Ο τίτλος λαμβάνει χώρα σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι και Revenants ζούν παράλληλα. Οι τελευταίοι είναι ανθρωπόμορφα όντα με ιδιότητες βαμπίρ οι οποίοι ζουν ειρηνικά με τους ανθρώπους μέχρι που ένα συμβάν που αποκαλείται Resurgence, εκατό χρόνια πριν έναρξη του Code Vein II, φέρνει το κόσμο τους στο χείλος της καταστροφής. Τη καταστροφή αυτή προσπάθησαν να εμποδίσουν μια ομάδα Revenants, σφραγίζοντας τους εαυτούς τους μέσα σε κουκούλια, όμως κατάφεραν απλά να την καθυστερήσουν. Συνεπώς τώρα οι παίκτες θα πρέπει μέσω του ανώνυμου χαρακτήρα που δημιουργούν αλλά και την συνεργασίας τους με την Lou, έναν χαρακτήρα που τους επιτρέπει να ταξιδέψουν στο παρελθόν, να συναντήσουν αυτούς τους ήρωες και να βρουν τρόπο να καταστρέψουν αυτά τα κουκούλια τους στο παρόν. Αν και στην ουσία της πρόκειται για μια τυπική ιστορία με ταξίδι στο χρόνο, το πρόβλημα που έχουμε είναι με την απόδοσή της στον παίκτη. Σε αρκετά σημεία, μαθαίνουμε για το παρελθόν των χαρακτήρων που συναντάμε, κυριολεκτικά με το να περπατάμε σε ένα κενό, σκοτεινό χώρο και να περνάμε μπροστά από αποσπασματικές σκηνές από την ζωή τους. Σε άλλα σημεία, το παιχνίδι αποφασίζει να βάλει έναν χαρακτήρα να μας διηγηθεί την ιστορία αντι να μας την δείξει μέσω κάποιου cutscene, έστω και αν επρόκειτο για flashback. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι το σενάριο στο Code Vein II πρωταγωνιστεί περισσότερο από το μέσο soulslike game. Ωστόσο θα θέλαμε να μας δημιουργεί λίγο περισσότερο συναισθηματικό δέσιμο με τους χαρακτήρες που βάζει να μας συντροφεύουν και να μας κάνει να νοιαστούμε λίγο περισσότερο για τον κόσμο που καλούμαστε να σώσουμε. Θα εξετάσουμε το γιατί λίγο παρακάτω.
Η δημιουργία του χαρακτήρα μας είναι από τις πιο λεπτομερείς που έχουμε δει ποτέ. Μπορείτε να προσαρμόσετε κυριολεκτικά τα πάντα στην αρεσκεία σας, με λίγους περιορισμούς να υπάρχουν μόνο στα στυλ των μαλλιών. Κατα τα άλλα, χρώματα ματιών, μαλλιών, ρουχισμός, ουλές, ύψος, βάρος, όλα αλλάζουν κατά βούληση για να φέρουν τον σιωπηλό πρωταγωνιστή του Code Vein II όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που έχετε φανταστεί. Σε περίπτωση που βαρεθείτε ή μετανιώσετε κάποια αισθητική επιλογή σας, μην ανησυχείτε καθώς το παιχνίδι σας δίνει ξανά πρόσβαση στον character editor μέσα από συγκεκριμένο δωμάτιο σε μια τοποθεσία του παιχνιδιού, λίγο αργότερα.
Αυτό που αποτελεί τεράστια χαμένη ευκαιρία είναι ο κόσμος του τίτλου. Το περιβάλλον ειναι μονοτονο σχεδιαστικά, για τα στάνταρ που έχουν θέσει τα σύγχρονα ανιμε, ενώ είναι χαρακτηριστικά εντυπωσιακό πως ο κόσμος πριν και μετά το Resurgence μοιάζει σχεδόν ίδιος και πάντα κατεστραμμένος ή κοντά σε αυτό. Προφανώς κατά την περιήγησή μας στο παρελθόν, το σενάριο “τρέχει” περισσότερο και ο κόσμος έχει περισσότερους NPCs και λιγότερους αντιπάλους, όμως το ντεκόρ είναι και πάλι κατεστραμμένες πόλεις, εγκαταλελειμμένα κτίρια και άδεια δάση. Εύκολα η Bandai Namco θα μπορούσε να φτιάξει έναν κόσμο γεμάτο ζωή στο παρελθόν, έτσι ώστε να εκφράσει πολύ περισσότερο την αντίθεση, με την καταστροφή που υποτίθεται προσπαθούμε να αποτρέψουμε. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να οπτικοποιήσουμε και τι ακριβώς είναι αυτό που σεναριακά, πάμε να διασώσουμε.
Το Code Vein II όμως είναι ένα action RPG σε στυλ Dark Souls και ακριβώς εδώ, στο gameplay, είναι και το ζουμί όλων αυτών των παρόμοιων σε μηχανισμούς τίτλων που παλεύουν να δώσουν λίγο περισσότερη ζωή σε αυτό το κουρασμένο είδος. Ας μην ξεχνάμε πως το πρώτο Demon’s Souls κυκλοφόρησε στο PlayStation 3 το 2009, δηλαδή περίπου 17 χρόνια και δύο γενιές κονσολών πίσω. Η συνταγή οφείλει σιγά σιγά να ανανεωθεί και όχι, το να απλώνεις σε έναν ανοιχτό κόσμο τους ίδιους μηχανισμούς ξανά και ξανά δεν συνιστά ανανέωση. Και δεν αναφερόμαστε απαραίτητα στο Code Vein II εδώ.
Εν πάσει περιπτώσει, συγκεκριμένα το Code Vein II, δεν τα πάει άσχημα, τουλάχιστον συγκριτικά με τον προκάτοχό του. Το gameplay είναι αυτό που περιμένουμε από τίτλους του είδους αν και σε κάποιες περιπτώσεις διακρίναμε μια μικρή αστάθεια στο time frame των επιθέσεων συγκεκριμένων bosses, οι επιθέσεις των οποίων διαφοροποιούνταν περισσότερο από όσο θα θέλαμε. Είτε αυτό έχει πολύ αυστηρά καθορισμένο (και μικρό) χρόνο για parry, είτε μεταβάλλεται ηθελημένα προκειμένου να δυσκολέψει τεχνητά τους παίκτες, είτε έχει να κάνει με το εντελώς ασταθές frame rate, πάντως σίγουρα υπήρξαν περιπτώσεις bosses που μας εκνεύρισαν. Σε αντίθεση του πολύ “αυστηρού” Parry, εχουμε το πολύ χαλαρό dodge, η χρήση του οποίου, ειδικά σε μετέπειτα επίπεδα, μπορεί να καταλήξει σε αποφυγή χτυπήματος σχεδόν πάντα. Κάποιος τελειόφοιτος του είδους θα μπορούσε να πει πως η ισορροπία του Code Vein II είναι διαταραγμένη λόγω αυτών των επιλογών, κάτι που ίσως ισχύει, όμως ταυτόχρονα κάνει και τον τίτλο πιο προσβάσιμο, αφού για κάθε αποτυχημένο Parry υπάρχει η επιλογή του dodge. Το γεγονός πως το παιχνίδι απαιτεί ακρίβεια στις κινήσεις και Resource management σε πραγματικό χρόνο, λειτουργεί σαν πρόκληση αλλά πάντα υπάρχει επιπλέον διέξοδος σε περίπτωση που κάπου κολλήσετε. Παρά τη δυσκολία του δηλαδή, δεν είναι σαν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο με την ελπίδα να σπάσει πρώτα ο δεύτερος, σαν άλλους τίτλους του είδους. Η ανάπτυξή του, ο τρόπος που προσεγγίζει την εξερεύνηση του κόσμου αλλά και τις αναμετρήσεις με τα διάφορα bosses, θυμίζει περισσότερο το πρώτο The surge, που ήταν βατό αλλά δεν συγχωρούσε τα λάθη ή τη μη συγκέντρωση του παίκτη, αλλά με πιο φτωχό dungeon design. Στα τελευταία θα θέλαμε πιο ευφάνταστο σχεδιασμό που όλα αυτά τα χρόνια έχουν τελειοποιήσει οι ανταγωνιστές του Code Vein II.
Το καλό είναι πως παρά το action στοιχείο στο gameplay, το παιχνίδι δεν παίρνει ελαφρά τη καρδιά τον χαρακτηρισμό RPG. Προσφέρεται ποικιλία όπλων, από αιωρούμενα σπαθιά μέχρι τεράστια buster swords, τόξο με βέλη αλλά και ειδικές κινήσεις οι οποίες μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Κάθε χαρακτήρας που συναντάμε μας δίνει το δικό του Blood Code, το οποίο μπορούμε να το εξοπλίσουμε και να αλλάξουμε δυναμικά τα στατιστικά του χαρακτήρα μας ανάλογα με τις απαιτήσεις του παιχνιδιού τη δεδομένη στιγμή. Η χρήση τους βέβαια θέλει προσοχή καθώς όσο περισσότερο τα έχουμε εξοπλισμένα, τόσο αυτά ανεβαίνουν επίπεδο και θεωρητικά γινόμαστε πιο εξειδικευμένοι χαρακτήρες με αυξημένα πολύ συγκεκριμένα στατιστικά. Υπάρχουν επτά διαθέσιμοι τύποι όπλων τα οποία όλα έχουν τη δική τους χρήση και είναι καθαρά προτίμηση του παίκτη (και ίσως ο συνδυασμός τους με το αντίστοιχο Blood Code) το ποιο θα έχει επιλεγμένο ανά περίπτωση. Επιπλέον υποκατηγορίες αποτελούν τα combat forma, τα οποία σε συνδυασμό με τα defensive και offensive forma προσφέρουν ακόμα και με τα ίδια όπλα ποικιλία στις κινήσεις και φυσικά πολλαπλές προσεγγίσεις σε μάχες που ταιριάζουν ανάλογα το στυλ παιχνιδιού του παίκτη.
Στο σύνολό του, ο μηχανισμός της μάχης και κυρίως της ανάπτυξης του χαρακτήρα μας προσφέρει πάρα πολλές επιλογές αλλά τις πρώτες ώρες είναι σίγουρο πως στο κεφάλι του παίκτη θα επικρατεί ένα μικρό… μπάχαλο. Γενικά αν κάτι δεν βοηθά, είναι το γεγονός πως οι developers, στην προσπάθειά τους να διαφοροποιήσουν το σύστημα αναβαθμίσεων, έχουν αποφασίσει να βαφτίσουν με διαφορετικά ονόματα που είδαν στον ύπνο τους τις στάσεις, τα skills, τα abilities, ακόμα και τις ειδικές κινήσεις, γεγονός που κάνει κάποια RPG αχρείαστα δύσκολα στην αρχή. Αμάρτημα στο οποίο έπεσε και το Clair Obscur το 2025.
Αν κάτι διαφοροποιεί το Code Vein II σε σχέση με τα υπόλοιπα soulslike που έχουμε δοκιμάσει είναι η μόνιμη ύπαρξη κάποιου companion. Αυτοί μπορεί να σας συνοδεύουν στην εξερεύνηση όμως μόνο διακοσμητικοί δεν είναι. Στις μάχες κρατάνε αντίσταση χωρίς να σας εκθέτουν, τραβούν την προσοχή των εχθρών ακριβώς όσο χρειάζεται, ενώ υπό συνθήκες κατορθώνουν και damage. Η σημαντικότερη λειτουργία τους όμως είναι αυτή του revive. Αν δηλαδή πεθάνετε κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, ο companion μπορεί να σας αναστήσει με ένα ποσοστό της μπάρας υγείας σας. Μετά από την ανάστασή σας, εξαφανίζονται για λίγο και εσείς πρέπει να επιβιώσετε μέχρι να ξαναγίνουν διαθέσιμοι αυτοί και ταυτόχρονα το skill που θα σας αναβιώσει ξανά. Το ποσοστό της υγείας με το οποίο παρουσιάζεστε μετά από κάθε ανάσταση, μειώνεται όσο περισσότερο πεθαίνετε. Ενώ λοιπόν θεωρητικά θα μπορούσατε να το χρησιμοποιείτε ες αεί, στην πράξη μετά την τρίτη, βαριά τέταρτη φορά χρήσης, ο θάνατος έρχεται ακόμα κι αν ο αντίπαλός αγγίξει μια τρίχα από τα μαλλιά σας. Παρόλα αυτά όμως πρόκειται για ακόμα έναν μηχανισμό που έρχεται κι αυτός να κάνει τον τίτλο κάπως πιο προσβάσιμο.
Λίγο μετά τις πρώτες ώρες, το παιχνίδι σας εξοπλίζει και με μια μοτοσυκλέτα για τις μετακινήσεις σας, η οποία βοηθάει να καλύψετε γρήγορα, μεγάλες αποστάσεις, που σε άλλη περίπτωση θα ήταν και χρονοβόρο και επικίνδυνο. Όταν συμβεί αυτό, στο μέρος που πεθανατε υπάρχουν οι πόντοι που έχετε συγκεντρώσει, οι οποίοι εδώ ονομάζονται Haze και η χρήση τους είναι ακριβώς αυτή που γνωρίζετε από οποιοδήποτε τίτλο soulslike. Θετικό είναι το γεγονός πως αν πέσετε από κάποιον γκρεμό ή κάποιο χάσμα που δεν φαίνεται (μας συνέβη δύο φορές), το παιχνίδι σας επιτρέπει να πάρετε τους πόντους αυτούς αφού είναι προσβάσιμοι κάπου κοντά στο σημείο που πέσατε. Αυτό δεν ισχύει για τα bosses, όπου και οι πόντοι σας σε περίπτωση θανάτου μένουν κλειδωμένοι εκεί. Οπότε πριν ανοίξετε κάποιον τοίχο πίσω από τον οποιον μάλλον υπάρχει boss, καλό θα είναι να έχετε καταναλώσει όσους περισσότερους πόντους για αναβάθμιση μπορείτε, καθώς ό,τι πάρετε μαζί σας θα μπορέσετε να το ξαναχρησιμοποιήσετε αφού κερδίσετε το εν λόγω boss. Λίγο αναχρονιστικός σχεδιασμός θα λέγαμε εμείς αλλά καταλαβαίνουμε τη πρόκληση που θέλουν να δημιουργήσουν οι developers.
Φτάνοντας προς το τέλος του κειμένου, αξίζει να σταθούμε λιγάκι στον τεχνικό τομέα, ο οποίος με μια λέξη κρίνεται μάλλον απογοητευτικός. Στο απλό PlayStation 5 μας δίνεται επιλογή μεταξύ performance και graphics mode. Στην πρώτη επιλογή ο τίτλος σπάνια κατορθώνει να φτάσει τα 60FPS. Από την άλλη το Graphics mode αν και είναι πάνω κάτω σταθερό στα 30FPS, δεν συνίσταται σε καμία περίπτωση, καθαρά λόγω της γρήγορης δράσης και της εμμονής αυτων των παιχνιδιων να θελουν να είναι dance games και RPG παράλληλα. Ευελπιστούμε η κατάσταση να βελτιωθεί με κάποιο update. Το παιχνίδι κάνει χρήση της Unreal Engine 5 και, εξαιρώντας την αστάθεια στην απόδοση, μπορούμε να πούμε πως δεν μας αφήνει ικανοποιημένους ούτε με την οπτική του απεικόνιση. Η αισθητική anime κάνει τους χαρακτήρες να ξεχωρίζουν αρκετά σε σχέση με το μουντό και ανούσιο περιβάλλον, κάτι που όπως αναφέραμε θα μπορούσε να διαφοροποιείται και περισσότερο ειδικά αφού ενέχει και time travel με ενδιάμεσο “καταστροφικό γεγονός”. Σαν τελική παρατήρηση, έχουμε να ενημερώσουμε πως αν και το Code Vein II είναι ένα καθαρά single-player game, δεν παρέχει τη δυνατότητα παύσης. Στα περισσότερα soulslike καταλαβαίνουμε πως η επιλογή γίνεται λόγω ενός persistent κόσμου από πίσω που χρειάζεται να δουλεύει. Εδώ αγαπητή Bandai Namco, εκτός από φθηνή αντιγραφή και τεχνητή αύξηση δυσκολίας, τι άλλο έχει να προσφέρει η επιλογή αυτή για έλλειψη παύσης;
Κλείνοντας το Code Vein II κρίνεται, αναλόγως της οπτικής γωνίας, από ενδιαφέρον, έως χαμένη ευκαιρία. Σίγουρα προσθέτει κάποια καλά στοιχεία στη συνταγή των Souls όπως οι companions και η χρήση τους, αλλά ταυτόχρονα αδυνατεί να κρατήσει το ενδιαφέρον σεναριακά και να παρέχει ένα περιβάλλον που ο παίκτης χαίρεται να εξερευνήσει. Σε κάποια bosses αντιμετωπίσαμε difficulty spikes όμως σε γενικές γραμμές πάντα μας δόθηκε μια εναλλακτική προσέγγιση, είτε να αποφύγουμε την ίδια την μάχη είτε να διαφοροποιηθούμε αρκετά μέσω των μηχανισμών που περιγράψαμε παραπάνω και να προσπαθήσουμε ξανά. Ταυτόχρονα η προβληματική του απόδοση στην έκδοση που δοκιμάσαμε δεν βοήθησε ούτε το κατά τις περισσότερες συνθήκες στιβαρό σύστημα μάχης, ούτε το να κάνει τον τίτλο πιο θελκτικό στα μάτια μας. Ίσως με λίγο ραφινάρισμα ακόμα, το Code Vein III να κάνει αυτό τη διαφορά.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity