Επτά χρόνια έχουν περάσει από την κυκλοφορία του Ace Combat 7: Skies Unknown, ενός τίτλου που κατάφερε να επαναφέρει δυναμικά τη σειρά στο προσκήνιο και να γίνει το εμπορικά πιο επιτυχημένο παιχνίδι στην ιστορία της. Αν μη τι άλλο, όπως φαίνεται η developer Bandai Namco Aces δεν είχε μόνο αρκετό χρόνο αλλά και σημαντικά μεγαλύτερους πόρους στη διάθεσή της για να σχεδιάσει το επόμενο βήμα του franchise. Αν κάτι θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές, ειδικότερα για τους νεοφερμένους στο franchise, είναι πως το Ace Combat δεν προσποιείται ποτέ πως αποτελεί κάποιου είδους προσομοίωση. Τα αεροσκάφη μπορεί να προέρχονται από τον πραγματικό κόσμο, όμως κουβαλούν έναν παρανοϊκό αριθμό πυραύλων, πραγματοποιούν ελιγμούς οι οποίοι θα μετέτρεπαν οποιονδήποτε πραγματικό πιλότο σε πολτό και λόγω αυτών στέκονται ικανά να εξαφανίσουν ολόκληρες στρατιές σχεδόν μόνα τους. Η προσέγγιση της σειράς βρίσκεται πιο κοντά στο Top Gun παρά στο Microsoft Flight Simulator και το Ace Combat 8: Wings of Theve αγκαλιάζει αυτήν την ταυτότητα περισσότερο από οποιονδήποτε προκάτοχό του.
Σεναριακά, το Ace Combat 8 μας μεταφέρει περίπου δέκα χρόνια μετά τον Lighthouse War του Skies Unknown στο σύμπαν του Strangereal. Η Federation of Central Usea δέχεται μια καταστροφική εισβολή από τη Republic of Sotoa και βρίσκεται σχεδόν αμέσως σε μειονεκτική θέση, χάνοντας βάσεις, εδάφη και ολόκληρες πόλεις. Ο πρωταγωνιστής εντοπίζεται έπειτα από την κατάρριψη του αεροσκάφους του και σώζεται από το αεροπλανοφόρο Endurance. Εκεί μαθαίνει για τον Wings of Theve, έναν θρυλικό πιλότο που παρουσιάζεται στον λαό σαν σύμβολο ελπίδας και αποτελεσματικής αντίστασης απέναντι στους εισβολείς. Σύντομα όμως αποκαλύπτεται ότι πίσω από τον συγκεκριμένο θρύλο βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό ένας μηχανισμός προπαγάνδας. Όταν λίγο αργότερα ο πραγματικός Wings of Theve χάνει τη ζωή του, η στρατιωτική διοίκηση αποφασίζει πως ο μύθος του είναι πολύ σημαντικός για να πεθάνει μαζί του. Έτσι, ο πρωταγωνιστής καλείται να αναλάβει το όνομα και τον ρόλο του, να κρατήσει ζωντανό τον θρύλο και, ει δυνατόν, να εξελιχθεί πραγματικά στον αήττητο πιλότο που πιστεύουν ότι διαθέτουν οι πολίτες και τα στρατεύματα της Central Usea.
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιδέα που επιτρέπει στο σενάριο να ασχοληθεί με την προπαγάνδα, το πραγματικό κόστος του πολέμου αλλά και τη διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και στο σύμβολο που έχει χτιστεί πάνω του με τις πράξεις του. Οι χαρακτήρες του Ace Combat 8 μιλούν για την ελευθερία, τα σύνορα και τον παραλογισμό του πολέμου με έναν τρόπο που σε στιγμές γίνεται υπερβολικά μελοδραματικός. Ιδιαίτερα όταν το κάνουν κατά τη διάρκεια της μάχης. Νέο στοιχείο είναι πως σε κάποιες στιγμές η αφήγηση υλοποιείται πλέον και μέσα από σκηνές σε άποψη πρώτου προσώπου μεταξύ των αποστολών. Ως ανώνυμος πρωταγωνιστής, περιφερόμαστε σε αεροπλανοφόρα και στρατιωτικές βάσεις, παρακολουθούμε τις επιπτώσεις του πολέμου στους στρατιώτες και στους πολίτες και συνομιλούμε με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Η προσέγγιση αυτή βοηθά στην αίσθηση πως αποτελούμε μέλος ενός πραγματικού squadron, όμως η περιορισμένη αλληλεπίδραση δεν δικαιολογεί πάντα τη διάρκεια αυτών των σκηνών. Σε αρκετές περιπτώσεις, το μόνο που καλούμαστε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε πατημένο ένα πλήκτρο για να κουνήσουμε το χέρι μας ή να ανταποδώσουμε μια χειραψία. Πρόκειται περισσότερο για την ψευδαίσθηση αλληλεπίδρασης παρά για κάτι που επηρεάζει ουσιαστικά την εξέλιξη ή που μένει στο μυαλό του παίκτη ως “διάδραση”.
Τουλάχιστον αυτή η προσέγγιση λειτουργεί θετικά για την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Τα μέλη του Joker Flight δεν αποτελούν απλώς διαφορετικές φωνές στον ασύρματο, αλλά πιλότους με προσωπικότητα, παρελθόν και διαφορετική αντίληψη για τον πόλεμο. Ο Baxter έχει έναν περισσότερο καθοδηγητικό ρόλο, ο Coster διατηρεί μια πιο απόμακρη στάση, ενώ η Anastasia “Tasha” Severskaya, μια πρώην πιλότος επιδείξεων που επιστρατεύτηκε, αποτελεί ίσως τον χαρακτήρα με την πιο ολοκληρωμένη εξέλιξη. Στην αρχή αντιμετωπίζουν τον πρωταγωνιστή ως αντικαταστάτη ενός νεκρού ανθρώπου και μέρος μιας οργανωμένης απάτης. Σταδιακά όμως, η σχέση τους αλλάζει καθώς ο νέος Wings of Theve αποδεικνύει την αξία του στον αέρα και το ψέμα πάνω στο οποίο βασίστηκε η ομάδα αρχίζει να αποκτά πραγματική υπόσταση. Οι σεναριακές εξελίξεις δεν έρχονται πάντα ομαλά. Ορισμένες αποκαλύψεις εισάγονται λίγο απότομα, ενώ κάποια από τα μέλη της ομάδας θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο χρόνο ώστε οι δραματικές τους στιγμές να αποκτήσουν μεγαλύτερη βαρύτητα. Σε γενικές γραμμές όμως, η προσπάθεια της Bandai Namco Aces να δώσει στους χαρακτήρες μεγαλύτερη υπόσταση κρίνεται επιτυχημένη. Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε ως θετικό, είναι ότι αυτή η ανάπτυξη χτίζεται κυρίως κατά τη διάρκεια των αποστολών, μέσα από τις συζητήσεις στον ασύρματο και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων σε όσα συμβαίνουν στο πεδίο της μάχης.
Εκεί βέβαια, ψηλά στον αέρα, το Ace Combat 8 πραγματικά απογειώνεται. Ο χειρισμός παραμένει arcade στη φιλοσοφία του αλλά κατορθώνει να μεταφέρει ιδανικά το βάρος, την ταχύτητα και τη διαφορετική συμπεριφορά κάθε αεροσκάφους. Οι νέοι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα Standard controls, όπου η κίνηση του αριστερού αναλογικού μοχλού στρίβει άμεσα το αεροσκάφος προς την αντίστοιχη κατεύθυνση. Οι παλαιότεροι παίκτες προφανώς θα προτιμήσουν τα Expert controls, που παρέχουν ξεχωριστό έλεγχο του roll και του pitch και που επιτρέπουν και πιο περίπλοκους ελιγμούς. Η επιλογή δεν επηρεάζει τη δυσκολία και μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στιγμή, αλλά θεωρούμε πως το παιχνίδι αποδίδει πραγματικά όσα έχει να προσφέρει μόνο μέσω του δεύτερου συστήματος.
Το campaign αποτελείται από τριάντα αποστολές και η ποικιλία τους είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του τίτλου. Κάποιες μας ζητούν να καταστρέψουμε επίγειες εγκαταστάσεις, άλλες να προστατεύσουμε συμμαχικές δυνάμεις, να συνοδεύσουμε ευάλωτα αεροσκάφη ή να αναχαιτίσουμε εχθρικά squadrons πριν φτάσουν στον στόχο τους. Σε πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις, κυνηγάμε υπερηχητικά αεροσκάφη τα οποία εξαφανίζονται από το radar και μπορούν να εντοπιστούν από τα contrails τους, ενώ δεν απουσιάζουν τα μεγαλοπρεπή superweapons που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της σειράς. Ακόμα και μια μάχη εναντίον ενός τεράστιου επίγειου πολεμικού οχήματος, εξοπλισμένου με railgun, χωρά στην παρανοϊκή εναλλακτική πραγματικότητα του Ace Combat δίχως να μοιάζει εντελώς παράταιρη.
Οι εντολές προς τα υπόλοιπα μέλη του squadron επιστρέφουν και, ευτυχώς, δεν αποτελούν απλώς διακοσμητικό μηχανισμό. Μπορούμε να ζητήσουμε από τους συμμάχους να μας καλύψουν, να επιτεθούν στον επιλεγμένο στόχο, να χρησιμοποιήσουν τα ειδικά τους όπλα ή να κινηθούν ελεύθερα. Κάθε πιλότος έχει διαφορετική συμπεριφορά και εξειδίκευση, με την Tasha για παράδειγμα να λειτουργεί αποτελεσματικά ως αντιπερισπασμός. Στις χαμηλότερες δυσκολίες μπορούμε έως έναν βαθμό να αγνοήσουμε το σύστημα, όμως στις πιο απαιτητικές αποστολές η σωστή αξιοποίηση των wingmen κάνει τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Η τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών παρουσιάζει επίσης ουσιαστική βελτίωση. Οι απλοί πιλότοι εξακολουθούν να λειτουργούν περισσότερο ως κινούμενοι στόχοι, ειδικότερα στις πρώτες αποστολές, όμως οι ισχυρότερες μονάδες προσπαθούν να μας παρασύρουν σε απότομες ανόδους, εκμεταλλεύονται τα σύννεφα για κάλυψη και πραγματοποιούν ελιγμούς ώστε να βρεθούν πίσω μας. Οι αντίπαλοι δεν ακολουθούν απλώς μια προκαθορισμένη καμπύλη μέχρι να εγκλωβιστούν στο στόχαστρο, αλλά αντιδρούν στον τρόπο με τον οποίο τους πλησιάζουμε.
Ιδιαίτερα επιτυχημένη είναι η χρήση των δυναμικών καιρικών συνθηκών. Η πυκνή νέφωση μπορεί να κρύψει προσωρινά ένα αεροσκάφος από τους πυραύλους, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει δραματικά την ορατότητα, προκαλεί αναταράξεις και δημιουργεί πάγο στις επιφάνειες του δικού μας αεροσκάφους. Η AI προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτές τις συνθήκες, μπαίνοντας στα σύννεφα για να διακόψει το κλείδωμα ή επιτιθέμενη όταν εμείς χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Δεν πρόκειται για ανθρώπινη συμπεριφορά σε όλες τις περιπτώσεις και κάπου κάπου θα δούμε κάποιο αεροσκάφος να επιμένει στον ίδιο ελιγμό, όμως συνολικά οι εχθροί είναι περισσότερο δραστήριοι και επικίνδυνοι από αυτούς του Ace Combat 7. Η μεγάλη ποικιλία αεροσκαφών συνοδεύεται από ένα εκτεταμένο σύστημα customisation. Μέσω του aircraft tree ξεκλειδώνουμε νέα μοντέλα, εξαρτήματα και ειδικά όπλα, ενώ κάθε αεροσκάφος διαφέρει σε ταχύτητα, ευελιξία, σταθερότητα, άμυνα και ικανότητες αέρος ή εδάφους. Δεν υπάρχει ένα αεροσκάφος που να αποτελεί ιδανική λύση για κάθε αποστολή. Ένα ελαφρύ και ευέλικτο μαχητικό μπορεί να κυριαρχεί στις αερομαχίες, όμως θα δυσκολευτεί σε αποστολές με πολλαπλούς επίγειους στόχους, όπου ένα multirole αεροσκάφος με βόμβες ή πυραύλους αέρος-εδάφους είναι σαφέστατα πιο αποτελεσματικό.
Τα διαθέσιμα parts επιτρέπουν τη βελτίωση της επιτάχυνσης, του turning, της αντοχής, της ταχύτητας εγκλωβισμού ή της εμβέλειας των πυραύλων. Ο περιορισμένος αριθμός θέσεων αναγκάζει τον παίκτη να κάνει ουσιαστικές επιλογές αντί να δημιουργεί ένα αεροσκάφος που υπερέχει παντού. Ταυτόχρονα, παρέχονται διαφορετικά skins, εμβλήματα και αισθητικές επιλογές, χωρίς όμως η παραμετροποίηση να γίνεται χαοτική. Το σύστημα έχει αρκετό βάθος για να δημιουργήσουμε συγκεκριμένα builds, παραμένει όμως κατανοητό και δεν μετατρέπει το Ace Combat σε RPG με αεροπλάνα. Στη βασική δυσκολία οι αναβαθμίσεις μπορούν να μοιάζουν λιγότερο απαραίτητες, στις υψηλότερες όμως η σωστή επιλογή τους αποκτά σαφώς μεγαλύτερη σημασία. Στον τεχνικό τομέα, η έκδοση που δοκιμάσαμε αφορούσε το απλό PlayStation 5 και όχι το PS5 Pro. Παρέχονται δύο επιλογές, ένα Quality Mode με στόχο τα 30FPS και ένα Performance Mode που στοχεύει στα 60FPS. Για έναν τίτλο που βασίζεται στις απότομες περιστροφές της κάμερας, στην άμεση παρακολούθηση στόχων και στους ελιγμούς σε τεράστιες ταχύτητες, το Performance Mode αποτελεί μονόδρομο. Τα 30FPS του Quality Mode προσφέρουν καθαρότερη εικόνα, όμως επηρεάζουν αισθητά την απόκριση και τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε ένα εχθρικό αεροσκάφος σε κλειστή αερομαχία.
Στο Performance Mode η εσωτερική ανάλυση στο απλό PS5 μεταβάλλεται περίπου μεταξύ 720p και 1080p, με την εικόνα να γίνεται αρκετά “θολή” σε σημεία με πολλά μαχητικά, εκρήξεις και υπέρ του δέοντος δράση. Ειδικότερα εκεί, upscaling artifacts και jagged edges γίνονται ορατά κυρίως στα υπόστεγα, στα λεπτά γεωμετρικά στοιχεία και στους πιο μακρινούς επίγειους στόχους. Κατά τη διάρκεια των αποστολών όμως, η ταχύτητα και η κλίμακα της δράσης καλύπτουν σε σημαντικό βαθμό τις αδυναμίες. Και φυσικά “τραβούν” και το μάτι του παίκτη από τέτοιες λεπτομέρειες. Ο στόχος των 60FPS επιτυγχάνεται τις περισσότερες φορές, χωρίς να παραμένει απόλυτα σταθερός όταν γεμίζει η οθόνη με αεροσκάφη, πυραύλους, volumetric clouds και εκρήξεις. Σημαντική βελτίωση σε σχέση με το Ace Combat 7 είναι το γεγονός πως το ενοχλητικό pop in των δέντρων στο έδαφος έχει μειωθεί σημαντικά και γίνεται πια σε αρκετά μακρινή απόσταση από το αεροσκάφος μας. Ακόμα κι έτσι, το τελικό αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Η χρήση της Unreal Engine 5 κάνει τα σύννεφα να διαθέτουν πραγματικό όγκο, τον φωτισμό να αλλάζει φυσικά καθώς περνάμε μέσα από διαφορετικά στρώματα νεφελωμάτων και τις αντανακλάσεις του ήλιου πάνω στα αεροσκάφη να δημιουργούν ένα σχεδόν φωτορεαλιστικό αποτέλεσμα. Τα replay επιλέγουν εντυπωσιακές κινηματογραφικές γωνίες και συχνά παρουσιάζουν έναν απλό εγκλωβισμό και την εκτόξευση δύο πυραύλων σαν σκηνή από ακριβή πολεμική ταινία. Η εικόνα στο απλό PS5 σίγουρα δεν διαθέτει την καθαρότητα της έκδοσης για PS5 Pro, παραμένει όμως αρκετά καλή εκεί που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Εξαιρετικά λειτουργεί και η υποστήριξη του DualSense. Η απτική ανάδραση διαφοροποιείται κατά την επιτάχυνση, τις αναταράξεις, τα πυρά του πολυβόλου και την απώλεια ελέγχου, ενώ τα adaptive triggers χρησιμοποιούνται με διακριτικό τρόπο και μπορούν ευτυχώς να απενεργοποιηθούν. Η χρήση του ηχείου για τις επικοινωνίες ενισχύει την αίσθηση ότι οι εντολές περνούν μέσα από τον ασύρματο του cockpit, ειδικότερα αν παίζετε χωρίς ακουστικά. Ο ήχος αποτελεί συνολικά έναν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές. Ο βρυχηθμός των κινητήρων αλλάζει ανάλογα με την ταχύτητα και την οπτική κάμερα, οι πύραυλοι περνούν με τρομακτική ένταση κοντά από το αεροσκάφος, ενώ οι προειδοποιήσεις εγκλωβισμού δημιουργούν άγχος χωρίς να καλύπτουν τις υπόλοιπες απαραίτητες πληροφορίες. Οι εκρήξεις ακούγονται αρκετά βαριές ώστε να μεταφέρουν την κλίμακα της καταστροφής, αλλά δεν εξαφανίζουν τις συνεχείς επικοινωνίες των συμμάχων και των αντιπάλων. Ειδικά με ένα καλό surround σύστημα ή ακουστικά, μπορούμε να αντιληφθούμε σχεδόν ενστικτωδώς την κατεύθυνση από την οποία πλησιάζει ένας πύραυλος. Η μουσική κινείται στα γνωστά, υψηλά επίπεδα της σειράς. Ορχηστρικές συνθέσεις, χορωδιακά μέρη, ηλεκτρονικοί ήχοι και metal riffs ηλεκτρικής κιθάρας εναλλάσσονται ανάλογα με την ένταση κατά τη διάρκεια της εκάστοτε αποστολής. Το σημαντικό είναι πως η μουσική δεν συνοδεύει απλώς τη δράση, αλλά αλλάζει δυναμικά όταν εμφανίζεται ένας σημαντικός εχθρός, όταν διαφοροποιείται ο στόχος ή όταν η μάχη περνά στο τελευταίο της στάδιο. Υπάρχουν στιγμές για παράδειγμα όπου η εμφάνιση ενός εχθρικού “ace pilot”, η μουσική και οι συζητήσεις στον ασύρματο συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε μια κατά τα άλλα απλή αερομαχία να μετατρέπεται σε πραγματικό set piece.
Εν κατακλείδι, το Ace Combat 8: Wings of Theve δεν προσπαθεί να μεταμορφώσει τη σειρά σε κάτι που δεν είναι. Η βασική συνταγή παραμένει ίδια: ακούμε το briefing, επιλέγουμε το κατάλληλο αεροσκάφος, εξοπλίζουμε τα ειδικά μας όπλα και απογειωνόμαστε για να καταστρέψουμε έναν εντελώς παράλογο αριθμό εχθρικών μονάδων. Εκεί ακριβώς όμως βρίσκεται και η επιτυχία της Bandai Namco Aces. Έχει κατορθώσει να βελτιώσει τον χειρισμό, την παρουσίαση, την ποικιλία των αποστολών, τη χρησιμότητα των συμμάχων και τη συμπεριφορά των εχθρών, χωρίς να χαθεί η arcade φιλοσοφία που ξεχωρίζει το Ace Combat από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι με μαχητικά αεροσκάφη. Σίγουρα τα cut scenes εκτός της δράσης θα μπορούσαν να είναι μικρότερα και περισσότερο ουσιαστικά, ενώ η αφήγηση παραμένει σε σημεία υπερβολικά μελοδραματική. Επίσης τεχνικώς στο απλό PlayStation 5 τα 60FPS δεν διατηρούνται πάντα, ενώ σε σημεία η δυναμική ανάλυση κατεβαίνει αρκετά “χαμηλά” σε αριθμό και αυτό δεν κρύβεται. Όταν όμως βρισκόμαστε μέσα στα σύννεφα, με προειδοποιήσεις πυραύλων να ακούγονται από παντού, τους συμμάχους να ζητούν βοήθεια στον ασύρματο και τη μουσική να κορυφώνεται, όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Το Wings of Theve αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη και σίγουρη για τον εαυτό της κυκλοφορία της σειράς. Δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία και μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό σημείο εισόδου για νέους παίκτες, ενώ όσοι γνωρίζουν καλά τη σειρά Ace Combat θα βρουν εδώ όλα όσα αγαπούν, περισσότερο δουλεμένα και εντυπωσιακότερα από ποτέ. Ο θρύλος του Wings of Theve μπορεί να ξεκίνησε ως ένα κατασκευασμένο ψέμα. Στην περίπτωση του Ace Combat 8 όμως, ως τίτλος, η ποιότητα που το χαρακτηρίζει είναι πέρα για πέρα αληθινή.
PS6: Νέα πατέντα της Sony δείχνει πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί το haptic feedback
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity