Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity

Disciples: Domination Review

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

    Artefacts Studio

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

    Kalypso

  • ΔΙΑΝΟΜΗ

    AVE

  • PEGI

    16+

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
*
Το Disciples: Domination αποτέλεί μια έμμεση απόδειξη για το ότι η τακτική της επιμονής σε ένα συγκεκριμένο setting όταν μια σειρά αλλάζει developers δεν είναι πάντοτε η καλύτερη.

Η σειρά Disciples έχει μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινά από το 1999 και φτάνει μέχρι σήμερα με το Disciples: Domination. Αν και δεν είναι η μόνη που ξεκίνησε από έναν developer και κατέληξε σε άλλους (αυτό έχει συμβεί εξάλλου και με το ιερό τέρας των fantasy turn-based strategy, τη σειρά Heroes of Might and Magic), ωστόσο το Disciples έχει σταθεί εξαιρετικά άτυχο από αυτή την άποψη, καθώς η «μαμά» Strategy First δημιούργησε μόλις τα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς. Τα δύο sequel που ακολούθησαν Disciples III και Disciples: Liberation είχαν μάλλον καθοδική πορεία όσον αφορά την ποιότητα και την αποδοχή τους από τους fans. Ειδικά το δεύτερο αποξένωσε τους φίλους των προηγούμενων τίτλων, καθώς κατηγορήθηκε για χαμηλή δυσκολία, «τραβηγμένο» σε διάρκεια campaign και φτωχή γραφή, κριτική που επικεντρωνόταν ειδικά στην πρωταγωνίστρια.




Τα καλά νέα είναι ότι η γαλλική Artefacts Studio, γνωστότερη για τη σειρά Nahelbeuk και το Terraforming Mars, κατέβαλλε προσπάθειες να βελτιώσει τον τίτλο. Τα κακά νέα είναι ότι κληρονόμησε κάποια προβλήματα από το Liberation, κυρίως σε ό,τι αφορά το σενάριο και την βασίλισσα, πλέον, Avyanna. H Avyanna είναι μια ηρωίδα η οποία στο προηγούμενο παιχνίδι, το οποίο τοποθετείται 15 χρόνια πριν από το Domination, απελευθέρωσε το Nevendaar και κάθισε στον θρόνο. Αυτό αποδείχθηκε κακή ιδέα. Φαίνεται ότι το βάρος του στέμματος προξένησε ψυχολογικά προβλήματα στην Avyanna, γιατί μετά από μιάμιση δεκαετία, κατέληξε μόνη της στο κάστρο να κυβερνά τις αράχνες και τους ιστούς που έστηναν στο έρημο, πια, παλάτι της. Οι φίλοι της την εγκατέλειψαν, ένας-ένας, μέχρι που έμεινε μόνη, το οποίο δεν εξηγήθηκε ακριβώς ποτέ, καθώς όταν συνήθως ένας μονάρχης χάνει την εμπιστοσύνη των ευγενών και του λαού τότε καταλήγει στο τσεκούρι ή στην γκιλοτίνα.



Λεπτομέρειες, θα πείτε και θα είχατε δίκιο αν η Avyanna δεν φρόντιζε να μας δώσει να καταλάβουμε γιατί την παράτησαν όλοι και έφυγαν, καθώς είναι γενικά εκνευριστική και οι διάλογοί της είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μέτριοι έως ενοχλητικοί. Είναι απορίας άξιο το γιατί δεν ξεφορτώθηκαν οι developers την Avyanna με κάποιον τρόπο, καθώς ήταν δημιούργημα της προηγούμενης ομάδας ανάπτυξης και, κατά γενική ομολογία, ένας από τους αδύναμους κρίκους του Liberation. Τελοσπάντων, το κλασικό hero’s journey που θέλει την φτωχή ηρωίδα να γίνεται μισθοφόρος μέχρι να ανακαλύψει τυχαία ότι διαθέτει φοβερές δυνάμεις ως Nephilim και να αναλάβει να σώσει τον κόσμο ανατρέπεται στο Domination. Η Avyanna είναι μόνη, μέχρι να συναντήσει κάποιους ήρωες που θέλουν να την ακολουθήσουν, μόνο και μόνο επειδή είναι, θεωρητικά, η βασίλισσα, παρόλο που οι υπήκοοί της την έχουν σχεδόν ξεχάσει.



Οι companion αυτοί ήταν το καλύτερο χαρακτηριστικό του Liberation ωστόσο εδώ είναι λιγότεροι σε αριθμό. Φαινομενικά αυτό είναι αρνητικό, ωστόσο ταυτόχρονα είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθούν όλοι, λόγω των περιορισμών στο leadership. Το leadership της Avyanna καθορίζει τον αριθμό, τη δύναμη και την ποιότητα των μονάδων που μπορεί να έχει μαζί της. Με άλλα λόγια, όσο πιο ισχυρή είναι μια μονάδα, τόσο πιο πολύ κοστίζει σε leadership. Άρα, λοιπόν, δεν μπορούμε να έχουμε μόνο Tier 3 unit ή companion στο στρατό μας και πρέπει να χρησιμοποιούμε μονάδες κάθε είδους. Στο Disciples, τουλάχιστον στη νέα του ενσάρκωση, δεν υπάρχουν πόλεις για κάθε φυλή ή faction. H βασίλισσα ελέγχει μια μόνο πόλη στην οποία έχουν παρουσία όλες οι φυλές του Nevendaar και μπορούμε να επιλέξουμε μονάδες από καθεμία από αυτές. Ωστόσο, οι πρώτες ύλες για τις αναβαθμίσεις ακριβαίνουν σχεδόν γεωμετρικά και δεν φτάνουν για όλους, έτσι αναγκαστικά πρέπει να επιλέξουμε δύο-τρία faction μεταξύ των νάνων, των ξωτικών, των ανθρώπων, των δαιμόνων και των νεκροζώντανων.



Επιπλέον, η Artefacts δανείζεται μια σελίδα από το playbook της Paradox, προσθέτωντας τον μηχανισμό του Throne Room στο παιχνίδι: η Avyanna δέχεται στο παλάτι αιτήματα των υπηκόων της τα οποία έχουν αντίκτυπο στη σχέση της με καθεμία από τις πέντε φυλές. Τα event αυτά μπορεί να προκύψουν τυχαία ή ως αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης με κάποιον NPC κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης στο χάρτη. Συνήθως, οι αποφάσεις που έχουν ισχυρό θετικό αντίκτυπο με μια φυλή απαιτούν είτε γεναιόδωρη επένδυση σε πρώτες ύλες ή χρυσό είτε αρνητικό αντίκτυπο στις σχέσεις της Avyanna με κάποια άλλη φυλή, η οποία ενδεχομένως να νιώθει ότι αδικείται. Ο μηχανισμός αυτός δεν είναι καθαυτό προβληματικός, αλλά μαστίζεται από συνεχείς επαναλήψεις κάποιων event, πράγμα που καταντά κουραστικό και ανούσιο, ωθώντας τον παίκτη να κοιτά απλώς τα αποτελέσματα κάθε επιλογής, χωρίς να δίνει σημασία στο συγκείμενο.



Αν και τα quests που γίνονται στον κυρίως χάρτη μπορεί να έχουν επίσης αντίκτυπο στις σχέσεις της Avyanna με τους υπηκόους της, στην πραγματικότητα, η συνεχής ανανέωση των event στο Throne Room το καθιστά βασικό μηχανισμό για την βελτίωση των σχέσεων αυτών και, τελικά, για την πορεία που θα πάρει το campaign στο τέλος. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται σε μάχη με κάποιο τελικό boss, ανάλογα με το ποιο faction μας συμπαθεί λιγότερο. Όλο αυτό σημαίνει ότι η έκβαση του campaign γίνεται περισσότερο μαθηματική εξίσωση και πολύ λιγότερο άθροισμα ουσιαστικών επιλογών του παίκτη. Αν λάβουμε, δε, υπόψη ότι τα διαφορετικά campaign για κάθε φυλή στα προηγούμενα παιχνίδια έχει αντικατασταθεί πλέον από ένα campaign το οποίο είναι παρόμοιο κάθε φορά που παίζουμε με την εξαίρεση της τελικής μάχης, καταλαβαίνουμε ότι το «νέο» Disciples που αντιπροσωπεύει το Liberation και το Domination είναι πιο φτωχό και περιορισμένο από κάποιες απόψεις. Αυτή ήταν και η αχίλλειος πτέρνα του, καλού κατά τα άλλα, Spellforce: Conquest of Eo. Αν και υπάρχουν διάφορα faction να επιλέξει ο παίκτης, στην πραγματικότητα λίγα αλλάζουν κάθε φορά που παίζουμε το campaign και το replayability, μοιραία, υποφέρει.



Ο πυρήνας του gameplay, που είναι το turn-based σύστημα μάχης λειτουργεί καλά, χωρίς να αποτελεί κάτι ξεχωριστό: οι μονάδες μας κινούνται με τη σειρά στο πεδίο της μάχης, ανάλογα με την ταχύτητά τους και μπορούν κατά κανόνα να εκτελέσουν είτε μία κίνηση και μία επίθεση είτε δύο action του ίδιου είδους. Εξαίρεση αποτελεί η Avyanna, η οποία μπορεί να κινηθεί και να εκτελέσει δύο επιθέσεις ή μια επίθεση και ένα ξόρκι. Επιπλέον, διαθέτει κάποια bonus action τα οποία ενεργοποιούνται αυτόματα στο τέλος της σειράς της. Να σημειωθεί ότι αν πέσει στη μάχη, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματη ήττα και μπορεί ο στρατός της να νικήσει χωρίς εκείνη. Το κόστος, όπως και για τους companion είναι ότι δεν θα κερδίσει πόντους εμπειρίας στο τέλος.



Μια πρωτοτυπία του Disciples είναι ότι ο παίκτης μπορεί να έχει έως και τρεις μονάδες στην άκρη, οι οποίες μία φορά το γύρο προσφέρουν ένα bonus στις μονάδες που εμπλέκονται. Επιπλέον, υπάρχουν κάποια προαιρετικά objective, τα οποία μας δίνουν κάποια ανταμοιβή (συνήθως ένα μαγικό αντικείμενο και λίγο χρυσό) αν νικήσουμε με κάποιον περιορισμό ή προϋπόθεση: για παράδειγμα, χωρίς τη βοήθεια των επιπλέον μονάδων που αναφέραμε παραπάνω ή σπρώχνοντας τρεις φορές κάποια αντίπαλη μονάδα προς τα πίσω. Επίσης, κάποια πεδία μάχης συμπεριλαμβάνουν τυχαίες συνθήκες, όπως ανέμους που παρασύρουν τις μονάδες στο τέλος κάθε γύρου ή και bonus, όπως ξόρκια θεραπείας.



Το Disciples: Domination αποτέλεί μια έμμεση απόδειξη για το ότι η τακτική της επιμονής σε ένα συγκεκριμένο setting όταν μια σειρά αλλάζει developers δεν είναι πάντοτε η καλύτερη. Η σειρά Heroes of Might and Magic, παρά τα σοβαρά σκαμπανευάσματα (ειδικά με τους δύο τελευταίους τίτλους) απέφυγε την παγίδα αυτή, καθώς κάθε τίτλος εκτυλισσόταν σε διαφορετικό κόσμο, χωρίς κάποια σεναριακή σύνδεση μεταξύ τους, ειδικά αφού έφυγε από τα χέρια των αρχικών developer. Η Kalypso ευελπιστεί το Domination να είναι το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν σωθήκαμε από την Avyanna. Ας ελπίσουμε, αν τελικά πραγματοποιηθεί το πλάνο, να είναι τουλάχιστον η Artefacts που θα το συνεχίσει, ώστε να μπορέσει να δώσει ένα πιο συνεκτικό sequel, το οποίο θα ξεπερνά τα προβλήματα των δύο προηγούμενων τίτλων.

Το Build Your Own Survival Horror Bundle της Fanatical ιδανική ευκαιρία να ασχοληθείτε με το είδος

 

6

ENTERNITY SCORE
ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ opencritic.com
ΘΕΤΙΚΑ
  • Ικανοποιτικό gameplay
  • Environmental γρίφοι που δίνουν ενδιαφέρον στην εξερεύνηση
  • Πιο ισορροπημένο από τον προκάτοχό του
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
  • Ανόητο σεναριακά, με μια άχαρη πρωταγωνίστρια
  • Η έκβαση του campaign εξαρτάται από επιλογές που δεν έχουν άμεση σχέση με το gameplay
  • Πολύ περιορισμένο replayability
Διαβάστε όλα τα νέα του Enternity.gr στο Google News, στο Facebook στο Twitter και στο Instagram και κάντε εγγραφή στο Newsletter
0 ΣΧΟΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login!

    • https://www.enternity.gr/files/Image/UserAvatars/resized/enternity_50_50.jpg
    • 3000 χαρακτήρες ακόμα
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.
*