Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του τίτλου είναι αναμφίβολα η καλλιτεχνική του ταυτότητα. Το παιχνίδι καταφέρνει να αποδώσει την αρχαία ελληνική αισθητική με εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρεια. Από τα περιβάλλοντα μέχρι τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και τα μυθολογικά μοτίβα, η ατμόσφαιρα «φωνάζει» Ελλάδα. Μάλιστα, ο τίτλος μεταξύ άλλων γλωσσών, είναι πλήρως μεταφρασμένος στα ελληνικά, με μενού, φωνές και υπότιτλους. Οι τοποθεσίες έχουν ποικιλία και χαρακτήρα, ενώ πολλές φορές το παιχνίδι καταφέρνει να δημιουργήσει εντυπωσιακές εικόνες που μένουν στον παίκτη. Είναι ξεκάθαρο ότι δόθηκε μεγάλη έμφαση στο art direction, κάτι που τελικά λειτουργεί υπέρ της συνολικής εμπειρίας. Ακόμα και αν δεν εντυπωσιάζει τεχνικά, αισθητικά καταφέρνει να ξεχωρίσει.
Η αφήγηση στο Sons of Sparta έχει ενδιαφέρον και εντάσσεται σωστά στο lore του σύμπαντος του God of War. Υπάρχουν στιγμές που καταφέρνουν να δώσουν βάθος στους χαρακτήρες και να δημιουργήσουν συναισθηματική ένταση. Παρόλα αυτά, το βασικό πρόβλημα είναι ο ρυθμός. Η ιστορία αργεί πολύ να «πιάσει», με το πρώτο κομμάτι του παιχνιδιού να είναι αρκετά υποτονικό. Χρειάζεται υπομονή για να φτάσει ο παίκτης στα σημεία όπου πραγματικά γίνεται ενδιαφέρουσα και χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη υπομονή για να περάσει ένα βαρετό σημείο περιμένοντας ανυπόμονα να ξαναγίνει ενδιαφέρουσα η ιστορία. Αυτό σημαίνει ότι όσοι δεν είναι ήδη επενδυμένοι στο σύμπαν του God of War, πιθανότατα θα δυσκολευτούν να παραμείνουν engaged. Και εδώ είναι που ο τίτλος υστερεί σε σύγκριση με άλλα metroidvania, τα οποία καταφέρνουν να τραβήξουν το ενδιαφέρον πολύ πιο γρήγορα.
Η βασική πλοκή, περιστρέφεται γύρω από τον Κράτο και τον αδερφό του, Δήμο, που προσπαθούν να βρούν εναν φίλο τους που έχει εξαφανιστεί, πηγαίνοντας από περιοχή σε περιοχή και ανακαλύπτοντας νέα στοιχεία για το τι του συνέβη. Πρέπει να παραδεχθούμε, πως δεν είναι και η πιο ενδιαφέρουσα πλοκή που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε σε τέτοιο παιχνίδι. Την ιστορία εξιστορεί ο μεγάλος Κράτος στην κόρη του, οπότε ο ίδιος, λειτουργεί ως διηγητής στην περιπέτεια του μικρού του εαυτού. Το combat είναι ίσως το πιο άμεσο και «εύπεπτο» στοιχείο του παιχνιδιού. Οι κινήσεις είναι ομαλές, οι επιθέσεις έχουν ικανοποιητικό feedback και γενικά η μάχη είναι ευχάριστη στα πρώτα στάδια. Υπάρχει μια αίσθηση ροής που θυμίζει τα εξαιρετικά στοιχεία μάχης του reboot και του Ragnarok, έστω και σε πιο απλουστευμένη μορφή. Είναι ξεκάθαρο, πως η Santa Monica έδωσε μεγαλύτερη βάση στην μάχη, παρά σε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο του παιχνιδιού.
Ωστόσο, εδώ εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Οι μηχανισμοί μάχης είναι περιορισμένοι και δεν εξελίσσονται ουσιαστικά με την πάροδο του χρόνου. Οι επιλογές του παίκτη παραμένουν λίγες, ενώ λείπει το βάθος που θα κρατούσε το ενδιαφέρον ζωντανό για περισσότερες ώρες. Για ένα metroidvania, όπου η εξέλιξη των ικανοτήτων και η διαφοροποίηση του gameplay είναι βασικά στοιχεία, αυτή η απλότητα λειτουργεί εις βάρος του τίτλου. Μετά από ένα σημείο, η επανάληψη γίνεται αισθητή και το παιχνίδι χάνει μέρος της δυναμικής του. Ένα άλλο μεγάλο χαρακτηριστικό των σύγχρονων metroidvania, είναι η εξερεύνηση του χάρτη και η χρήση των νέων δυνάμεων για πρόσβαση σε κρυμμένα μονοπάτια, side bosses, σημαντικά collectibles. Στο God of War: Sons of Sparta, κάθε αναβάθμιση ή δύναμη που παίρνει ο Κράτος κατά το ταξίδι του, έχει πολύ ξεκάθαρη χρήση, σε συγκεκριμένα σημεία, κάτι που σκοτώνει το ενδιαφέρον για εξερεύνηση. Είναι ξεκάθαρο πως “όταν αποκτήσω την Χ δύναμη θα έρθω εδώ”. Κρίμα, καθώς το μέγεθος του χάρτη είναι αρκετά μεγάλο για να ικανοποιήσει την εξερεύνηση, κάτι το οποίο αποτυγχάνει να κάνει.
Ένα από τα πιο εκνευριστικά στοιχεία του παιχνιδιού είναι το σύστημα upgrade του εξοπλισμού και των passives του Κράτου. Αντί να ενσωματώνεται φυσικά στη ροή του gameplay, απαιτεί από τον παίκτη να επιστρέφει σε συγκεκριμένα σημεία για κάθε αναβάθμιση. Αυτό δημιουργεί συνεχείς διακοπές στην εξερεύνηση και χαλάει τον ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι ότι η διαδικασία ενίσχυσης του εξοπλισμού, που κανονικά θα έπρεπε να είναι ανταποδοτική και ευχάριστη, καταλήγει να γίνεται αγγαρεία. Το skill tree , είναι άμεσα διαθέσιμο στον Κράτο, ανα πάσα στιγμή όταν ανεβαίνει επίπεδο, αλλά όπως και το σύστημα μάχης, δεν έχει επιλογές που αλλάζουν δραστικά το πως συμπεριφέρεται ο Κράτος στην μάχη. Τα χαρακτηριστικά του DualSense και του PlayStation 5 χρησιμοποιούνται πλήρως και εδώ είναι ίσως το μοναδικό σημείο στο οποίο το God of War: Sons of Sparta σκοράρει έναν πόντο πάνω από τα υπόλοιπα metroidvania του είδους. Ο ήχος είναι καταπληκτικός, στο περιβάλλον, στα βήματα του Κράτου, στα όπλα που συγκρούονται μεταξύ τους ή με σάρκα. Η απτική ανάδραση του χειριστηρίου “δίνει ρέστα”, αλλάζοντας τόνο όταν αλλάζει το έδαφος, όταν ο Κράτος δέχεται επίθεση καθώς και την ένταση της επίθεσης αυτής. Τα adaptive triggers επίσης προσαρμόζονται ανάλογα με το όπλο που χρησιμοποιεί ο πρωταγωνιστής μας. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά δίνουν μια ανάσα “ΑΑΑ” στον τίτλο.
Το God of War: Sons of Sparta είναι ένα παιχνίδι που έχει σαφείς αρετές, αλλά δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητές του. Η εξαιρετική αισθητική και η πιστή απεικόνιση της ελληνικής μυθολογίας δίνουν έναν ισχυρό λόγο να το δοκιμάσει κανείς, ειδικά αν είναι φίλος της σειράς. Ωστόσο, το απλοποιημένο combat, η αργή εξέλιξη της ιστορίας και το κουραστικό σύστημα αναβαθμίσεων το κρατούν πίσω. Σε μια αγορά γεμάτη από εξαιρετικά metroidvania, το παιχνίδι δυσκολεύεται να σταθεί ισάξια απέναντι στον ανταγωνισμό. Για μεγάλους fans του God of War, το Sons of Sparta αξίζει μια δοκιμή για την ατμόσφαιρα και το lore του. Αν όμως ανηζητείτε ένα βαθύ και πλήρες metroidvania, υπάρχουν σαφώς πιο ολοκληρωμένες και ποιοτικές επιλογές εκεί έξω.
Crimson Desert: Ελεύθερη πτώση για τις μετοχές της Pearl Abyss μετά τη δημοσίευση των reviews
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity