O Peter Molyneux δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συστάσεις. Ωστόσο, επειδή μιλάμε για κάποιον ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία του 1980, είναι μάλλον χρήσιμο να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή. Ο Βρετανός δημιουργός ανήκει στη γενιά εκείνη των game developers που ξεκίνησαν από το σπίτι τους, δουλεύοντας είτε μόνοι είτε το πολύ με 1-2 φίλους, συχνά αυτοδίδακτοι στον προγραμματισμό και σίγουρα στο game design, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ούτε σχολές, ούτε τίποτα έστω και έμμεσα σχετικό με το αντικείμενο στον ακαδημαϊκό τομέα. Τα θεμέλια της εταιρείας του, Bullfrog, μπήκαν όταν είπε ψέματα για την εμπειρία του στον προγραμματισμό, ώστε να αναλάβει το port του shoot ‘em up Druid II: Enlightenment στην Amiga. Ακολούθησαν πολλά, πρωτότυπα παιχνίδια, όπως το Populous I και ΙΙ, Powermonger, Syndicate, Magic Carpet, Dungeon Keeper, Theme Park, Black & White και, φυσικά, η σειρά Fable.
Ο Molyneux θεωρείται ο πατέρας των god games, καθώς και της υποκατηγορίας των dungeon management, η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Δυστυχώς, από τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει από τη Microsoft και μετά την αποτυχία του crowd-funded god sim με τίτλο Godus και τις διαμαρτυρίες των gamers, κυρίως όσων επένδυσαν σε αυτό μέσω Kickstarter και πήραν ένα παιχνίδι χτισμένο με βάση τα microtransaction, φαινόταν ότι η πορεία του μεγάλου δημιουργού στη βιομηχανία είχε μάλλον ολοκληρωθεί, με άδοξο τρόπο. Ωστόσο, αυτό άλλαξε με την ανακοίνωση του Masters of Albion, του παιχνιδιού που θα ήταν επίσημα το τελευταίο του Peter Molyneux. Η ώρα της αλήθειας επιτέλους έφτασε... ή μήπως όχι; Το γεγονός ότι το Masters of Albion κυκλοφόρησε σε Early Access και θα παραμείνει για τουλάχιστον έναν χρόνο περιπλέκει την κατάσταση. Ειδικά όταν αντιληφθούμε ότι το παιχνίδι μαστίζεται από αρκετά προβλήματα, αλλά κυρίως δεν φαίνεται να έχει σωστή ισορροπία στο gameplay.
Η Albion του Masters of Albion δεν είναι ο ίδιος κόσμος με εκείνον του περίφημου Fable, αλλά στην ουσία είναι. Πολύ απλά, ο Molyneux δεν έχει τα δικαιώματα του Fable, τα οποία ανήκουν στη Microsoft, αλλά η αισθητική, η ατμόσφαιρα, το χιούμορ, ακόμα και τα gargoyle που βρίζουν τον ήρωα είναι εκεί. Και φυσικά οι κότες που μπορούμε να κλωτσήσουμε είναι κι αυτές μέρος των διαθέσιμων mini game. Στην πραγματικότητα, ο νέος τίτλος του Molyneux μοιάζει με ένα συνδυασμό στοιχείων από διάφορα παιχνίδια του, του Fable, του Black & White και των god game γενικότερα, του The Trail: Frontier Challenge και άλλων. Το πρόβλημα είναι ότι το Masters of Albion προσπαθεί να συνδυάσει ανόμοια στοιχεία μεταξύ τους: god game με action RPG με city building με crafting με management με tower defense… και τίποτα από αυτά, τη στιγμή αυτή τουλάχιστον, δεν μοιάζει αρκετά εξελιγμένο ή ενδιαφέρον.
Tα προβλήματα στον τεχνικό τομέα, με το framerate, τον τρόπο που λειτουργεί η φυσική των αντικειμένων, τη διαδικασία του city building, τα κολλήματα όταν κινούμαστε σε third person mode και άλλα, μπορούν να διορθωθούν (ή και όχι) μέσα σε ένα χρόνο. Αυτό που απασχολεί περισσότερο είναι αν το game loop είναι, στη βάση του, ικανοποιητικό. Για παράδειγμα, αν και θεότητα, για να εξελίξουμε την πόλη μας και να επεκταθούμε χρειαζόμαστε χρυσό. Για να αποκτήσουμε χρυσό, πρέπει να στήσουμε μια γραμμή παραγωγής, η οποία θα παράγει χρήσιμα πράγματα, αρχικά τρόφιμα, αλλά στη συνέχεια εξοπλισμό ακόμα και πολεμικές μηχανές. Τα τρόφιμα αν ικανοποιούν τις επιθυμίες των χωρικών μας ανεβάζουν την καλή τους θέληση απέναντί μας, οδηγώντας σε πιο περίπλοκες συνταγές, οι οποίες έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο, αλλά αποφέρουν και μεγαλύτερα κέρδη. Τα υλικά, ειδικά στην αρχή είναι λίγα και οι συνδυασμοί περιορισμένοι, οπότε είναι δύσκολο ο παίκτης να κάνει κάτι λάθος. Στην ουσία, η διαδικασία αυτή βασίζεται, αρχικά τουλάχιστον, στην άφθονη και γρήγορη παραγωγή αλευριού, πράγμα που σημαίνει σιτάρι, και, τελικά χρόνο.
Μία από τις πρώτες δυνάμεις που έχουμε στη διάθεσή μας είναι η επιτάχυνση του χρόνου για ένα συγκεκριμένο κτήριο, π.χ. το μύλο ή το αγρόκτημα, αλλά και πάλι η διαδικασία είναι χρονοβόρα. Ωστόσο, όσο χρόνο και αν περάσουμε στην ανάπτυξη του χωριού μας, η μέρα δεν θα τελειώσει προτού να πατήσουμε το κουμπί «Skip to Night». Αφού γίνει αυτό, λαμβάνουμε μια ειδοποίηση η οποία μας ενημερώνει για τους εχθρούς που θα αντιμετωπίσουμε και το παιχνίδι γυρίζει σε tower defense mode καθώς ζόμπι επιτίθονται στο χωριό μας! Αρχικά, τουλάχιστον, οι νεκροζώντανοι δεν αποτελούν απειλή, ειδικά αν τοποθετήσουμε 1-2 κτήρια τα οποία περιέχουν πολεμικές μηχανές, αλλά ακόμα και αν δεν το κάνουμε αυτό, οι δυνάμεις του κλασικού «χεριού του Θεού» που ελέγχουμε αρκούν για τις πρώτες ημέρες. Εκτός αυτών μπορούμε να επιστρατέψουμε ήρωες από την ταβέρνα και να τους ελέγξουμε απευθείας, ώστε να επηρεάσουμε και να εξερευνήσουμε περιοχές εκτός του χωριού μας. Αρχικά, η περιοχή στην οποία το χέρι μας μπορεί να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του είναι πολύ περιορισμένη. Έτσι, επιβάλλεται η χρήση της δύναμης αυτής, η οποία αλλάζει την προοπτική σε third-person και το gameplay θυμίζει αυτομάτως Fable. Η επιστροφή του Russell Shaw στο soundtrack ενισχύει την αίσθηση αυτή στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο μυαλό του Molyneux ο κόσμος του Albion είναι ο κόσμος του Fable, απλά δεν μπορεί να το πει.
Στην εξερεύνηση σε προοπτική τρίτου προσώπου, τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα, οπότε η έλλειψη optimization, τα glitch, τα αόρατα εμπόδια και τα σημεία που μπορούμε να κολλήσουμε στο χάρτη κάνουν πολύ αισθητή την παρουσία τους. Στο mode αυτό μπορούμε (όταν μας επιτρέπει το περιβάλλον) να αναλάβουμε quests, να ανακαλύψουμε gargoyle (και να τα σπάσουμε) και να εξερευνήσουμε σπηλιές. Οι σπηλιές μπορεί να είναι ορυχεία, οπότε να χρειάζονται για την οικονομία του χωριού. Ωστόσο, επειδή είναι εκτός του χωριού και πέρα από την εμβέλεια του χεριού μας, είναι απαραίτητο να οργανώσουμε κι εκεί κάποια άμυνα, ώστε τα τέρατα να μην κλέψουν τις πρώτες ύλες μας. Αν και στην εξερεύνηση σε τρίτο πρόσωπο είναι πιθανόν να χάσουμε τον ήρωά μας, κατά τα άλλα κανένα από τα υπόλοιπα στοιχεία δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό από άποψη δυσκολίας, εκτός από το χτίσιμο κτηρίων κατά το οποίο πολλές φορές δεν μπορούμε να προσθέσουμε κάποιο module σε ένα κτήριο, χωρίς να είναι ξεκάθαρο το γιατί.
Κυρίως, όμως, δεν είναι ξεκάθαρο το κατά πόσο αυτοί οι μηχανισμοί ταιριάζουν καλά μεταξύ τους ή αποκτούν ενδιαφέρον σε βάθος χρόνου. Ως έχει αυτή τη στιγμή το Masters of Albion είναι ένα συνονθύλευμα των μηχανισμών που είτε επινόησε είτε εξέλιξε καθοριστικά ο Molyneux με αμφίβολη αντοχή στο χρόνο. Φαίνεται, πάντως, ότι για πρώτη φορά ο Molyneux έχει μετριάσει την διαβόητη τάση του να υπόσχεται πράγματα τα οποία δεν είναι ξεκάθαρο αν είναι καν εφικτά ή και αν είναι δεν γνώριζε αν θα χωρούσαν στο θεωρητικό πλάνο ανάπτυξης ή/και στον προϋπολογισμό της παραγωγής.
Για το Masters of Albion δεν υπάρχει κάποια αλλόκοτη υπόσχεση ή κάποιος δυσθεώρητος στόχος. Το μόνο που υπάρχει είναι η δέσμευση στο ότι θα παραμείνει σε Early Access για ένα χρόνο, κατά τον οποίο το παιχνίδι θα βελτιωθεί. Αυτό είναι εφικτό, αλλά δεν ξέρουμε αν θα είναι αρκετό. Ως έχει αυτή τη στιγμή, θα ήταν άδικο για τον μεγάλο, έστω κι αν ενίοτε αμφιλεγόμενο, Peter Molyneux να δώσουμε κάποια βαθμολογία σε ένα παιχνίδι το οποίο φαίνεται να έχει πολύ δρόμο μπροστά του. Ελπίζουμε να δικαιώσει την υπομονή όσων τον εμπιστεύτηκαν ήδη, παρά το πρόσφατο ιστορικό του και να μας αφήσει κάτι το οποίο, αν μη τι άλλο, δεν θα μας αφήσει με την πικρή γεύση του Project Milo και του Godus.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity