Μετά από τρία χρόνια απουσίας, η σειρά Fire Emblem επιστρέφει με μια ολοκαίνουργια περιπέτεια, αυτή τη φορά αποκλειστικά στο Nintendo Switch 2. Το Fire Emblem: Fortune’s Weave μας μεταφέρει στην αυτοκρατορία του Dagda, όπου οι ισχυρότεροι πολεμιστές από κάθε γωνιά του κόσμου συγκεντρώνονται για να συμμετάσχουν στα Heroic Games, με τον νικητή να κερδίζει μία ευχή. Η ιστορία, όμως, δεν περιορίζεται σε ένα απλό τουρνουά, καθώς οι τέσσερις βασικοί ήρωες που συμμετέχουν σε αυτό συνδέονται άμεσα με τη μοίρα του κόσμου και μία απειλή που πρόκειται να οδηγήσει τα πάντα στην απόλυτη παρακμή. Έχοντας πλέον περάσει αρκετές ώρες μαζί του, μπορούμε να πούμε ότι το Fortune’s Weave αποτελεί μια αρκετά ενδιαφέρουσα προσπάθεια να εξελιχθεί η γνώριμη συνταγή της σειράς, χωρίς να εγκαταλείπει τα στοιχεία που την έκαναν αγαπητή όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης, είναι ξεκάθαρο ότι το studio πήγε περισσότερο προς Three Houses και λιγότερο προς Engage. Από την πρώτη στιγμή ξεχωρίζει η πολύχρωμη καλλιτεχνική του προσέγγιση, το αρκετά μεγάλο περιεχόμενο και, κυρίως, η επιλογή να αφηγηθεί την ιστορία του μέσα από τέσσερις διαφορετικές οπτικές γωνίες.
Η περιπέτεια ξεκινά με αρκετή έκθεση και διάλογο, καθώς το παιχνίδι θέλει να μας βάλει γρήγορα στον κόσμο του και να μας εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει. Οι τέσσερις βασικοί ήρωες είναι οι Cai, Dietrich, Theodora και Leda, με τον καθένα να διαθέτει τη δική του διαδρομή και ιστορία. Εμείς ξεκινήσαμε με τον Cai, όμως πολύ σύντομα γίνεται ξεκάθαρο ότι η επιλογή του πρώτου ήρωα δεν σημαίνει πως θα πρέπει να ολοκληρώσουμε υποχρεωτικά τη μία ιστορία πριν ασχοληθούμε με τις υπόλοιπες. Αυτό συμβαίνει χάρη στο Obelisk Chamber, έναν μηχανισμό που μας επιτρέπει να σταματήσουμε προσωρινά την τρέχουσα ιστορία και να επιστρέψουμε στον αρχικό ναό, όπου υπάρχουν τέσσερις διαφορετικοί οβελίσκοι. Από εκεί μπορούμε να ξεκινήσουμε ή να συνεχίσουμε την πορεία κάποιου άλλου ήρωα, χωρίς να χάσουμε την πρόοδό μας στην προηγούμενη διαδρομή. Μάλιστα, πράγματα που έχουμε ήδη μάθει, όπως για παράδειγμα ο τρόπος στρατολόγησης νέων χαρακτήρων, δεν χρειάζεται να επαναληφθούν από την αρχή σε μορφή tutorial.
Οι τέσσερις ιστορίες εξελίσσονται περίπου στην ίδια χρονική περίοδο και, φυσικά, υπάρχουν γεγονότα που είναι κοινά σε όλες, αφού ο βασικός στόχος και το πλαίσιο των Heroic Games παραμένουν τα ίδια. Παρ’ όλα αυτά, δεν νιώσαμε ότι απλώς παίζουμε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία από διαφορετική κάμερα. Κάθε διαδρομή έχει το δικό της σενάριο, δίνεται διαφορετική έμφαση στους χαρακτήρες και διαφορετική οπτική για όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Είναι φανερό ότι οι developers έχουν κάνει σημαντική προσπάθεια ώστε οι τέσσερις πορείες να αισθάνονται ως διαφορετικές ιστορίες και όχι ως τέσσερις αντιγραφές του ίδιου campaign. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα παιχνίδι που θέλει να μας κρατήσει για πολλές ώρες, αφού διαφορετικά η επανάληψη των ίδιων γεγονότων θα μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει κουραστική. Υπάρχουν φυσικά σκηνές και γεγονότα που θα συναντήσουμε ξανά, κάτι που είναι αναπόφευκτο λόγω της κοινής χρονικής γραμμής, όμως η συνολική αίσθηση που μας έμεινε ήταν πως το Fortune’s Weave καταφέρνει να δικαιολογήσει την ύπαρξη των τεσσάρων διαδρομών. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι υπήρχαν 1-2 περιπτώσεις όπου αγωνιστήκαμε στο ίδιο battlefield περισσότερες φορές ή ασχοληθήκαμε αρκετές φορές με side quests που έμοιαζαν με εκείνα που είχαμε κάνει σε άλλα paths. Άλλωστε, τα side quests λειτουργούν με αρκετά απλοϊκούς τρόπους, τύπου fetch quests ή “σκότωσε έναν συγκεκριμένο εχθρό”.
Εδώ έρχεται σε πρώτη φάση και σώζει την κατάσταση η κεντρική ιστορία, αλλά και κάποιοι χαρακτήρες που ήταν εξαιρετικά γραμμένοι. Ακόμα και στο path του Dietrich, που τον θεωρούμε τον λιγότερο ενδιαφέροντα χαρακτήρα από τους τέσσερις κεντρικούς, εμφανίζεται ο συνοδοιπόρος του, ο Fabio, που κουβαλάει στις πλάτες του μεγάλο μέρος του campaign. Ή ακόμα και ένας side χαρακτήρας όπως ο Talimun έχει τη δυνατότητα να γεμίσει τον χώρο με άκρως διασκεδαστικό τρόπο, πολύ κοντά στο anime-like τηλεοπτικό μοτίβο. Ίσως σε αυτό βοήθησε και η δυναμική μεταξύ των χαρακτήρων που μας έβγαλε vibes από Tournament of Power του Dragon Ball Super. Πάντως εμάς, η ιστορία της Leda μας φάνηκε η πιο ενδιαφέρουσα σαν ατμόσφαιρα αλλά και οι διάλογοι και οι χαρακτήρες μας ιντρίγκαραν συνολικά περισσότερο. Η ιστορία του Fire Emblem: Fortune’s Weave είναι εντυπωσιακή σε scale, over the top και στηρίζεται, όπως πάντα, στη λογική των anime, σε βαθμό που σίγουρα επηρεάζει το κατά πόσο θα αρέσει στον κάθε παίκτη. Η υπερβολή ή ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται κάποια δραματικά γεγονότα είναι πράγματα που είτε θα τα λατρέψει κάποιος είτε θα του φανούν λίγο περίεργα. Σαν κεντρικό κομμάτι, πάντως, το σενάριο δεν φοβάται καθόλου να πάρει μία άκρως σκοτεινή τροπή, σε βαθμό που μας ώθησε μερικές φορές να κάνουμε κάποια extra quests ενώ δεν χρειαζόταν.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό που μας έκανε να παραβλέψουμε την επανάληψη κάποιων σημείων. Υπάρχουν μικροί μηχανισμοί που επενδύουν στην απόλυτη ελευθερία του παίκτη, σε ό,τι αφορά τον ρυθμό με τον οποίο θέλουμε να ολοκληρώσουμε τα paths. Καταρχάς, πρέπει να σημειώσουμε ότι το παιχνίδι δεν απαιτεί από τον παίκτη να τερματίσει και τα τέσσερα paths ώστε να προχωρήσει στο επόμενο Act. Το πόσα θα τερματίσει και ποιον ήρωα θα επιλέξει μετά ώστε να συνεχίσει εξαρτάται αποκλειστικά από τον παίκτη. Όταν τελειώσαμε το path του Cai, μας πήρε περίπου 25 ώρες, επενδύοντας σε side quests, διαλόγους, bonding events με άλλους χαρακτήρες κ.λπ. Η συνολική ώρα που χρειαστήκαμε για να τελειώσουμε και τα 4 paths δεν ξεπέρασε όμως τις 70 ώρες. Πώς έγινε αυτό; Πρώτα απ’ όλα, μετά από κάθε σημαντικό γεγονός και μάχη, μας δίνεται ένας συγκεκριμένος αριθμός εβδομάδων μέχρι να προχωρήσουμε το main quest. Εκεί είτε βγαίνουμε από την πρωτεύουσα και αλωνίζουμε στο world map είτε επιλέγουμε να προσπεράσουμε αυτό το χρονικό διάστημα, δίνοντας εντολή στο παιχνίδι για το πού θέλουμε να επενδυθούν αυτές οι εβδομάδες στους χαρακτήρες μας, όπως στο levelling, στα skills ή στα χρήματα και την αναζήτηση materials. Αυτή η επιλογή γλιτώνει τους παίκτες από έξτρα χρόνο, επηρεάζοντας βεβαίως κάποια πράγματα που θα μείνουν πίσω, αλλά δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα το συνολικό progress.
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το Divination Booth, όπου βρίσκουμε objectives που θυμίζουν achievement-like challenges. Μπορεί, για παράδειγμα, να μας ζητηθεί να ολοκληρώσουμε συγκεκριμένο αριθμό συνομιλιών ή να συμμετάσχουμε σε έναν συγκεκριμένο αριθμό μαχών. Η ολοκλήρωσή τους μας ανταμείβει με Karma Shards, τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ξεκλειδώσουμε διάφορα bonuses. Τα bonuses αυτά κάνουν αισθητή διαφορά, με perks όπως 30% περισσότερα experience points ή χαμηλότερες τιμές στον Blacksmith. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι συγκεκριμένες ανταμοιβές δεν περιορίζονται στην ιστορία που παίζουμε εκείνη τη στιγμή, αλλά μεταφέρονται και στις τέσσερις διαφορετικές διαδρομές. Αυτό είναι μια ιδιαίτερα έξυπνη επιλογή, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το παιχνίδι θέλει να μας σπρώξει να ασχοληθούμε με τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. Αν, για παράδειγμα, χρειαστούμε 25 ώρες για να ολοκληρώσουμε την πρώτη μας διαδρομή, δεν είναι απαραίτητο να κάνουμε ακριβώς την ίδια επένδυση χρόνου στις επόμενες. Τα bonuses που έχουμε ήδη ξεκλειδώσει μπορούν να μας δώσουν περισσότερη εμπειρία, να μειώσουν τα έξοδά μας και γενικότερα να κάνουν την εξέλιξη των επόμενων χαρακτήρων πιο γρήγορη. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος ώστε το παιχνίδι να μειώνει το πιθανό grind που θα μπορούσε να δημιουργήσει η ύπαρξη τεσσάρων campaigns. Παράλληλα, επιβραβεύει κάποιον που επενδύει και στα 4 paths, γιατί φανταστείτε πόσο δυνατός θα γίνει ο τελευταίος ήρωας με όλα τα ξεκλειδωμένα perks και τις γνώσεις που κουβαλάει ήδη ο παίκτης από τον τερματισμό των προηγούμενων paths. Πέρα από το πρακτικό όφελος, το παιχνίδι πράγματι επιβραβεύει τους completionists, τόσο από άποψη ιστορίας, αλλά και στις επιλογές που θα έχουμε στα επόμενα Acts από άποψη στρατηγικής και gameplay.
Γιατί είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι τα επόμενα Acts έχουν επίσης αρκετές μάχες και περιεχόμενο. Όλα αυτά σημαίνουν επιλογές για χρήστη. Θέλουμε να πάμε στο επόμενο Act μετά από 25 ώρες; Μετά από 50; Μετά από 80; Με όλα τα paths, με 2 ή με 3; Εξαιρετική, κατά την άποψή μας, στρατηγική από πλευράς των devs, οι οποίοι βέβαια σκόνταψαν σε μονάχα ένα πράγμα: το save slot. Στην έκδοση που παίζαμε, υπάρχει η επιλογή για μόνο ένα save slot. Καταλαβαίνουμε ότι η λογική είναι να διασφαλιστεί η συνοχή μιας παράλληλης και σύνθετης αφήγησης, αποτρέποντας τον κατακερματισμό της προόδου μας. Μας δίνεται η δυνατότητα να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να ξαναπαίξουμε ήδη ολοκληρωμένα κεφάλαια, οπότε τα πάντα έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν, εν μέρει, ως ένα ενιαίο, ρευστό timeline. Ένα μοναδικό save slot λειτουργεί ως “δικλείδα ασφαλείας” σε μία τέτοια λογική, αλλά και πάλι θεωρούμε ότι ο κόσμος που θέλει να μπει σε αυτό το τρυπάκι θα βρει τον τρόπο να φτιάχνει save slots με άλλα προφίλ στο Nintendo Switch 2. Οπότε θα μπορούσαν απλώς να δώσουν την εν λόγω επιλογή, για να υπάρχει το copy-paste σε άλλα slots.
Πέρα απ’ όλα αυτά, το Fire Emblem: Fortune’s Weave παραμένει φυσικά ένα κλασικό tactical RPG, με τις μάχες να εξελίσσονται σε γύρους και να απαιτούν προσεκτικό σχεδιασμό κάθε μας κίνησης. Σε κάθε turn μπορούμε να μετακινούμε τις μονάδες μας στο πεδίο της μάχης, να επιλέγουμε ποιον αντίπαλο θα αντιμετωπίσουμε και να αποφασίζουμε τον κατάλληλο τρόπο επίθεσης, έχοντας πάντα υπόψη τη θέση, το όπλο και τις αδυναμίες κάθε μονάδας. Τα διαφορετικά είδη όπλων παίζουν σημαντικό ρόλο, ενώ συγκεκριμένες μονάδες έχουν ξεκάθαρες αδυναμίες. Για παράδειγμα, οι ιπτάμενοι εχθροί είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στα τόξα, ενώ η απόσταση μπορεί να μας επιτρέψει να χτυπήσουμε αντιπάλους ακόμη και πίσω από τοίχους. Εμείς επιλέγουμε κάθε φορά ποιο όπλο θέλουμε να χρησιμοποιήσει ο χαρακτήρας μας και πρέπει να υπολογίζουμε σωστά τόσο τη θέση όσο και το είδος της επίθεσης που θα πραγματοποιήσουμε. Τα πράγματα δεν σταματούν όμως εδώ, αφού όλοι οι χαρακτήρες μπορούν να αλλάξουν ή να αναβαθμιστούν σε διάφορα classes, από ranged units, σε melee στρατιώτες, healers ή casters, οι επιλογές πραγματικά είναι πολλές και τα classes δεκάδες. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζονται οι χαρακτήρες αν έχουν mounts ή πότε θα κατέβουν on foot προσφέρει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ιδέες ως προς τακτικό κομμάτι.
Εκτός από τις βασικές επιθέσεις, έχουμε στη διάθεσή μας τα Combat Arts, δηλαδή ειδικές κινήσεις που προσφέρουν ισχυρότερα ή διαφορετικά αποτελέσματα, αλλά και το Blaze, ένα ιδιαίτερα δυνατό special move που καταναλώνει μέρος του HP μας προκειμένου να δημιουργήσει ένα πολύ ισχυρό αποτέλεσμα. Όταν το Blaze meter έχει γεμίσει τουλάχιστον κατά το ήμισυ, ο βασικός χαρακτήρας μας περνάει σε κατάσταση Overblaze, όπου ενισχύονται όλα τα stats του και οι Blaze Arts γίνονται ακόμη πιο δυνατές. Αν συνυπολογίσουμε όλα αυτά τα special attacks, μιλάμε για ένα πλούσιο και βαθύ σύστημα μάχης, με το παιχνίδι όμως να μας ενημερώνει συνεχώς για το πόσο damage θα κάνουμε αλλά και θα δεχθούμε, εφόσον φυσικά δεν αποφευχθούν οι επιθέσεις. Η δουλειά που έχει γίνει στον τομέα της κάμερας, των ξεκάθαρων ενδείξεων και των tutorials που υπάρχουν με το πάτημα ενός κουμπιού κάνουν το πολύπλοκο σύστημα μάχης να μοιάζει με παιχνιδάκι μετά από λίγη ώρα. Παρότι το σύστημα διαθέτει αρκετές επιλογές, το tactical κομμάτι δεν μας δυσκόλεψε ιδιαίτερα, συνεχίζοντας τη “μόδα” της σειράς, το Normal είναι οριακά εύκολο, τουλάχιστον στο πρώτο act, ενώ αργότερα η πρόκληση ανεβαίνει. Το παιχνίδι προσφέρει Normal και Expert difficulty, ενώ στη συνέχεια μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ Casual και Classic. Στο Casual οι πεσμένοι χαρακτήρες επιστρέφουν στην επόμενη μάχη, ενώ στο Classic, που είναι και το mode που επιλέξαμε, ισχύει το γνωστό permadeath της σειράς. Αυτό σημαίνει ότι μια απρόσεκτη κίνηση μπορεί να μας κοστίσει οριστικά έναν χαρακτήρα, κάτι που εξακολουθεί να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάθε μάχη. Το permadeath, παρ’ ότι το αποφεύγουμε σε άλλα παιχνίδια, εδώ δουλεύει: το δέσιμο με κάποιους χαρακτήρες και ο χρόνος και το χρήμα που επενδύσαμε σε εκείνους δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στο διακύβευμα κάθε μάχης.
Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι υπάρχουν και τα Blessings, σημαντικά in-game bonuses που ξεκλειδώνονται μέσα από side activities και κατά την άποψή μας απλώς βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν παίκτες εφόσον κολλήσουν. Το βασικότερο όλων είναι το Blessing της Fortuna που μας επιτρέπει να γυρίσουμε πίσω σε οποιαδήποτε κίνησή μας, κάτι που το είδαμε και στο Fire Emblem Engage και υπάρχει καθαρά για τους αρχάριους ή αυτούς που επέλεξαν το permadeath αλλά δεν θέλουν να το αποδεχθούν. Τα υπόλοιπα blessings είναι εντυπωσιακά, όπως π.χ. να υπάρχει +50 avoidance για έναν γύρο το οποίο μπορεί κυριολεκτικά να αλλάξει την τελική έκβαση μίας μάχης. Με εξαίρεση, λοιπόν, του βασικού blessing που γυρνά τον χρόνο πίσω, τα άλλα περιορίζονται στο πόσες φορές μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κανείς, κρατώντας έτσι μία άλφα ισορροπία. Πάντως, χωρίς διάθεση για purism, το blessing της Fortuna το χρησιμοποιήσαμε τουλάχιστον 5 φορές, μετά από miss clicks σε μάχες όπου δεν προσέχαμε τα joysticks. Ένα από τα σημεία στα οποία το Fortune’s Weave μας άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις είναι ο χειρισμός. Τα mouse controls λειτουργούν αρκετά καλά και δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάποια ιδιαίτερη διαδικασία calibration για να τα χρησιμοποιήσουμε. Για ένα tactical RPG αυτού του τύπου, η δυνατότητα να χειριζόμαστε τον δείκτη και να επιλέγουμε γρήγορα μονάδες, θέσεις και εχθρούς είναι ιδιαίτερα βολική.
Με το παραδοσιακό χειριστήριο χρησιμοποιούμε αρκετά τα R και ZR, μαζί με τις πλευρικές κινήσεις, ενώ υπάρχει επίσης η επιλογή Auto Battle ή να επιταχύνουμε σημαντικά τις μάχες και τα animations, η οποία ενεργοποιείται κρατώντας πατημένο το A. Γενικότερα, είναι εμφανές ότι έχει δοθεί αρκετή προσοχή στο να μπορούμε να προσαρμόσουμε τον ρυθμό με τον οποίο παίζουμε. Υπάρχει text log για να επιστρέψουμε σε προηγούμενους διαλόγους, δυνατότητα απόκρυψης του UI, auto advance και αρκετές ακόμη μικρές επιλογές που κάνουν την καθημερινή εμπειρία πιο άνετη. Παράλληλα, το μεγαλύτερο μέρος των σημαντικών διαλόγων, των cutscenes και των ενδιάμεσων σκηνών διαθέτει πλήρες voice acting. Σε ορισμένα μεγαλύτερα κομμάτια διαλόγου στο overworld ακούγονται μόνο σύντομες φράσεις ή λέξεις, όμως συνολικά η δουλειά που έχει γίνει στις φωνές είναι πολύ καλή. Εκτός από τις κλασικές tactical μάχες, το παιχνίδι μάς βγάζει κάποιες φορές από το παραδοσιακό grid και μας μεταφέρει σε τρίτου προσώπου dungeon περιβάλλοντα. Εκεί κινούμαστε κανονικά στον χώρο, μπορούμε να κάνουμε sprint κρατώντας το B, αντιμετωπίζουμε mobs και εξερευνούμε τις περιοχές αναζητώντας αντικείμενα και άλλα χρήσιμα πράγματα.
Οι μάχες σε αυτά τα σημεία ονομάζονται Event Clashes και αποτελούν μια διαφορετική προσέγγιση από τις κανονικές tactical αναμετρήσεις. Παραμένουν turn-based, όμως δεν υπάρχει grid ή μετακίνηση μονάδων. Αντίθετα, σε κάθε γύρο επιλέγουμε απλώς την επίθεσή μας ή την ενέργεια που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Το σύστημα είναι αρκετά απλό στην εκμάθηση και λειτουργεί πολύ καλά ως διάλειμμα από τις πιο σύνθετες tactical μάχης. Υπάρχουν επίσης αντικείμενα και εμπόδια μέσα στα dungeons που μπορούμε να καταστρέψουμε με τις επιθέσεις μας, αποκομίζοντας αντικείμενα ή άλλες χρήσιμες ανταμοιβές. Ακόμη και στις Link Attacks, όπου δύο χαρακτήρες συνεργάζονται, έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για το ποιον εχθρό μπορούμε να χτυπήσουμε και πόση ζημιά πρόκειται να προκαλέσουμε. Είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό στοιχείο, αφού μας επιτρέπει να παίρνουμε αποφάσεις χωρίς να χρειάζεται να μαντεύουμε τα αποτελέσματα κάθε ενέργειας. Και εδώ φαίνεται η γενικότερη φιλοσοφία του παιχνιδιού όσον αφορά το quality of life. Ο χάρτης είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στα dungeons, αφού μας βοηθά να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε και να αποφύγουμε το άσκοπο backtracking. Μπορούμε μάλιστα να δούμε πόσα Secret Chests έχουν απομείνει στην περιοχή, ενώ όταν δεν υπάρχουν πλέον εχθροί, το παιχνίδι μας το κάνει ξεκάθαρο. Είναι λεπτομέρειες που μπορεί να φαίνονται μικρές, αλλά κάνουν την εξερεύνηση αρκετά πιο ευχάριστη. Σε αυτό το σημείο αξίζει να τονιστεί ότι, ακριβώς επειδή τα περιβάλλοντα των dungeons δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια και τα Event Clashes είναι πολύ πιο απλά σαν σύστημα μάχης, το παιχνίδι προσφέρει διαφορετικούς τρόπους ώστε να προσπεραστούν αυτές οι μάχες πιο γρήγορα, ειδικά όταν είμαστε overleveled, κοινώς overpowered, στο εκάστοτε dungeon.
Τα dungeons και οι μάχες τους συνδέονται άμεσα και με τον overworld χάρτη. Εκεί μετακινούμαστε μεταξύ διαφορετικών περιοχών και σε αρκετές περιπτώσεις καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε κάποιο γεγονός, όπως για παράδειγμα μια ομάδα bandits, ή αν θα συνεχίσουμε προς τον βασικό στόχο της αποστολής μας. Οι επιλογές αυτές μπορούν να μας οδηγήσουν σε ξεχωριστές περιοχές τρίτου προσώπου, όπου θα αντιμετωπίσουμε εχθρούς, θα εξερευνήσουμε και θα ολοκληρώσουμε επιπλέον objectives. Μετά από κάποια από αυτά τα σημεία φτάνουμε σε μεγαλύτερες πόλεις και hubs, όπου βρίσκουμε καταστήματα, μικρές και μεγαλύτερες αποστολές και διάφορες δραστηριότητες. Από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε στο world map και να συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας, όμως υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας: ο χρόνος. Όταν βρισκόμαστε εκτός πόλης, υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό όριο για το πόσο μπορούμε να παραμείνουμε στον overworld. Η επιλογή αυτή βγάζει νόημα μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας, αφού οι ήρωές μας προετοιμάζονται για τα Heroic Games και υπάρχουν συγκεκριμένες προθεσμίες που πρέπει να τηρηθούν. Παράλληλα, αποτρέπει το να περιφερόμαστε επ’ αόριστον στον χάρτη χωρίς κάποιον συγκεκριμένο στόχο.
Το συγκεκριμένο σύστημα μας αρέσει ως ιδέα, υπάρχει όμως ένα σημείο που θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί καλύτερα. Κάποια side quests που ολοκληρώνουμε πρέπει να επιστραφούν στην πόλη προκειμένου να πάρουμε τις ανταμοιβές τους. Αν, λοιπόν, φτάσει η προθεσμία ενώ βρισκόμαστε ακόμη στον overworld και δεν έχουμε επιστρέψει στην πόλη, κάποιες αποστολές λήγουν και χάνουμε την ανταμοιβή, ακόμη κι αν έχουμε ήδη ολοκληρώσει το objective. Θα προτιμούσαμε σε αυτή την περίπτωση να υπάρχει τουλάχιστον μία τελευταία ευκαιρία να επιστρέψουμε στην πόλη και να παραδώσουμε τις ολοκληρωμένες αποστολές μας. Προφανώς και μπορούμε να υπολογίσουμε την έγκαιρη επιστροφή μας, αλλά αυτό δημιουργεί έναν άλφα περιορισμό. Το χρονικό όριο ως μηχανισμός λειτουργεί, αλλά κάποιες (λίγες) φορές η συγκεκριμένη εφαρμογή του μπορεί να γίνει αρκετά αυστηρή. Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των χαρακτήρων, το Fortune’s Weave διαθέτει αρκετά συστήματα ώστε να έχουμε συνεχώς λόγους να ασχολούμαστε με την ομάδα μας. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από όπλα, εξοπλισμός που προσφέρει διαφορετικά stat bonuses, healing potions και αρκετά consumables, ενώ υπάρχουν φυσικά και τα manuals. Πρόκειται για βιβλία που μπορούν να διαβαστούν από τους ήρωές μας και να αυξήσουν συγκεκριμένα stats ή ικανότητες, όπως για παράδειγμα τη healing magic.
Υπάρχει επίσης φαγητό που μπορούμε να χρησιμοποιούμε σε συγκεκριμένα σημεία των dungeons, προκειμένου να ανακτήσουμε ή να αυξήσουμε HP και MP. Όλα αυτά δημιουργούν ένα αρκετά πλούσιο σύστημα αντικειμένων, αν και υπήρχαν στιγμές όπου είχαμε μαζέψει τόσα πολλά όπλα, ώστε αισθανθήκαμε ότι ένα νέο αντικείμενο είναι απλώς ένα ακόμη όπλο με μεγαλύτερους αριθμούς. Ένα ακόμη σύστημα που μας άρεσε είναι το Renown Level. Πρόκειται ουσιαστικά για μια γενική μορφή προόδου που αυξάνεται καθώς προχωράμε στην ιστορία και ολοκληρώνουμε αποστολές. Όσο ανεβαίνει το Renown, ξεκλειδώνουμε περισσότερες δυνατότητες, ενώ υπάρχουν χαρακτήρες που δεν μπορούμε να στρατολογήσουμε μέχρι να φτάσουμε στο απαιτούμενο επίπεδο. Έτσι, η ολοκλήρωση των αποστολών δεν μας δίνει απλώς χρήματα ή αντικείμενα, αλλά συμβάλλει και στη γενικότερη εξέλιξη της περιπέτειάς μας. Σχετικά με την στρατολόγηση νέων χαρακτήρων, το παιχνίδι δίνει υποχρεωτικά κάποιους μαχητές σε όσους δεν θέλουν να επενδύσουν χρόνο στα social events. Πάντως όσοι το κάνουν και ψαχτούν με τα δώρα και τα dinners που ανεβάζουν τις σχέσεις με τους μισθοφόρους που θέλουμε να στρατολογήσουμε, θα επιβραβευθούν σε βάθος χρόνου, αφού το μέγεθος της “ομάδας” μας θα κάνει την διαφορά εφόσον το παιχνίδι παίζεται στο Classic mode με permadeath.. Για το υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας δεν το συζητάμε, εκεί θέλει σίγουρα επένδυση χρόνου στην προετοιμασία για το τελικό Act.
Σε τεχνικό επίπεδο, το Fortune’s Weave δεν είναι το παιχνίδι που θα χρησιμοποιήσουμε για να δείξουμε τις δυνατότητες του Switch 2 απέναντι σε ένα PS5 Pro ή ένα Xbox Series X. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είναι όμορφο. Αντίθετα, η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού του. Τα χρώματα είναι έντονα και εντυπωσιακά, ενώ τα περιβάλλοντα έχουν αρκετή ποικιλία, από περιοχές που θυμίζουν ζούγκλα μέχρι υπόγεια dungeons και διαφορετικά αστικά περιβάλλοντα. Η εικόνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ζωντάνια όταν παίζουμε σε μεγάλη τηλεόραση, όπου το HDR κάνει πολύ καλή δουλειά. Δεν είναι τεχνολογικό showcase, είναι όμως παιχνίδι με ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα, το οποίο χρησιμοποιεί τα έντονα χρώματα και το στιλιζαρισμένο design για να δημιουργήσει έναν κόσμο που ξεχωρίζει. Ανάλογη είναι και η εικόνα στον ήχο. Το soundtrack είναι πολύ καλό, με τίμια ποικιλία στα κομμάτια. Υπάρχουν επικά κομμάτια που ταιριάζουν στις μεγαλύτερες στιγμές, αλλά και αρκετά πιο ιδιαίτερα themes που λειτουργούν ανάλογα με το περιβάλλον ή την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Σε ορισμένες περιπτώσεις συναντήσαμε μέχρι και ισπανόφωνες κιθαριστικές επιρροές, ενώ άλλα κομμάτια μας έφεραν έντονα στο μυαλό RPGs της δεκαετίας του ’90. Η μουσική γενικότερα ξέρει πότε να μεγαλώσει την ένταση και πότε να ακολουθήσει πιο διακριτικά το εκάστοτε περιβάλλον.
Και φυσικά, σημαντικό ρόλο στην παρουσίαση παίζει το voice acting. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας είναι πλήρως voiced και συνολικά οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πολύ καλές. Υπάρχουν αρκετές στιγμές όπου το παιχνίδι καταφέρνει να μας τραβήξει μέσα στην ιστορία, αν και δεν θα λέγαμε ότι κάθε δραματική στιγμή έχει το βάρος που θα μπορούσε να έχει. Σε ορισμένες σκηνές θα θέλαμε λίγο περισσότερη ένταση ή δραματικότητα στους διαλόγους, ειδικά όταν η ιστορία προσπαθεί να μας οδηγήσει σε πιο συναισθηματικά σημεία. Πρόκειται περισσότερο για μικρή αδυναμία στην αφήγηση παρά για κάτι που χαλάει τη συνολική εμπειρία. Υποστηρίζεται πλήρως και το εξαιρετικό ιαπωνικό dub. Ένα ακόμη στοιχείο που αξίζει να αναφέρουμε είναι ο character creator. Από την αρχή έχουμε αρκετές επιλογές για να διαμορφώσουμε την εμφάνιση του πρωταγωνιστή μας, όπως το body type, το χρώμα του δέρματος και γενικότερα διάφορα χαρακτηριστικά της εμφάνισής του. Έτσι, η δυνατότητα να του δώσουμε από την αρχή μια πιο προσωπική εμφάνιση έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι σε έναν τυπικό character creator, αφού ο χαρακτήρας μας δεν περιορίζεται απλώς στις μάχες, αλλά αποτελεί μέρος της ίδιας της αφήγησης και εμφανίζεται κανονικά στην αρχή, λίγο στο πρώτο Act και αργότερα επιστρέφει πιο έτοιμος από ποτέ.
Τελικά, αυτό που μας κέρδισε περισσότερο στο Fortune’s Weave είναι ο τρόπος με τον οποίο όλα αυτά τα διαφορετικά κομμάτια προσπαθούν να υπηρετήσουν την ίδια φιλοσοφία: να μας αφήσουν να αποφασίσουμε εμείς πόσο βαθιά και πόσο γρήγορα θέλουμε να ασχοληθούμε με ένα πραγματικά γιγάντιο σε έκταση και περιεχόμενο παιχνίδι. Μπορούμε να επενδύσουμε δεκάδες ώρες σε ένα path, να ασχοληθούμε με όλα τα side activities, να εξερευνήσουμε τον κόσμο και να χτίσουμε όσο περισσότερο γίνεται την ομάδα μας ή να προχωρήσουμε πολύ πιο άμεσα στην κεντρική ιστορία. Και όταν αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με έναν άλλο ήρωα, η πρόοδος που έχουμε ήδη κάνει δεν πετιέται στα σκουπίδια, αλλά λειτουργεί προς όφελός μας. Ακόμη και οι μηχανισμοί που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν grind ή επανάληψη έχουν σχεδιαστεί με τρόπο ώστε να μειώνουν όσο γίνεται αυτή την αίσθηση.
Το Fire Emblem: Fortune’s Weave δεν είναι απαλλαγμένο από αδυναμίες. Κάποια side quests είναι απλοϊκά, ο περιορισμός του ενός save slot είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί πλήρως, τα έξτρα dungeons δεν έχουν πάντα την ποικιλία που θα θέλαμε και σε ορισμένες δραματικές στιγμές η αφήγηση θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο βάρος. Όταν, όμως, κοιτάξουμε τη συνολική εικόνα, είναι δύσκολο να αγνοήσουμε το πόσο καλά δένουν μεταξύ τους όλα τα υπόλοιπα. Οι τέσσερις διαφορετικές ιστορίες έχουν πραγματικό λόγο ύπαρξης, το tactical σύστημα είναι βαθύ αλλά κατανοητό, το πλήθος των quality-of-life επιλογών κάνει την εμπειρία πολύ πιο άνετη, ενώ η δυνατότητα να επιλέξουμε εμείς τον ρυθμό και τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσουμε την περιπέτεια είναι από τα μεγαλύτερα ατού του. Το Fortune’s Weave παίρνει τη γνώριμη συνταγή του Fire Emblem, την εμπλουτίζει με ωραίες ιδέες και, κυρίως, καταφέρνει να δημιουργήσει μια περιπέτεια που μας έκανε πραγματικά να θέλουμε να παίζουμε ασταμάτητα. Για εμάς, είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες προτάσεις της σειράς τα τελευταία χρόνια και ένα από τα παιχνίδια που δικαιώνουν από μόνα τους το Nintendo Switch 2
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity