Τα πράγματα απέχουν πολύ από το να είναι ρόδινα. Πέρα από το σκοτεινό παρελθόν που κάθε θρύλος κουβαλά, μαζί με τα προβλήματα της καθημερινής επιβίωσης, η κοινότητα δε διοικείται αποτελεσματικά με ένα μεγάλο μέρος της να είναι αποκλεισμένο και τη φτώχεια, την εγκληματικότητα και τους εθισμούς να θερίζουν. Σα να μην έφτανε αυτό, ο αποτρόπαιος φόνος μιας πόρνης ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και φανερώνει το πιο σκληρό πρόσωπο της Fabletown. Το A Wolf Among Us τοποθετείται στο 1986, δέκα χρόνια πριν την έναρξη της σειράς, και έχει ως κύριο χαρακτήρα το Bigby Wolf: το μεγάλο κακό λύκο που θέλει να αλλάξει ζωή αλλά το αιματοβαμμένο παρελθόν του και η άχαρη θέση του σερίφη κάνουν τους πάντες να τον αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη, αν όχι εχθρότητα.
Σε μια ειρωνική διαστρέβλωση των αυθεντικών ιστοριών ο Κακός Λύκος έχει αλλάξει και είναι πλέον Σερίφης, αστυνομεύοντας την κοινότητα των Fables και η Χιονάτη έχει χωρίσει από τον πρίγκηπα γιατί την απάτησε.
Το σύμπαν του Fables δένει στην εντέλεια με τις επιδιώξεις της Telltale στην αφήγηση και κινηματογραφική αίσθηση ενός τίτλου. Πρόκειται για καθαρό νεο-noir, με έντονα τα στοιχεία της διαστροφής, της βίας και της παρανομίας τα οποία δε φοβάται καθόλου να εμφανίσει στην οθόνη. Εκεί που ένα video-game θα αρκούνταν σε μια (περι)γραφική, άκακη απεικόνιση των παραπάνω, στο A Wolf Among Us είναι ο φυσικός χώρος του και δεν κάνει πουθενά εκπτώσεις. Το ευχάριστο είναι πως η κινηματογραφική αίσθηση κυριαρχεί, δείχνοντας ακόμα περισσότερες αρετές σε σχέση με το The Walking Dead.
Οι developers έχουν πλήρη συναίσθηση της σημασίας της σωστής σκηνοθεσίας σε μια αστυνομική ιστορία και, σε συνδυασμό με την εικαστική ελευθερία των cel-shaded γραφικών στα χρώματα και τις φωτοσκιάσεις, στήνουν ένα αναγνωρίσιμο noir σκηνικό τόσο οπτικά όσο και υφολογικά. Όλα τα επιμέρους -κάμερα, φωτογραφία, φωτισμοί, μοντάζ, χρώμα- λειτουργούν αρμονικά και κυρίως πείθουν για την ιστορία που αφηγούνται. Τα voice overs είναι κορυφαίας ποιότητας, με όλες τις ερμηνείες και τις φωνές να ταιριάζουν γάντι στους χαρακτήρες τους και τη γραφή να έχει τη γνωστή ποιότητα της Telltale. Κάπου εδώ χρειάζεται μια συζήτηση, όμως, για το πόσο καλή είναι στην πραγματικότητα αυτή η ιστορία. Δε χωράει αμφιβολία πως πατάει γερά στην παράδοση του είδους, με πιο εμφανή τα δάνεια από J. Ellroy και D. Hammet και γενικά hard-boiled Αμερικανών, αλλά δεν καταφέρνει να κοντραριστεί με τους κλασσικούς. Το σενάριο είναι ένα κλασσικό "who dunnit" με άφθονες ανατροπές και αλλαγές οπτικής, δοσμένο ωραία παρόλα αυτά.
Θα ήταν άδικο να χαρακτηριστεί κλισέ, κυρίως για λόγους παρουσίασης και γοητείας του υλικού του κόμικ, αλλά με αλλαγή στα ονόματα η ίδια ιστορία έχει εμφανιστεί σε μυριάδες παραλλαγές: ο βίαιος μοναχικός αστυνομικός, εγκληματίες που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς και ανήμπορούς, διεφθαρμένη και αδιάφορη εξουσία που μόνο οι λίγοι έχουν πρόσβαση, μια ακριβή αλλά αναγκαία πρώτη ύλη που όσοι δεν τη διαθέτουν εξοβελίζονται
Λίγο γυμνό ποτέ δεν έκανε κακό. Αφού μιλάμε και για ούτως η άλλως 18+ game...
Αυτά ως εδώ σε ό,τι αφορά το A Wolf Among Us σα σενάριο, ατμόσφαιρα και εμπειρία. Το αν πρόκειται για καλό παιχνίδι είναι δυστυχώς μια άλλη ιστορία. Η Telltale, προχωρώντας αρκετά βήματα πέρα από τη φιλοσοφία της αλληλεπίδρασης στο The Walking Dead, έχει απογυμνώσει το A Wolf Among Us από πάρα πολλά στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα video game. Δεν υπάρχει καν η επίφαση γρίφων σαν μέρος της όλης εμπειρίας ή της χρήσης στοιχείων για να προχωρήσει κάπως η πλοκή, μα η αλληλεπίδραση είναι εντελώς διεκπεραιωτή. Αυτό που κάνει ο παίκτης, ακριβολογώντας, είναι να περπατήσει για ελάχιστα δευτερόλεπτα σε μια οθόνη, να κάνει κλικ σε μονοψήφιο αριθμό interaction points (όπου η κυρίαρχη εντολή είναι το examine) και να ενεργοποιήσει έτσι το επόμενο cutscene. Οι ενέργειες είναι απολύτως περιορισμένες, προκαθορισμένες και φανερά ανούσιες, σε σημείο να γίνονται ενοχλητικές γιατί διακόπτουν τη ροή. Υπάρχουν μόνο σα δικαιολογία για να κρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα του τίτλου, που δεν είναι άλλος από αυτόν ενός interactive movie.
Τα QTEs από την πλευρά τους περιορίζονται στις σκηνές δράσης και αποτελούνται από κλικ στο στόχο ή πάτημα του κατάλληλου πλήκτρου μία ή περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να γίνονται ανιαρά από ένα σημείο και μετά. Το replay value είναι μηδαμινό γιατί όχι μόνο ο βασικός κορμός αλλά και τα επιμέρους είναι ουσιαστικά απαράλλαχτα (με ελάχιστες λεπτομέρειες) ενώ κακή εντύπωση προκαλεί το πόσο πλασματικές είναι κάποιες επιλογές. Ο Bigby θα κληθεί να διαλέξει την επόμενη τοποθεσία χωρίς να ξέρει αν θα προλάβει να πάει παντού, αλλά τελικά θα τις επισκεφθεί όλες με λίγα πράγματα να αλλάζουν. Τουλάχιστον οι επιλογές στους διαλόγους, και οι συνέπειές τους, είναι στο επίπεδο άλλων τίτλων της Telltale.
Πολλοί, ξεχωριστοί και ιδιαίτεροι οι περισσότεροι χαρακτήρες του πιο πρόσφατου τίτλου της Telltale
Με πολύ απλά λόγια, η συνταγή πιάνει αλλά όχι τόσο επιτυχημένα όσο παλιότερα. Βασικός λόγος είναι το ότι το The Walking Dead έκανε το ίδιο λίγο καιρό πριν, με αποτέλεσμα το αντίκτυπο του A Wolf Among Us να είναι μικρότερο. Επίσης μια αστυνομική ιστορία δεν αφήνει τον ίδιο χώρο για συναίσθημα όπως ένα δράμα, οπότε τα συναισθήματα είναι διαφορετικά. Υπάρχει αγωνία, ένταση και αμφιβολία αλλά όχι σε τόσο έντονο βαθμό και αιτία για αυτό είναι οι αφηγηματικές αβαρίες που αναφέρθηκαν. Ο παίκτης θα πιάσει τον εαυτό του απλά να περιμένει να πάει παρακάτω ή να σκέφτεται πως αυτό το έχει ξαναδεί.
Τα QTEs από την πλευρά τους περιορίζονται στις σκηνές δράσης και αποτελούνται από κλικ στο στόχο ή πάτημα του κατάλληλου πλήκτρου μία ή περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να γίνονται ανιαρά από ένα σημείο και μετά.
Παρόλα τα μειονεκτήματα πρόκειται για μια τυπική, καλοστημένη αστυνομική ιστορία που οι χαρακτήρες της καταφέρνουν να ξεχωρίσουν λόγω της ιδέας του Fable - όσο να 'ναι, ο Bigby φέρεται συχνά σαν πραγματικός Κακός Λύκος. Οι πολύ απαιτητικοί δε θα βρουν κάτι να τους ενθουσιάσει, μα σε τελική ανάλυση αυτές οι 8 ώρες συνολικής διάρκειας περνούν ευχάριστα. Το κυριότερο πρόβλημα βρίσκεται αλλού: το A Wolf Among Us είναι μια μίνι σειρά, οπότε η αίσθηση και η διασκέδαση που προσφέρει είναι συγκρίσιμα με αυτά μιας μίνι σειράς και όχι ενός video game. Το μόνο που δεν έκανε η Telltale είναι να καταργήσει τελείως το interaction και να κρατήσει τις επιλογές στους διαλόγους, πράγμα που θα ήταν θεμιτή επιλογή αν στηριζόταν από μη γραμμικότητα στην πλοκή και στην κατάληξη. Αυτό θα ήταν τουλάχιστον μια αφηγηματική πρόταση, όχι η πρόφαση gameplay που είναι τώρα. Η επιτυχία αυτής της σχολής παιχνιδιών δείχνει ανάγλυφα το πόσο διψασμένο είναι το κοινό για ιστορίες της προκοπής, γραμμένες με σεβασμό και τεχνική. Αυτό είναι κάτι που οι developers το κάνουν ακόμα καλά αλλά όχι εκπληκτικά, ειδικά όταν το μέτρο σύγκρισης είναι σαφώς πιο διευρυμένο. Και, εν τέλει, ο τίτλος απευθύνεται σε όσους θέλουν να ζήσουν μια καλή ιστορία και αυτό το κάνει καλά. Απλά το καλάθι πρέπει να είναι μικρότερο ενώ και τα μηνύματα για τις επερχόμενες κυκλοφορίες της Telltale είναι αμφίβολα.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity