγή… πάει, με την αγοραπωλησία να καταλήγει σε ένα λουτρό αίματος και τον Lo Wang φυλακισμένο. Όχι για πολύ όμως, αφού μια ορδή δαιμόνων θα εισβάλλει στον κόσμο(!) και θα επιτρέψει στον Wang να εκμεταλλευτεί τη σύγχυση και να δραπετεύσει, αναζητώντας το Katana. Αυτή τη φορά θα έχει και έναν αναπάντεχο σύμμαχο στο πλευρό του. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Hoji, ένα εξόριστο πνεύμα που θα δώσει στον Wang σημαντικές πληροφορίες και θα τον βοηθήσει όχι μόνο να βρει το Nobitsura Kage, αλλά και να ανακαλύψει την αλήθεια πίσω από το μυστηριώδες σπαθί.
Η αλήθεια είναι πως η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας (τουλάχιστον στην αρχή), εξυπηρετώντας περισσότερο σαν δικαιολογία για την ασταμάτητη δράση. Στις 10 και πλέον ώρες του campaign όμως διακρίνεται μια ενδιαφέρουσα πλοκή, η οποία σίγουρα έχει να πει περισσότερα από αυτή του μέσου FPS. Αν και ακολουθούσε στα χνάρια του Duke Nukem 3D, αυτό που έκανε το Shadow Warrior να ξεχωρίσει ήταν το -απείρως πιο «ακατάλληλο»- χιούμορ του πρωταγωνιστή του, αλλά και η εισαγωγή της melee μάχης στους μηχανισμούς του gameplay. Μετά από τόσα χρόνια, η ομάδα ανάπτυξης εξακολουθεί στο ίδιο πνεύμα, με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στη δράση, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα.
Στο Shadow Warrior θα βρούμε τη συνηθισμένη γκάμα όπλων που υπάρχει και στους περισσότερους τίτλους του είδους, όλα με ενδιαφέροντα upgrades (και την σειρά ξεκλειδώματος να βρίσκεται στην ευχέρεια του χρήστη), η αίσθηση που αφήνει η πλειοψηφία τους όμως είναι σχετικά αδιάφορη, χωρίς το βάρος και την «δύναμη» που θα περίμενε κανείς. Βέβαια, ο Lo Wang μπορεί να διατείνεται πως κάνει… “bang bang”, η πραγματική του δύναμη όμως βρίσκεται στο ξίφος του - και τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίον καταφέρνει να κάνει κομμάτια τους αντιπάλους του. Όπως και ο υπόλοιπος οπλισμός, έτσι και το Katana έχει τα δικά του upgrades, ενώ ο η αίσθηση είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική, και ρευστή, ιδιαίτερα με τη χρήση gamepad. Ένας μαχητής όμως σαν τον Lo Wang δε βασίζεται μόνο στα… όπλα του, αλλά φροντίζει να τελειοποιεί και την δική του τεχνική. Έτσι, σταδιακά ο πρωταγωνιστής μας θα ξεκλειδώσει μια σειρά από active και passive skills, για τα οποία όμως οι παίκτες θα χρειαστεί να περιηγηθούν μέσα από μια σειρά menus, κάτι που θα μπορούσε εύκολα να έχει αποφευχθεί με ένα διαφορετικό interface.
Με αυτόν τον τρόπο, o τίτλος επιτυγχάνει μια πολύ όμορφη ισορροπία ανάμεσα στην «παλιά σχολή» των FPS και τις σύγχρονες τάσεις, αφού καταφέρνει να κρατάει το pacing της δράσης πάντα σε έναν ανεβασμένο ρυθμό, ενώ εισάγει και μιας μορφής στρατηγική προσέγγιση όσον αφορά την εκάστοτε μάχη - και την πορεία που θα επιλέξει να ακολουθήσει ο κάθε παίκτης, γενικότερα. Ένα παράδειγμα είναι το health regeneration, το οποίο ναι μεν επιτυγχάνεται μέσω των γνωστών medpacks, αλλά ο μικρός αριθμός που βρίσκεται διαθέσιμος σε κάθε επίπεδο επιβάλλει τη χρήση του ειδικού skill. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται όχι μόνο η ισορροπία ανάμεσα στην επίθεση και την άμυνα, αλλά διατηρείται και ο ρυθμός της δράσης, αφού οι παίκτες δε θα χρειαστεί να αναζητήσουν medpacks μετά από κάθε μάχη. Η δομή των επιπέδων, που σπάνια ξεφεύγουν από το κλασσικό corridor shooting που έχουμε συνηθίσει δίνει σαφές πλεονέκτημα στη χρήση του katana σε σχέση με τα υπόλοιπα όπλα, ενώ σε αυτό βοηθάει και το A.I. των αντιπάλων, οι οποίοι διακατέχονται από τις γνωστές αυτοκτονικές τάσεις που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα περισσότερα FPS. Τα πράγματα γίνονται κάπως πιο ενδιαφέροντα στα boss fights και mini-boss fights, όπου και θα χρειαστεί μια διαφορετική προσέγγιση, καθώς και η χρήση και άλλων όπλων.
Τέλος, καλύτερη δουλειά θα μπορούσε να έχει γίνει και στο σύστημα checkpoints, αφού αυτά είναι πολύ αραιά διάσπαρτα στα επίπεδα, αναγκάζοντας τους παίκτες να επαναλάβουν χρονοβόρες μάχες και σημεία, αφαιρώντας με αυτόν τον τρόπο πόντους από το αρχικό “wow-factor” της κάθε αναμέτρησης. Από τεχνικής άποψης το Shadow Warrior μπορεί να μην δημιουργεί νέα standards, καταφέρνει όμως να παρουσιάσει ένα οπτικά εξαιρετικό αποτέλεσμα, πάντα με τη βοήθεια της Road Hog Engine. Σε καθένα από τα 17 επίπεδα του τίτλου η ποικιλία του περιβάλλοντος επιτρέπει την απεικόνιση όμορφων σκηνικών με πολύ καλό φωτισμό και μια πλούσια χρωματική παλέτα, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στα μοντέλα των χαρακτήρων, καθώς και το animation τους. Από ηχητικής πλευράς ο τίτλος τα καταφέρνει εξίσου καλά, με τις ερμηνείες των χαρακτήρων να κλέβουν τη παράσταση. Τα ηχητικά εφέ είναι εξίσου καλά, ενώ και οι συνθέσεις που «ντύνουν» τον τίτλο συμβαδίζουν απόλυτα με την B-movie αισθητική που διακατέχει όλη τη περιπέτεια του Lo Wang.
Το να αναβιώσεις ένα shooter της «παλιάς σχολής» παραμένοντας πιστός στο πνεύμα του πρωτότυπου δεν είναι και το πιο εύκολο εγχείρημα, ιδιαίτερα αν η όλη προσπάθεια απευθύνεται σε μια εντελώς διαφορετική γενιά. Το Shadow Warrior σίγουρα θα ικανοποιήσει (και με το παραπάνω) όσους έζησαν την πρώτη περιπέτεια του Lo Wang, αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο του επίτευγμα. Σίγουρα, τα προβλήματα που προκύπτουν σε μια τέτοια προσπάθεια είναι αρκετά, ο τρόπος όμως με τον οποίο έχει «γεφυρωθεί» το παλιό με το «νέο» δείχνει την αγάπη της ομάδας ανάπτυξης για τον τίτλο, αλλά και αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Bringing a sword to a gunfight? Oh, yes…
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity