Το "South Park RPG" είναι πολύ περισσότερο South Park παρά RPG. Οι δημιουργοί του έχουν πάρει μέρος σε κάθε φάση ανάπτυξης και δεν έβαλαν απλά το όνομά τους στο εξώφυλλο: το σενάριο είναι από τα χέρια τους, το 90% των voice overs προέρχεται από αυτούς και συνεργάστηκαν με την Obsidian για να αποδώσουν κάτι που είναι οργανικό μέρος της σειράς και όχι franchise. Η ιστορία περιφέρεται γύρω από ένα παιδί με ένα ένοχο μυστικό (το οποίο δε θυμάται) που μόλις μετακόμισε στο South Park. Τα πράγματα δεν είναι όμως καθόλου ήρεμα, γιατί το Kingdom of Kupa Keep (γνωστό και ως ΚΚΚ) με το μάγο βασιλιά Cartman, την πριγκίπισσα Kenny (ακριβώς έτσι) και τον Paladin Butters βρίσκεται σε πόλεμο με το Elven Kingdom για την κατοχή του Stick of Truth, ενός πανίσχυρου σκήπτρου που ο κάτοχός του εξουσιάζει το σύμπαν. Αυτό το παιδικό παιχνίδι παίρνει άλλες διαστάσεις όταν στη μικρή πόλη εμφανιστούν εξωγήινοι, μυστικοί πράκτορες, μια τρίτη ομάδα που θέλει το σκήπτρο και πολλοί άλλοι. Η South Park παρωδία μιας κλασσικής ιστορίας RPG γίνεται αφορμή να παρελάσουν από το παιχνίδι όλοι οι βασικοί χαρακτήρες και αμέτρητες χαρακτηριστικές στιγμές της σειράς: ο Al Gore που ψάχνει το ManBearPig, οι Terence and Phillip, ο Mr Slave (σε μεγάλα κέφια), τα Underpants Gnomes, οι Crab People (taste like crabs, talk like people), ο Jesus, ο Chef και ένα σωρό κόσμος. Υπάρχουν άπειρες αναφορές με τη μορφή αντικειμένων και περιγραφών σε κλασσικά επεισόδια του South Park, ενώ πολλές καταστάσεις και γρίφοι σχετίζονται άμεσα μαζί τους. Είναι, με απλά λόγια, ο απόλυτος φόρος τιμής της σειράς και έχει γίνει τεράστια και πολύ επιτυχημένη προσπάθεια να ενσωματωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα τέτοια στοιχεία σα λεπτομέρειες. Η μητέρα του Cartman έχει στο δωμάτιό της πολλές φωτογραφίες του γιου της, πολλούς δονητές και μπόλικο εξοπλισμό για κρακ, κάπου υπάρχει ο Mexican staring frog, περνώντας από σημεία της πόλης ο Butters θα πει "α, εδώ τα παιδιά μου έκαναν αυτό ή το άλλο", υπάρχει κάποιος στη ντουλάπα του Stan και πολλά άλλα.
Το φλέγον ερώτημα είναι το "αν αξίζει" και απαντήθηκε εν συντομία στην αρχή του κειμένου, αλλά υπάρχει χώρος για περισσότερη ανάλυση. Καταρχάς πρόκειται για κάτι παραπάνω από ένα tie-in. Είναι ένα επεισόδιο South Park, ή καλύτερα μια δεύτερη ταινία διάρκειας περίπου 18 ωρών, μέχρι το μεδούλι που ζωντανεύει με τη δομή ενός απλουστευμένου RPG. Το βάρος, όπως ειπώθηκε, πέφτει σημαντικά περισσότερο στο πρώτο σκέλος - ουσιαστικά το role-playing στοιχείο είναι προσχηματικό και πολύ περισσότερο όχημα στο να επιτευχθεί ο στόχος αυτός. Κατά συνέπεια, το αν, πόσο, πότε και γιατί αρέσει η σειρά σε κάποιον είναι καθοριστικό για το αν αξίζει να ασχοληθεί. Όσοι παρακολουθούν σταθερά South Park τις τελευταίες 17 σαιζόν και συνεχίζει να τους αρέσει, καθώς και όσοι έχουν μια γενική ιδέα περί τίνος πρόκειται και τους αρέσει, επιβάλλεται να ασχοληθούν - θα ΛΑΤΡΕΨΟΥΝ το The Stick of Truth. Πέρα από τα στοιχεία οικειότητας και νοσταλγίας έχει τόνους από το κάφρικο, υπερβολικό, επιθετικό και σκατολογικό χιούμορ που έγινε σημείο αναφοράς της σύγχρονης κουλτούρας. Όσοι από την άλλη βρίσκουν στο South Park μια πηγή αιχμηρής κοινωνικής και πολιτικής σάτιρας και κριτικής και πιστεύουν πως αυτή είναι η ουσία της σειράς, καθώς και όσοι για τον οποιοδήποτε λόγο την παράτησαν συνειδητά (επειδή κουράστηκαν οι ίδιοι, η σειρά χάλασε από ένα σημείο και μετά ή απλά δεν τους αρέσει πια) αφ' ενός δε θα δουν εδώ κριτική αλλά μόνο χαβαλέ, και αφ' ετέρου θα δουν κάτι που αντιστοιχεί στο τωρινό επίπεδο της σειράς και όχι μια συλλογή "best of".
Μερικές στιγμές δεν είναι απλά ακραίες μα τόσο ανούσιες που δεν μπαίνουν στα πλαίσια της σάτιρας και είναι σκέτες χοντράδες - το καφριλίκι υπάρχει απλά για να υπάρχει, και σε αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει ούτε η εξήγηση του χαρακτηριστικού χιούμορ της σειράς που ο γράφων γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Ένα άλλο θέμα είναι πως ακριβώς επειδή είναι video game και η προοπτική αλλάζει, ο παίκτης δεν είναι παθητικός θεατής αλλά διαπράττει αυτές τις χοντράδες γεννώντας ένα άβολο συναίσθημα. Όσοι τέλος δεν παρακολουθούν South Park και δεν έχουν την περιέργεια δε θα βρουν λόγο να ασχοληθούν, ειδικά αφού από πλευράς μηχανισμών ο τίτλος δεν προσφέρει πολλά. Σε τελική ανάλυση όμως το πρόσημο είναι θετικό. Οι σκηνές που αφήνουν άσχημη γεύση είναι λίγες και για το μεγαλύτερο κομμάτι του τίτλου ο παίκτης θα γελά με την καρδιά του, ή (αν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία), έστω θα χαμογελά. Το σενάριο είναι μάλλον προσχηματικό αλλά η βασική πλοκή κάνει πολύ καλά τη δουλειά της, απλά απουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο κριτικής και σκέψης από πίσω. Είναι καθαρός South Park χαβαλές, με όλα τα υπερβολικά και άκυρα στοιχεία που συνηθίζεται. Εδώ αξίζει να σημειωθεί το τεράστιο customization στην εμφάνιση του χαρακτήρα. Αν και οι αρχικές επιλογές είναι λίγες, ο παίκτης αγοράζει και αποκτά μια τεράστια συλλογή από περούκες, αξεσουάρ και χαρακτηριστικά για να τροποποιήσει το χαρακτήρα του.
Το RPG κομμάτι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του παραπάνω υλικού. Σα σχεδιασμός και υλοποίηση είναι η πιο κατάλληλη, αν και αναπόφευκτα δεν έχει ιδιαίτερο βάθος. Όπως ειπώθηκε στο preview του Enternity, το σύστημα μάχης προέρχεται από τα Super Mario RPG, Paper Mario και Mario & Luigi. Είναι από τις ελάχιστες υλοποιήσεις κάτι παρόμοιου στα PC και βασίζεται στο συγχρονισμό. Ο παίκτης επιλέγει από ένα radial menu την ενέργεια που θέλει να κάνει και κάνοντας αριστερό ή δεξί κλικ ανάλογα με τις λάμψεις του όπλου του, εκτελεί και πιο επιτυχημένη επίθεση. Οι ενέργειες αυτές είναι χρήση αντικειμένων, απλές επιθέσεις, ειδικές επιθέσεις και ξόρκια, και τέλος μαγικές επιθέσεις υπό τη μορφή πορδών πυρηνικών προδιαγραφών. Για να αμυνθεί κάνει επίσης δεξί κλικ όταν εμφανιστεί μια ασπίδα, πράγμα που αν γίνει επιτυχημένα μειώνει τη ζημιά που δέχεται. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα στοιχεία χαρακτηρίζονται από απλότητα. Υπάρχουν διάφορα combat statuses, abilities και είδη ζημιάς, ο εξοπλισμός έχει sockets και δέχεται power ups, ο παίκτης συνοδεύεται από έναν από τους Cartman, Stan, Kyle, Kenny, Butters και Jimmy τον οποίο αλλάζει οποιαδήποτε στιγμή και...αυτά.
Όλα κυμαίνονται στο πλαίσιο ενός πολύ βασικού RPG χωρίς πολλά κομφόρ, ενώ και οι τέσσερεις διαθέσιμες classes έχουν παρόμοιο gameplay. Εκτός μάχης ο παίκτης μπορεί να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον σε συγκεκριμένα σημεία, είτε ο ίδιος είτε δίνοντας εντολές στο σύντροφό του και συλλέγει αντικείμενα, βρίσκει μυστικά και μιλά με κόσμο. Το σενάριο και ο κόσμος είναι απόλυτα γραμμικά, πράγμα αναμενόμενο. Το New Kid (γνωστό και ως Douchebag) τριγυρίζει σε ένα South Park πέντε δρόμων και 30 κτιρίων συν τους υπονόμους και μερικές επιπλέον περιοχές. Είναι καλό ο παίκτης να εξερευνά παράλληλα με το σενάριο γιατί αποκτώντας νέες ικανότητες κερδίζει πρόσβαση σε νέες τοποθεσίες και θα αποφύγει την πολύ κουραστική επανάληψη που καταστρέφει τη ροή και την ατμόσφαιρα του τίτλου. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ο χειρισμός. Δεν υπάρχει ούτε key mapping ούτε εξήγηση των πλήκτρων, ενώ αρκετά QTEs είναι κάκιστα υλοποιημένα. Ο συγχρονισμός είναι πολύ δύσκολος ή οι οδηγίες τελείως λάθος, οδηγώντας στον εκνευρισμό. Οι αποστολές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία fetch quests ή story driven. Δεν υπάρχει ούτε μία επιλογή στους διαλόγους, αλλά ο παίκτης παρακολουθεί cutscenes, πράγμα που ενισχύει την εντύπωση ταινίας. Η σάτιρα προς τα RPG - η μόνη παρούσα - επεκτείνεται στον εξοπλισμό και το σκουπιδαριό κυριολεκτικά που μαζεύει ο παίκτης, καθώς και στις αναφορές στο Skyrim και τα role-playing στερεότυπα γενικότερα. Με μια φράση, οι μηχανισμοί και ο εξοπλισμός είναι πολύ απλουστευμένοι χωρίς ιδιαίτερο βάθος και πρόκληση. Κάνουν καλά τη δουλειά τους αλλά δε θα συγκινήσουν κάποιον που έχει παίξει έστω και λίγα παιχνίδια του είδους, ενώ όσοι απωθούνται από τα QTEs θα δυσανασχετήσουν. Το θετικό είναι πως με αυτό τον τρόπο η Obsidian κατάφερε να ενσωματώσει έναν τεράστιο αριθμό επιθέσεων, ενεργειών και κινήσεων, οπότε η ποικιλία επικαλύπτει τα θεωρητικά μειονεκτήματα και κυρίως κάνει τον τίτλο προσβάσιμο στον οποιονδήποτε.
Στον τεχνικό τομέα, από πλευράς animation, μουσικής και voice overs, τα πάντα είναι βγαλμένα από τη σειρά. Είναι πραγματικά σαν επεισόδιο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ποιότητα και το στυλ. Από την άλλη οι επιλογές στον ήχο και στα γραφικά είναι σχεδόν ανύπαρκτες, καθώς υπάρχουν μόνο μπάρες έντασης, αλλαγής ανάλυσης και gamma και απολύτως τίποτε άλλο. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται, αντικειμενικά, αλλά αφήνει άσχημη εντύπωση για mainstream κυκλοφορία. Κλείνοντας, το The Stick of Truth είναι αυτό που περίμενε το κοινό του South Park, αποτελώντας παράλληλα φόρο τιμής, fan service και διασκεδαστικό overdose ακραίου χιούμορ, και κυρίως προσβάσιμο σε όλους σα μηχανισμοί. Όλες οι επιλογές που έχουν γίνει στο gameplay υπηρετούν πολύ επιτυχημένα αυτό ακριβώς το χαρακτήρα του, και η αλήθεια είναι πως ένα πιο περίπλοκο, "παραδοσιακό" σύστημα περισσότερο θα έβλαπτε παρά θα προσέφερε. Αυτό δεν αναιρεί τον υπεραπλουστευμένο χαρακτήρα του. Οι μάχες και τα γεγονότα είναι ένα απέραντο QTE, ο παίκτης κάνει συνεχώς τα ίδια πράγματα, ο βαθμός δυσκολίας είναι μέτριος (σε hard) οπότε η πρόκληση είναι χαμηλή, δεν υπάρχει replayability καθώς οι classes παίζονται με τον ίδιο τρόπο και δεν προσφέρει κάτι πέρα από την ολοκλήρωση του 100% και των collectathlons.
Ακριβώς όμως λόγω της ιδιαιτερότητας της κυκλοφορίας, όλα αυτά τα στοιχεία που αλλού θα ήταν καταπέλτης εδώ λειτουργούν σωστά και σε ένα βαθμό επιβάλλονται. Η ένσταση βρίσκεται σε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η κάκιστη υλοποίηση αρκετών QTEs και το δεύτερο το ότι η Obsidian, μια δημιουργική και καινοτόμος εταιρία, δεν τόλμησε να επεκτείνει το βασικό gameplay. Τα QTEs θα μπορούσαν να είναι περισσότερα και να έχουν μεγαλύτερη ποικιλία, θα μπορούσε να υπάρχει κάτι περισσότερο από συλλογές αντικειμένων και οι υπάρχοντες μηχανισμοί θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί περαιτέρω, ειδικά στο θέμα του εξοπλισμού. Αυτά όμως μικρή σημασία έχουν γιατί το South Park: The Stick of Truth δε μπορεί, δε θέλει και δεν πρέπει να κριθεί αποκλειστικά σαν παιχνίδι. Είναι αυτό ακριβώς που ζητούν οι οπαδοί, έχει πολλή πλάκα και αξίζει σε κάθε περίπτωση τα χρήματά του. Στο κάτω κάτω, OH MY GOD THEY KILLED KENNY!
To review έγινε πάνω στην έκδοση για PC και Xbox 360
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity