Πόσοι άραγε θα πουν “πω πω, βγαίνει νέο Captain Tsubasa” την ίδια εποχή όπου κυκλοφορεί το νέο EA Sports FC; Προφανώς όχι πολλοί, από την άλλη εκείνοι που θα το πουν θα το εννοούν, μιας και μιλάμε για εντελώς άλλου είδους παιχνίδια. Το Captain Tsubasa 2: World Fighters έρχεται να συνεχίσει την επιτυχία του Captain Tsubasa: Rise of New Champions, ως ένα arcade ποδοσφαιράκι με μπόλικους διαλόγους από social RPGs.
Καταρχάς, πρέπει να πούμε ότι αυτά που διαδραματίζονται στο sequel της σειράς δεν ακολουθούν κάποια πλήρη τηλεοπτική διασκευή και η ιστορία ακολουθεί τα γεγονότα του manga. Ο Tsubasa Ozora κατέκτησε τα πάντα με την Ιαπωνία, ταξίδεψε στη Βραζιλία και έβαλε πλώρη για νέες επιτυχίες. Αντικειμενικά, για όσους έχουν δει πολλές φορές την τηλεοπτική σειρά πριν από 30 χρόνια, το Captain Tsubasa 2: World Fighters ίσως να έχει περισσότερο ενδιαφέρον από άποψη πλοκής, επειδή δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο του για τη μικρή οθόνη. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούμε ότι σαν ιστορία είναι ένα κλικ κάτω από τα προηγούμενα επεισόδια, κρατώντας όμως το ύφος και την ιδιαίτερη αγάπη του anime για το ποδόσφαιρο. Επίσης, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι διάλογοι είναι καλύτεροι από άποψη γραφής, ενώ αρκετά side episodes εστιάζουν σε γεγονότα με μικρότερης σημασίας χαρακτήρες, κάτι που ανεβάζει το ενδιαφέρον.
Το μόνο που μας χτύπησε κάπως είναι η απουσία των εναλλακτικών paths και subroutes, κάτι που ρίχνει το replayability. Από την άλλη, όσοι προτιμούν τις πιο στρωτές ιστορίες αντί για πολλαπλές επιλογές, όπως π.χ. με τα διαφορετικά σχολεία του Captain Tsubasa: Rise of New Champions, εδώ ίσως βρουν αυτό που ψάχνουν. Η βασική δομή της αφήγησης αντικαθιστά την ελευθερία του τύπου “επιλέξτε τη δική σας περιπέτεια” του πρώτου παιχνιδιού με μία ενιαία, πιο εστιασμένη προσαρμογή του κύκλου “World Youth” του manga. Παρ’ ό,τι οι ώρες για να ολοκληρώσουμε το campaign είναι πάνω-κάτω οι ίδιες με τον τίτλο του 2020, η έλλειψη των εναλλακτικών paths μας έκανε να νιώθουμε το παιχνίδι πιο περιοριστικό.
Το Captain Tsubasa 2: World Fighters εστιάζει πάρα πολύ σε διαλόγους, cutscenes και επιλογές στο τι θα πούμε με τον χαρακτήρα μας, χωρίς βέβαια να έχει κάποιου είδους αντίκτυπο στα γεγονότα. Όπως και στο προηγούμενο παιχνίδι, έτσι και εδώ πρέπει να δημιουργήσουμε έναν χαρακτήρα με το πλούσιο character creator του, ο οποίος προφανώς και αναλαμβάνει τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Αυτό δίνει μία πιο προσωπική αίσθηση στον παίκτη, αντί να παρακολουθεί απλώς μία τηλεοπτική σειρά μέσα από ένα βιντεοπαιχνίδι. Το σχέδιο είναι πολύ προσεγμένο, με τα χρώματα και τα βιντεάκια των cutscenes και των διαλόγων να είναι πανέμορφα. Από εκεί και πέρα, όταν μιλάμε για καθαρό gameplay και γραφικά, ο τίτλος κινείται περίπου στα ίδια δεδομένα με τον προκάτοχό του. Στηρίζεται στο cell shaded και χρωματιστό παρουσιαστικό, χωρίς βέβαια να μας εντυπωσιάζει από τεχνολογικής άποψης. Στο PlayStation 5 Pro τα πράγματα ήταν απροβλημάτιστα, με εξαίρεση τα loading times, τα οποία μας φάνηκαν αρκετά. Ναι, το παιχνίδι εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα σε cutscenes, βιντεάκια και πραγματικό gameplay όταν είμαστε στο Single Player mode, αλλά και πάλι νιώσαμε ότι αντιμετωπίσαμε περισσότερα loading screens απ’ ό,τι θα έπρεπε. Δεν έχουν μεγάλη διάρκεια, αλλά χαλούν λίγο τον ρυθμό και την αίσθηση του τίτλου.
Η μουσική χρησιμοποιείται τέλεια από άποψη ρυθμού. Όταν πρέπει δίνει την απαραίτητη ένταση, ενώ όταν έρχεται η στιγμή να ρίξει τους τόνους το κάνει εξαιρετικά. Το μοναδικό ψεγάδι είναι ίσως το γεγονός ότι δεν μας έμεινε κάποιο κομμάτι αξέχαστο ή να κολλήσει στο μυαλό μας. Το ιαπωνικό dub είναι καταπληκτικό, ενώ οι Άγγλοι speakers είναι λιγότερο εντυπωσιακοί σαν φωνές και ποιότητα διαλόγων-ατακών κατά τη διάρκεια των αγώνων. Γενικότερα, το Captain Tsubasa 2: World Fighters προσφέρει από άποψη οπτικοακουστικού υλικού ακριβώς αυτό το περιεχόμενο που θα περίμεναν όχι μόνο οι fans της σειράς και του manga, αλλά γενικότερα οι fans των anime. Είναι πιστό στο πρωταρχικό υλικό, ενώ η ενσωμάτωση του “δικού” μας παίκτη έχει γίνει με αρμονικό τρόπο, όπως άλλωστε και στο προηγούμενο παιχνίδι.
Οι μεγάλες αλλαγές έγιναν στο gameplay, το οποίο θεωρούμε ότι έχει κάνει σημαντικά άλματα συγκριτικά με το τελευταίο εγχείρημα της εταιρείας. Η arcade αισθητική του και ο ανταγωνιστικός χειρισμός του έγιναν πιο έντονοι, γρήγοροι και ειδικά με τα πιο aggressive τάκλιν δημιουργήθηκε ένας τύπος παιχνιδιού που εστιάζει στα γρήγορα αντανακλαστικά. Ενώ τα τάκλιν στην κυκλοφορία του 2020 ήταν πιο αδιάφορα και άνευρα, στο φετινό Captain Tsubasa προστέθηκε μία κίνηση τάκλιν-τζαρτζάρισμα που κόβει πιο έντονα την κίνηση του αντιπάλου. Το ίδιο πράγμα έγινε και με την ντρίμπλα, όπου έχουμε το κλασικό κουμπί για αποφυγή του αντιπάλου, αλλά υπάρχει και μία κίνηση τύπου dash που μας δίνει τη δυνατότητα να αποφύγουμε τα πιο σκληροπυρηνικά τάκλιν.
Φυσικά, βασικό ρόλο εξακολουθούν να παίζουν τα σουτ και τα finishing moves, τα οποία είναι και αυτά που δίνουν στο Captain Tsubasa μεγάλο μέρος της arcade ταυτότητάς του. Για να πραγματοποιήσουμε ένα δυνατό σουτ πρέπει να γεμίσουμε την αντίστοιχη μπάρα, με τον χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας να παίζει ρόλο, αφού ο αντίπαλος δεν πρόκειται να μας αφήσει απλώς να σταθούμε και να φορτίσουμε ανενόχλητοι. Όσο πιο καλά γνωρίζουμε τις κινήσεις και τα χρονικά περιθώρια του κάθε παίκτη, τόσο πιο εύκολο είναι να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για ένα finishing move. Από την άλλη, σημαντικό ρόλο έχει και ο τερματοφύλακας, καθώς διαθέτει τη δική του μπάρα αντοχής, η οποία μειώνεται όσο δέχεται δυνατά σουτ. Έτσι, δεν αρκεί απλώς να βρούμε μία καλή θέση για να σουτάρουμε, αλλά πρέπει να “δουλέψουμε” τον αντίπαλο τερματοφύλακα μέχρι να ανοίξει ο δρόμος για το τελειωτικό χτύπημα. Όλο αυτό δημιουργεί μία πιο γρήγορη και επιθετική λογική στους αγώνες, με τις μεγάλες φάσεις να έρχονται πολύ πιο συχνά αλλά και πιο οργανικά.
Σε σχέση με το Rise of New Champions, η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι το World Fighters μοιάζει να έχει αποφασίσει να αφήσει στην άκρη αρκετά από τα RPG στοιχεία και να επικεντρωθεί περισσότερο στην καθαρή arcade δράση. Το πρώτο παιχνίδι έδινε περισσότερο βάρος στην ανάπτυξη του χαρακτήρα, στις επιλογές, στα διαφορετικά routes και φυσικά στη δημιουργία της δικής μας ομάδας μέσα από το New Hero mode. Εδώ τα πράγματα είναι πιο απλά και πιο άμεσα. Μπαίνουμε στον αγώνα, μαθαίνουμε καλύτερα τα mechanics, εκμεταλλευόμαστε τις ικανότητες των παικτών μας και προσπαθούμε να διαβάσουμε τις κινήσεις του αντιπάλου. Αυτό έχει θετική πλευρά, ειδικά όταν μιλάμε για online παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα σημαίνει ότι χάθηκαν αρκετά πράγματα που έδιναν στο προηγούμενο Captain Tsubasa μεγαλύτερη διάρκεια. Πέρα από τα εναλλακτικά paths και subroutes, απουσιάζει το σύστημα των Dream Teams, το οποίο μας επέτρεπε να δημιουργήσουμε ομάδες με παίκτες από διαφορετικές ομάδες, αλλά και το προηγούμενο Power Level σύστημα που λειτουργούσε ως περιορισμός στη σύνθεση αυτών των ομάδων. Παράλληλα, έχουμε λιγότερες επιλογές και στα ίδια τα παιχνίδια, αφού απουσιάζουν πράγματα όπως το Tournament mode, οι αλλαγές παικτών κατά τη διάρκεια των αγώνων και τα πέναλτι. Μάλιστα δεν μπορούμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα στο ημίχρονο, με αποτέλεσμα η προετοιμασία πριν τον αγώνα να μοιάζει κυριολεκτικά με do or die.
Μπορεί όλα αυτά να μην αλλάζουν από μόνα τους την εμπειρία, όμως όταν τα βάλουμε μαζί με την απουσία των Dream Teams και των διαφορετικών routes, η εικόνα αρχίζει να γίνεται αρκετά διαφορετική από αυτή που είχαμε συνηθίσει στο Rise of New Champions. Παράλληλα, απουσιάζει και το αντίστοιχο βάρος που είχε το New Hero κομμάτι του προηγούμενου παιχνιδιού. Με λίγα λόγια, το sequel είναι πιο συγκεντρωμένο στο ποδόσφαιρο, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει λιγότερα πράγματα να κάνουμε έξω από αυτό. Όλα αυτά κάνουν τη συνολική εμπειρία πιο arcade και μας έβγαλαν από το comfort zone του 2020, αλλά έβαλαν τους αγώνες σε ένα πιο ενδιαφέρον περιβάλλον. Στο online αυτό δουλεύει: χωρίς mixed ρόστερ και χωρίς το παλιό Power Level δεν βλέπουμε τις ίδιες σούπερ ενδεκάδες ξανά και ξανά, ενώ τα skills μετράνε περισσότερο από την ultimate σύνθεση. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο η ισορροπία στο competitive περιβάλλον, τα Dream Teams θα μπορούσαν να μείνουν τουλάχιστον στο offline mode. Δεν έμειναν και έτσι το παιχνίδι ισορροπεί στο gameplay και στερεύει μόλις τελειώσει το campaign.
Ναι, προφανώς και το πρώτο Captain Tsubasa δεν κυκλοφόρησε στην αγορά με την τωρινή του μορφή, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το sequel έρχεται εξαρχής με λιγότερες επιλογές. Το γεγονός ότι έχουμε ένα πιο γρήγορο και πιο ισορροπημένο gameplay δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι σε επίπεδο περιεχομένου έγινε ένα βήμα πίσω. Το πρώτο παιχνίδι, ειδικά μετά από όλο το περιεχόμενο που προστέθηκε σε αυτό, είχε πολύ περισσότερους λόγους για να επιστρέψει κάποιος ξανά και ξανά, είτε για να φτιάξει διαφορετικό custom παίκτη, είτε για να δοκιμάσει διαφορετικά routes και ομάδες, είτε για να δημιουργήσει το δικό του Dream Team.
Τελικά, το Captain Tsubasa 2: World Fighters είναι μία αρκετά περίεργη περίπτωση sequel. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του τίτλου είναι τελικά ότι, ενώ βελτιώνει το κομμάτι που θα έπρεπε να βελτιώσει ένα sequel, δηλαδή τους ίδιους τους αγώνες, ταυτόχρονα αφαιρεί αρκετά από αυτά που μας κράτησαν για πάρα πολλές ώρες στο Rise of New Champions. Τα καλύτερα tackles, το πιο ενδιαφέρον σύστημα ντρίμπλας, τα finishing moves και κυρίως η μεγαλύτερη συμμετοχή του τερματοφύλακα κάνουν κάθε παιχνίδι πιο απολαυστικό, όμως όταν τελειώσει το story αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι ακριβώς έχει μείνει για να μας κρατήσει. Χωρίς Dream Teams, χωρίς την ίδια ελευθερία στο New Hero, χωρίς friendship και branching paths και με ελάχιστες επιλογές για offline παιχνίδι, το World Fighters μοιάζει περισσότερο με μία πολύ καλή εξέλιξη του gameplay του προηγούμενου τίτλου, παρά με ένα sequel που θέλει να χτίσει πάνω στις επιτυχίες του προκατόχου του. Και αυτό είναι κρίμα, γιατί μέσα στο γήπεδο βρίσκεται ίσως το καλύτερο Captain Tsubasa που έχουμε παίξει μέχρι σήμερα. Για τους fans του Captain Tsubasa που θέλουν κυρίως γρήγορο arcade ποδόσφαιρο και online αναμετρήσεις, το World Fighters έχει αρκετά πράγματα να προσφέρει. Για όλους τους υπόλοιπους, όμως, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθούν γιατί ένα sequel που βελτιώνει τόσο αισθητά το βασικό gameplay άφησε στην άκρη αρκετά από τα στοιχεία που έκαναν τον προηγούμενο τίτλο τόσο γεμάτο.
Take-Two: Σχεδόν $6 δισ. η πτώση της χρηματιστηριακής της αξίας μετά το GTA 6 Extended Reveal
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity