Για όσους κατάφεραν με κάποιο τρόπο να μην βρουν καμιά αναφορά του Crimson Desert, είναι ένας τίτλος που ακολουθεί τις περιπέτειες του Kliff, ενός σκληροτράχηλου στρατιώτη των Greymanes. Οι τελευταίοι διαλύονται σε μια αιφνιδιαστική επίθεση από τους Black Bears (τους ορκισμένους εχθρούς τους) και ο πρωταγωνιστής μας προσπαθεί να ενώσει την ομάδα του ξανά, και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Τώρα, ποια ακριβώς είναι αυτά τα πράγματα, είναι αντικείμενο συζήτησης, αφού γενικότερα η ιστορία του τίτλου είναι γεμάτη γενικότητες και κλισέ, χωρίς απολύτως κανένα ενδιαφέρον. Δεν κάνει κακό ενεργά στην γενικότερη εμπειρία, αλλά είναι απλώς μια δικαιολογία για το gameplay και την εισαγωγή στους μηχανισμούς του.
Και από αυτό το τελευταίο υπάρχει πολύ, πολύ περιεχόμενο. Ίσως περισσότερο απ’ότι χρειάζεται, αφού δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα single-player MMO όσον αφορά το gameplay και τη δομή του. Η συντριπτική πλειοψηφία των αποστολών είναι απλά και μόνο μια δικαιολογία για να δαπανηθεί χρόνος και ο παίκτης να εξοικειωθεί με ακόμα έναν από τους μηχανισμούς του παιχνιδιού. Για την ακρίβεια, ακόμα και 30 ώρες μετά την εισαγωγή, ακόμα αποκαλύπτονται features και πτυχές του τίτλου σε όσους συνεχίζουν απτόητοι. Το πρόβλημα, εν προκειμένω, είναι ότι οι αποστολές της κεντρικής ιστορίας είναι λίγο-πολύ αναγκαστικές, αφού ανάμεσα στις ανταμοιβές τους είναι και η αύξηση του inventory space, κάτι που στο Crimson Desert είναι ο ορισμός του premium. Οτιδήποτε ο Kliff σηκώνει/εξετάζει, μπαίνει στο inventory και κρατάει τον χώρο από ένα αντικείμενο (κάποια όντως stack-άρουν). Πολύ γρήγορα ο χώρος αυτός τελειώνει, και οι παίκτες θα πρέπει να επιστρέψουν στην βάση τους ούτως ώστε να αδειάσουν πράγματα από το inventory στο stash και να επιστρέψουν σε αυτό που έκαναν.
Γενικότερα μιλώντας, το Crimson Desert αποτελεί έναν mix and match από λίγο-πολύ οτιδήποτε έκανε εντύπωση τα τελευταία χρόνια, υιοθετώντας ανερυθρίαστα μηχανισμούς και concepts από τίτλους που το επιχείρησαν πρώτοι, και μάλιστα με επιτυχία. Μάχη με παραδόξως αρκετά βαθύ σύστημα; Ναι. Traversal, crafting και χρήση στοιχείων του περιβάλλοντος α λα Breath of Wild/Tears of the Kingdom; Επίσης. Resource και camp management; Γιατί όχι; Το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο θυμίζει ένα μοντάζ των “best of” του gaming τα τελευταία χρόνια, και μάλιστα με τρόπο που δεν προσπαθεί καν να κρύψει το γεγονός. Παρ’όλα αυτά, είναι διασκεδαστικό. Όταν δεν μπλέκεται στα πόδια του και αφήνει τους παίκτες να εξερευνήσουν τον κόσμο του και να κάνουν οτιδήποτε θέλουν, τότε πραγματικά λάμπει. Το κακό είναι ότι για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, χρειάζονται τουλάχιστον 15 με 20 ώρες από εξαντλητικό filler.
Και πιο ενδιαφέρον απ’όλα είναι ότι παρά το γεγονός ότι οι παίκτες θα δαπανήσουν τόσες ώρες απλά και μόνο για να εξοικειωθούν με τα βασικά, ο τίτλος παρέχει ελάχιστο ως καθόλου handholding, με ολόκληρες πτυχές του να παραμένουν κυριολεκτικά στο σκοτάδι για όσους δεν έχουν τον χρόνο ή και την τύχη να ανακαλύψουν συγκεκριμένα πράγματα ή καταστάσεις μέσα στον πραγματικά αχανή κόσμο του Crimson Desert. Είναι κάτι τέτοιο από μόνο του αρνητικό; Όχι απαραίτητα, αλλά εν προκειμένω υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που λειτουργούν αρνητικά στην όλη εμπειρία. Σε πρώτη φάση το σύστημα χειρισμού και μάχης, που χρειάζεται πραγματικά πολλή δουλειά για να μπορέσει να σταθεί αξιοπρεπώς στην πληθώρα των χρήσεων. Η μάχη δεν είναι όσο άμεση θα ήθελε κανείς, δεδομένου του πόσες πολλές και πόσο μεγάλες μάχες θα δώσει ο Kliff. Το interaction με τα αντικείμενα του περιβάλλοντος είναι αδικαιολόγητα περίπλοκο, ενώ υπάρχει ένα χαρακτηριστικό lag ανάμεσα στην εντολή και την εκτέλεσή της από τον χαρακτήρα.
Κάποιες βελτιώσεις μπορούν να γίνουν, αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να πλοηγηθούμε στα δαιδαλώδη μενού του τίτλου, όπου τα πιο απλά πράγματα γίνονται ολόκληρη επιχείρηση. Είναι πολλές οι βελτιώσεις που πρέπει να γίνουν στον τομέα Quality of Life, αφού ο χειρισμός με το gamepad κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση είναι. Το θετικό είναι ότι η ομάδα ανάπτυξης βγάζει το ένα update μετά το άλλο και έχει υποσχεθεί ριζικές τομές και βελτιώσεις, αλλά κάτι τέτοιο δεν αναιρεί το γεγονός που έχουμε μπροστά μας αυτή τη στιγμή. Η αλήθεια πάντως είναι ότι πολλές από τις βελτιώσεις είναι εφικτές μέσα από patching, αλλά πτυχές όπως η ιστορία και το κακό pacing είναι τόσο θεμελιώδεις που δεν μπορούν να βελτιωθούν με απλά updates. Μετά τις δύσκολες πρώτες μέρες, ο τεχνικός τομέας έχει βελτιωθεί αισθητά, και πολλά από τα προβλήματα έχουν διορθωθεί. Ευτυχώς, γιατί στα «απλά» μοντέλα τα πράγματα ήταν αρκετά στενάχωρα, ιδιαίτερα με το Performance mode και την κακή του εκτέλεση. Το αποτέλεσμα έχει ωφελήσει αρκετά την εικόνα του τίτλου, αφού ο κόσμος του Crimson Desert είναι ομολογουμένως εντυπωσιακός, και η κακή ποιότητα εικόνας, σε συνδυασμό με χαμηλά fps δεν δικαιώνει την προσπάθεια των δημιουργών. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι για τις ανάγκες αυτού του κειμένου χρησιμοποιήθηκε η έκδοση του τίτλου για το βασικό PlayStation 5.
Αυτό που προβληματίζει περισσότερο με το Crimson Desert, είναι το πως η Pearl Abyss έχει κάτι πραγματικά καλό στον πυρήνα του, αλλά φρόντισε να το «φορτώσει» με όσο περισσότερα πράγματα γίνεται. Είναι action χωρίς να απαιτεί περίπλοκα combos (τα οποία όμως είναι εκεί), είναι RPG χωρίς να είναι RPG, είναι management χωρίς να είναι management, είναι εξερεύνηση χωρίς να εστιάζει καθόλου σε αυτό, έχει 3 playable χαρακτήρες αλλά μόνο ο ένας από αυτούς μπορεί να προχωρήσει τις main αποστολές. Δίνει την εντύπωση πως σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης, κάποιος από την ομάδα ανάπτυξης έριχνε μια ιδέα, και όλοι οι υπόλοιποι έλεγαν «γιατί όχι;». Παρ’όλα αυτά, είναι διασκεδαστικό, καταφέρνει να κρατήσει κοντά του όσους έχουν την υπομονή και τον χρόνο να ασχοληθούν, και εν τέλει αυτό είναι που μετράει περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια εμπειρία που πιο εύκολα κάποιος την ζει παρά την αφηγείται.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity