Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Rourke, ένας νεαρός ελεύθερος σκοπευτής που έχει μεγαλώσει στο Core, μια κλειστή, υπόγεια στρατιωτική κοινωνία, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Από μικρός έχει μάθει ότι πειθαρχία, αποτελεσματικότητα και αφοσίωση σε έναν ανώτερο σκοπό είναι αρετές που καθορίζουν την αξία του καθενός. Το Core παρουσιάζεται σαν κάτι σχεδόν ιερό, σαν μια δύναμη που θα «σώσει» ή θα «απελευθερώσει» τον κόσμο στην επιφάνεια, αλλά προφανώς κάτω από την επιφάνεια η αλήθεια διαφέρει πολύ. Ο Rourke ξεκινά ως παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε αυτό το σύστημα, θέλει να αποδείξει ότι αξίζει και πιστεύει πως κάνει το σωστό επειδή δεν του δόθηκε ποτέ άλλος τρόπος να το σκεφτεί. Η πρώτη μεγάλη «σφαλιάρα» έρχεται νωρίς, όταν αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η αποστολή του και η εικόνα που έχει για το Core δεν είναι τόσο καθαρές όσο πίστευε. Εκεί όπου θεωρούσε πως υπηρετεί έναν ξεκάθαρο σκοπό, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα πιο σύνθετη και πολύ πιο δύσκολη να δικαιολογηθεί. Η στιγμή αυτή λειτουργεί ως αφύπνιση για έναν άνθρωπο που συνειδητοποιεί ότι η ζωή του χτίστηκε πάνω σε μισές αλήθειες, και προσπαθεί πλέον να καταλάβει τι σημαίνει να ζεις με τις συνέπειες των επιλογών σου και αν υπάρχει τρόπος να επανορθώσεις όταν η ζημιά έχει ήδη γίνει. Το παιχνίδι χειρίζεται αυτή τη διαδρομή με αρκετή ευαισθησία, χωρίς να «ξεπλένει» τον Rourke, αλλά και χωρίς να τον μετατρέπει σε καρικατούρα ενοχής.
Εκεί όπου το Long Gone Days πετυχαίνει περισσότερο είναι στον τρόπο που κοιτάζει τους νέους μέσα στον πόλεμο. Η ματιά του ξεφεύγει από στρατούς, κυβερνήσεις και ιδεολογίες και μένει πάνω σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες που πείθονται ότι πρέπει να δώσουν τη ζωή τους για κάτι «μεγάλο», πριν καν προλάβουν να χτίσουν μια δική τους ταυτότητα. Αυτή η ιδέα είναι από τις πιο δυνατές του παιχνιδιού και γίνεται ακόμα πιο σκληρή επειδή παρουσιάζεται ρεαλιστικά, με μικρές ανθρώπινες στιγμές αντί για συνεχείς μεγάλες δραματικές σκηνές. Οι σύντροφοι του Rourke βοηθούν πολύ σε αυτό. Ο Adair, ο Ivan, η Lynn, η Atiye και ο Pascal έχουν ο καθένας μια διαφορετική σχέση με τη βία, την ευθύνη, τον φόβο και την ανάγκη να βοηθήσουν. Ακόμα και όταν η πλοκή κάποιες φορές τρέχει πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε, χωρίς να δίνει ίσο χώρο σε όλα τα μέλη του καστ, η παρέα έχει αρκετή ζεστασιά και ανθρωπιά ώστε να νοιάζεσαι πραγματικά για το τι θα τους συμβεί.
Η γλώσσα είναι επίσης βασικό κομμάτι της εμπειρίας. Καθώς ο Rourke κινείται σε διαφορετικές περιοχές, συναντά ανθρώπους που δεν μπορεί να καταλάβει, με διαλόγους που μένουν αμετάφραστοι μέχρι να βρεθεί κάποιος να βοηθήσει. Είναι μια πολύ ταιριαστή ιδέα για ένα παιχνίδι που μιλά για σύνορα, εξουσία, φόβο απέναντι στον «άλλον» και ανθρώπους που παρεξηγούνται επειδή δεν μπορούν να ακουστούν. Όταν λειτουργεί, προσθέτει μια αίσθηση αβεβαιότητας και σε κάνει να νιώθεις, έστω για λίγο, πόσο περιορισμένος είναι ο Rourke στον κόσμο έξω από το Core. Παρ’ όλα αυτά, είναι και ένα από τα σημεία που θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί λίγο περισσότερο, καθώς συχνά με την εμφάνιση του σωστού προσώπου τη σωστή στιγμή, αντί να μπει βαθύτερα στην πλοκή, στις σχέσεις των χαρακτήρων και κυρίως, στο gameplay.
Υπάρχει τεράστια ευκαιρία εδώ, όμως μένει η αίσθηση ότι το Long Gone Days το αγγίζει περισσότερο απ’ όσο το εξερευνά, ειδικά βλέποντας πόσο καλύτερα διαχειρίζεται τον αντιπολεμικό κορμό της ιστορίας. Αφηγηματικά, το παιχνίδι δεν φοβάται να αγγίξει κανένα κομμάτι του πολεμικού παζλ. Υπάρχουν αναφορές σε πρόσφυγες, ακραία πολιτικά κινήματα, στρατιωτική βία απέναντι σε αμάχους, ανθρώπους που εξαφανίζονται επειδή αντιστέκονται και γενικότερα, σε έναν κόσμο όπου η βαρβαρότητα μπορεί να γίνει καθημερινότητα όταν αρκετοί πείσουν τους εαυτούς τους ότι «δεν γίνεται αλλιώς». Παρά τη βαριά θεματολογία, το παιχνίδι βρίσκει χώρο για μικρές στιγμές καλοσύνης, συζητήσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και σκηνές όπου κάποιος προσπαθεί απλώς να φροντίσει κάποιον άλλο, κάνοντας ακόμη πιο τραγικά τα γεγονότα που εκτυλίσσονται.
Στο gameplay, το Long Gone Days είναι πιο συμβατικό και αρκετά πιο απλό από την ιστορία του. Οι μάχες είναι turn-based, με έμφαση στην επιλογή σημείου πάνω στο σώμα του εχθρού: μπορείς να σημαδέψεις πιο ασφαλή σημεία για σταθερή ζημιά ή να ρισκάρεις με πιο δύσκολες βολές που κάνουν περισσότερο damage ή μπορεί να προκαλέσουν παράλυση και άλλα status. Υπάρχουν skills, items, buffs, debuffs και μερικές ιδέες που δίνουν χαρακτήρα στα μέλη της ομάδας, όπως ο Ivan που δεν πολεμά με τον κλασικό τρόπο αλλά στηρίζει τους άλλους. Στην πράξη, όμως, το σύστημα παραμένει αρκετά εύκολο και σπάνια απαιτεί βαθιά στρατηγική. Δεν υπάρχουν random encounters ούτε grinding, αφού η πρόοδος των χαρακτήρων συνδέεται κυρίως με την πλοκή, κάτι που ταιριάζει στο είδος της εμπειρίας που θέλει να προσφέρει.
Υπάρχουν επίσης στιγμές ελεύθερης εξερεύνησης σε πόλεις, κτίρια και πιο κλειστές περιοχές, όπου μιλάς με NPCs, ψάχνεις αντικείμενα και αναλαμβάνεις μικρά side quests. Πολλά από αυτά συνδέονται ωραία με τον κόσμο και καλό θα ήταν να μην περάσουν απαρατήρητα από τους παίκτες, όμως το παιχνίδι δεν κρατά πάντα ρυθμό. Είναι καλό ότι δεν σε παίρνει συνεχώς από το χέρι, αλλά κάποιες φορές η περιορισμένη καθοδήγηση σε αφήνει να ψάχνεις σαν χαμένος πώς συνεχίζεις, με αποτέλεσμα να χαλάει ο ρυθμός μιας ιστορίας που κατά τα άλλα έχει έντονη συναισθηματική φόρτιση. Το morale system, που επιβραβεύει ή τιμωρεί συμπεριφορές σε επιλογές διαλόγων, είναι ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο πόσο πραγματικά επηρεάζει την πορεία των πραγμάτων. Όπως και το κομμάτι της ακατανόητης γλώσσας, έτσι κι εδώ θα επωφελούταν από καλύτερη ενσωμάτωση.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το gameplay δεν δένει όσο θα μπορούσε με την πλοκή. Για παράδειγμα, το να αποφεύγεις μάχες μοιάζει θεματικά σωστό για μια ομάδα που δεν θέλει να σκοτώνει άσκοπα, αλλά ως παίκτης, δεν κερδίζεις κάτι από αυτό. Αντίθετα, μπορεί να χάσεις loot. Το σύστημα μάχης και εξερεύνησης είναι απλοϊκό με μερικές έξυπνες πινελιές, όπως η στόχευση άκρων, αλλά σπάνια φτάνει την ένταση της ιστορίας κι αντιθέτως, ίσως την προσγειώνει όταν δεν χρειάζεται. Ξεκάθαρα, η ιστορία παίρνει πρώτο ρόλο και το gameplay ακολουθεί. Τεχνικά και αισθητικά, πάντως, το παιχνίδι έχει λάβει αρκετή φροντίδα. Το pixel art είναι λεπτομερές, καθαρό και συχνά πιο πολύχρωμο απ’ όσο θα περίμενε κάποιος σε μια τέτοια ιστορία, κάτι που δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση.
Οι χαρακτήρες είναι εκφραστικοί, τα πορτρέτα θυμίζουν visual novel και οι διάλογοι δεν μένουν μεταξύ “pixel-ανθρώπων”, τα περιβάλλοντα έχουν μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τον κόσμο να δείχνει ζωντανός, ενώ ακόμη και μικρά ζωάκια περιφέρονται. Κάποιες μεταβάσεις σε cutscenes, που συμβαίνουν σε σημαντικά γεγονότα, μπορεί να αλλάζουν δραστικά την παρουσίαση καθώς εξαφανίζεται το pixel art και πηγαίνουν προς το ύφος visual novel των πορτρέτων, αλλά συνολικά η παρουσίαση είναι προσεγμένη. Η μουσική κινείται σε χαμηλότερους τόνους, με κομμάτια που στηρίζουν καλά είτε την ένταση είτε τις πιο ήσυχες στιγμές, αν και δεν τραβά πάντα την προσοχή όσο τα υπόλοιπα στοιχεία. Στη διάρκεια της κίνησης κατά το gameplay, και μόνο όταν ο παίκτης τρέχει κατακόρυφα της οθόνης, εμφανίζεται σχεδόν συνεχώς screen tearing, σαν η εικόνα να γίνεται «ρευστή» και να κυματίζει. Παρ’ όλα αυτά, σε γενικές γραμμές η εμπειρία κυλά χωρίς άλλα σοβαρά τεχνικά προβλήματα.
Συνοψίζοντας, το Long Gone Days θα μείνει στο μυαλό των παικτών περισσότερο για αυτά που λέει παρά για αυτά που έκαναν όσο έπαιζαν. Είναι σκοτεινό και ανθρώπινο παιχνίδι, φτιαγμένο με προσοχή και αγάπη, που καταφέρνει να μιλήσει για τον πόλεμο χωρίς να περιορίζεται σε εύκολες ατάκες ή προφανή μηνύματα. Η ιστορία για νέους ανθρώπους που εξαπατώνται, χρησιμοποιούνται και μετά προσπαθούν να αναποδογυρίσουν τρόπο σκέψης είναι αναμφίβολα το δυνατό σημείο του παιχνιδιού, ενώ οι ιδέες γύρω από τη γλώσσα, την ευθύνη και τη συνύπαρξη μένουν, όμως δυσκολότερα. Κι αυτό διότι δεν τις συνδέει τόσο με το gameplay, ειδικά σε σημεία όπου οι μηχανισμοί θα μπορούσαν να κουμπώσουν καλύτερα με τη θεματολογία. Ακόμα κι έτσι, είναι μια εμπειρία περίπου 10 ωρών που αξίζει να τη ζήσει κανείς, ειδικά για όσους θέλουν ένα RPG μικρότερο σε κλίμακα, που θα τους βάλει σε βαθιές σκέψεις.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity