Είναι εμφανές από το πρώτο δευτερόλεπτο της ενασχόλησης με τον νέο τίτλο της Double Fine, το Keeper, πως δεν μιλάμε για μια ακόμη γραμμική ιστορία με ευφυείς διαλόγους, όμορφα σκηνικά σύγχρονων και μη πόλεων ή αποκαλυπτικών τοπίων. Προτού καν το παιχνίδι μας πείσει ότι πρωταγωνιστής του είναι ένας φάρος και συνοδοιπόρος είναι ένα πουλί, είναι πρόδηλο ότι έχουμε να ασχοληθούμε με κάτι τελείως διαφορετικό. Εάν κάποιος βέβαια είχε μάθει ότι ο βασικός ενορχηστρωτής του τίτλου είναι ο σχεδόν σταθερός art director της πλειοψηφίας των παιχνιδιών του studio, για την ακρίβεια ο Lee Petty, τότε είναι περίπου προφανές πως ξεφεύγουμε από τις συνηθισμένες μεθόδους αφήγησης των video games. Κι αυτό το αίσθημα επεκτείνεται ακόμη περισσότερο στη διάρκεια του τίτλου, δηλαδή στις περίπου έξι ώρες, όπου δεν ειπώνεται ούτε μια συλλαβή διαλόγου, δεν εμφανίζεται ούτε μια βοήθεια στην οθόνη και η μόνη ανταμοιβή είναι η συνέχεια του δρομολογίου του απροσδόκητου ήρωα μας.
Μέσα σε αυτό το αλληγορικό ταξίδι περιπέτειας, στο οποίο ο παίκτης δεν έχει να δώσει ούτε μια μάχη κι ούτε καν να λύσει έναν έστω απαιτητικό γρίφο, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι το περιβάλλον και πως αυτό επηρεάζεται από την παρουσία και την διαδρομή του παίκτη. Ακόμη κι η κάμερα, η οποία έχει την δυνατότητα περιστροφής από τον δεξιό μοχλό, δεν έχει την ανάγκη χρήσης, καθώς ανά πάσα στιγμή αυτή στρίβει στην κατεύθυνση την οποία έχει σχεδιαστεί και σκηνοθετηθεί για την συγκεκριμένη στιγμή της. Η δουλειά που έχει γίνει από την ομάδα του Keeper είναι άκρως μελετημένη, τα κάδρα που απλώνονται με περισσή ποιότητα στην οθόνη, είναι φτιαγμένα για να μαγέψουν ακόμη και τον πιο ονειροπόλο θεατή, ενώ ο μικρός αλλά ουσιώδης κόσμος του παιχνιδιού είναι γεμάτος μικρές και μεγάλες εκπλήξεις. Η πορεία, μέσα στην αδιάκοπη και αλλοπρόσαλλη συνέχεια της, είναι ένα εικαστικό και τεχνικό αριστούργημα, που μάλλον δεν έχει προηγούμενο, τουλάχιστον στην σύγχρονη ιστορία των video games.
Φυσικά, για να θεωρηθεί κάτι, έστω και τόσο ρηξικέλευθο, ως ένα ακόμη video game, θα πρέπει να διαθέτει κάποιους μηχανισμούς που να δίνουν τον έλεγχο στον παίκτη. Στο Keeper, ο παίκτης στρέφεται γύρω από δύο ουσιαστικούς τρόπους. Ο πρώτος είναι ο λαμπερός φακός του φάρου, ο οποίος μεταδίδει το φως του στο περιβάλλον και το παρατηρεί να αλλάζει μορφή και να προσαρμόζεται σε μια πρακτικά καινοφανή πρακτική για έναν φωτεινό μεν, αλλά μόνο με φυσικό τρόπο, κόσμο. Ο δεύτερος είναι κάμποσες συγκεκριμένες βοήθειες από τον σύντροφο του σκουριασμένου ήρωα μας, του πουλιού που εκτελεί συγκεκριμένες δουλειές στη διάρκεια του ταξιδιού. Οι δύο μηχανισμοί είναι προφανώς εντελώς διαφορετικοί και το τελικό τους αποτέλεσμα διαφέρει εντυπωσιακά. Η φώτιση, ακόμη και στοιχείων του περιβάλλοντος που δεν διαδραματίζουν κάποιον ρόλο έχει αρκετό ενδιαφέρον και ακόμη και η προσαρμογή του παραμικρού στοιχείου του κόσμου, ανεβάζει τόσο το επίπεδο λεπτομέρειας, όσο και αυτό του ενδιαφέροντος για τον κόσμο. Αντίθετα, οι βοήθειες που προσφέρονται από τον φτερωτό φίλο μας, είναι λιγότερο εντυπωσιακές, πολύ πιο συγκεκριμένες και δεν θα λέγαμε ότι έχουν υλοποιηθεί και με αρκετή καινοτομία, σίγουρα όχι στον βαθμό που συνάδει με το υπόλοιπο του τίτλου.
Και τελικώς, αυτή η κάπως ρηχή συνεργασία κάνει αρκετά μεγαλύτερο κακό στο σύνολο του τίτλου, καθώς αυτή η συναρπαστική προσπάθεια αφήγησης με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, βρίσκει τον μεγάλο της τοίχο. Όσο εξελίσσεται η ιστορία του Keeper κι όσο επεκτείνεται ο κόσμος του, για να γίνει αντιληπτό το φινάλε του, το οποίο στοχεύει σε μια αρκετά πιο συναισθηματική δραματουργία, αυτή δεν έχει χτιστεί πρακτικά ποτέ στη μικρή διάρκεια του. Το Keeper τελειώνει, όχι ιδιαίτερα απότομα, αλλά έχοντας αφιερώσει εκκωφαντικά περισσότερο χρόνο σε κομμάτια που δεν έμοιαζαν και δεν φαντάζουν με οποιονδήποτε τρόπο, ουσιαστικά στην πορεία του τίτλου.
Το ταξίδι δεν βρίσκει ποτέ τον προορισμό του και παρά την μαγεία και τον εκπληκτικό τρόπο απεικόνισης του, το αποτέλεσμα σε δεύτερη ανάγνωση, αφήνει μια ελαφριά πικρία. Μέσα στα χαμένα κέρδη της δεύτερης ανάγνωσης, είναι πως αυτή η φαινομενική ελευθερία που έχει ο παίκτης στην πορεία του στον κόσμο, είναι τόσο καλοδουλεμένη, που σχεδόν όλες οι δευτερεύουσες λεπτομέρειες δένουν, ο κόσμος είναι τελείως γεμάτος σε κάθε εκατοστό του και μοιάζει σαν να κρέμεται ανεξάρτητος από την ιστορία που βρισκει τον χώρο να εξελιχθεί μέσα σε αυτόν. Στα μίνι επιμέρους κεφάλαια που στήνονται στην οθόνη, η συναρμογή όλων των στοιχείων, τόσο μέσα σε αυτά, όσο και στην συνολική παρουσία τους στον κόσμο, είναι τόσο όμορφα δεμένη και λειτουργική, που φανερώνει, όπως κι η πηγή φωτός του ήρωα μας, την πραγματική υπόσταση ενός τίτλου που μάλλον χαρακτηρίζεται ως πειραματικός παρά καινοτόμος.
Αυτή ακριβώς είναι κι η ουσία που κάνει το Keeper να μην φτάνει τις κορυφές που ίσως δικαίως να αξίζει. Η ομάδα του Petty, έχει δημιουργήσει έναν ονειρικά πλασμένο κόσμο και μια ιστορία που θέλει να είναι εξίσου ποιητική και συνάμα αδιαφορεί για την λειτουργικότητα της. Απλά και μόνο σαν ένα πόνημα που έχει στόχο να βρει τις δυνατότητες της ομάδας, αποτελεί ένα τρομερό αριστούργημα κι αξίζει κάθε δευτερόλεπτο ενασχόλησης. Οι αστοχίες του, δεν είναι αποτέλεσμα ρίσκων, όσο συγκεκριμένων αδυναμιών που είναι μάλλον εγγενείς κι αφορούν τόσο την περιορισμένη διάρκεια, όσο κυρίως τις αποφάσεις που έχει πάρει η ομάδα για την παρουσίαση του κόσμου σε συνάρτηση με τα όσα χρειάζεται να ειπωθούν και να λειτουργήσουν γύρω από αυτόν.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity