Υπάρχουν σειρές του Mega Man που έγραψαν ιστορία και άλλες που χάθηκαν κάπου στη σκιά τους. Το Star Force ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία και ίσως αυτή η συλλογή είναι η καλύτερη ευκαιρία για να διορθωθεί αυτή η αδικία. Ο αγαπημένος μπλέ ήρωας της Capcom έχει πραγματικά πάρα πολλές κυκλοφορίες στην πλάτη και με άκρως διαφορετικά gaming genre. Πράγματι, φέτος έχουμε να κάνουμε με άλλη μία συλλογή Mega Man και μάλιστα για μία αρκετά niche κατηγορία. Το Mega Man Star Force Legacy Collection εστιάζει την προσοχή του στην ομώνυμη σειρά που ξεκίνησε το 2006 για το αγαπημένο φορητό σύστημα Nintendo DS. Μία action RPG σειρά, η οποία όμως ούτε τότε είχε λάβει την τεράστια αγάπη που θα περίμενε κανείς, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τη συνέκριναν με τη σειρά Mega Man Battle Network, η οποία μεσουρανούσε στο Game Boy Advance κάποια χρόνια νωρίτερα.
Η αλήθεια είναι ότι οι δύο σειρές μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά καλό είναι να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά και να δούμε τι ακριβώς περιλαμβάνει τούτη η συλλογή. Κάθε τίτλος κυκλοφορούσε σε διαφορετικές εκδόσεις και το φετινό collection τις συμπεριλαμβάνει όλες, δηλαδή συνολικά 7 παιχνίδια. Η λίστα έχει ως εξής:
Mega Man Star Force: “Pegasus”, “Leo” και “Dragon” (2006)
Mega Man Star Force 2: “Zerker × Ninja” και “Zerker × Saurian” (2007)
Mega Man Star Force 3: “Black Ace” και “Red Joker” (2008)
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, μιλάμε για περιεχόμενο που μπορεί να κρατήσει το κοινό για εκατοντάδες ώρες. Ακόμα και αν κάποιος επιλέξει να παίξει μόνο μία έκδοση από κάθε τίτλο, θα φτάσει εύκολα τις 70 ώρες, ενώ οι completionists θα έχουν να ασχολούνται για πολύ περισσότερο, ειδικά με το τρίτο και τελευταίο μέρος. Αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχει και εδώ η δυνατότητα για trades καρτών αλλά και online μάχες, αν και δυστυχώς απουσιάζει το cross-platform play. Κατά τη διάρκεια του review δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα στο matchmaking, ωστόσο η έλλειψη αυτής της δυνατότητας πάντα αφήνει ένα μικρό ερωτηματικό για τη μακροπρόθεσμη ζωή του online. Παρ’ όλα αυτά, για όσους θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με το σύστημα μάχης, το online προσφέρει τον ιδανικό “χώρο” για να το εκμεταλλευτούν στο έπακρο.
Πριν περάσουμε στα extra της έκδοσης, αξίζει να εξηγήσουμε τι ακριβώς είναι το Star Force και πού διαφοροποιείται. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Capcom δεν ήθελε να πειράξει τον πυρήνα των παιχνιδιών, κρατώντας τα όσο πιο κοντά γίνεται στην αρχική τους μορφή, απλώς κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές για να “κουμπώσουν” σωστά στο σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα puzzles που τότε βασίζονταν στο stylus του DS και εδώ έχουν προσαρμοστεί για χειριστήριο, χωρίς να νιώθουμε ότι “χάνεται” κάτι από τη λογική τους. Από την άλλη πλευρά, η Capcom κράτησε αυτούσιο το σενάριο των παιχνιδιών, κάτι που σημαίνει ότι διατηρούνται και ορισμένα στοιχεία που σήμερα μπορεί να φαίνονται αρκετά κλισέ και που έχουμε ξαναδεί σε τέτοιου τύπου παιχνίδια. Υπάρχουν στιγμές που το παιχνίδι “τραβάει” λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, ειδικά σε backtracking ή πιο αργά κομμάτια του story, κάτι που είναι γνώριμο πρόβλημα για RPG της εποχής. Παρ’ όλα αυτά, οι διάλογοι είναι έξυπνοι και ωραίες ατάκες, ενώ δεν είναι λίγοι οι χαρακτήρες που έχουν αυτό το “κάτι” για να ξεχωρίσουν. Θα λέγαμε μάλιστα ότι η γραφή μοιάζει να έχει κάνει βήματα μπροστά συγκριτικά με τον τότε προκάτοχό του (Battle Network).
Στον τομέα του gameplay, οι διαφορές με το Battle Network είναι πιο ουσιαστικές απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Εδώ η δράση παρουσιάζεται από μπροστινή οπτική γωνία, αξιοποιώντας την τότε 3D δυνατότητα του DS, με το πεδίο μάχης να αποτελείται από 35 τετράγωνα. Ωστόσο, ο παίκτης μπορεί να κινηθεί μόνο στα τρία μπροστινά, κάτι που περιορίζει αισθητά τις επιλογές αποφυγής. Αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν οι εχθροί επιτίθενται σε πολλαπλά τετράγωνα ταυτόχρονα, δημιουργώντας καταστάσεις όπου θεωρητικά δεν υπάρχει εύκολη διαφυγή. Για να αντισταθμιστεί αυτό, το παιχνίδι εισάγει μηχανισμούς όπως το block και το counter. Αν επιτεθείς την κατάλληλη στιγμή, μπορείς να διακόψεις την επίθεση του αντιπάλου και να αποκτήσεις άμεση πρόσβαση σε επιπλέον ικανότητες. Παράλληλα, το Mega Buster είναι πάντα διαθέσιμο για basic damage, αλλά όσο προχωρά το παιχνίδι γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν αρκεί μονάχα η βασική επίθεση, καθώς οι εχθροί αποκτούν μεγαλύτερα αποθέματα ζωής.
Εδώ έρχονται οι Battle Cards, ο βασικός πυρήνας του combat system. Στην αρχή κάθε μάχης διαλέγουμε κάρτες που λειτουργούν σαν επιθέσεις και abilities, με το σύστημα να μπλέκει real-time δράση με πιο τακτικές επιλογές που θυμίζουν κάτι από turn-based λογική. Η ισορροπία στο deck παίζει τεράστιο ρόλο, γιατί αν το γεμίσουμε π.χ. μόνο με επιθετικές κάρτες, αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε εκτεθειμένοι αν οι εχθροί αποφεύγουν ή τηλεμεταφέρονται, ενώ η ανανέωση των επιλογών γίνεται σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Η απόκτηση νέων καρτών ενισχύει και το στοιχείο εξερεύνησης, αλλά και το RNG των μαχών, αφού πολλές φορές προέρχονται ως drops από εχθρούς. Αυτό είναι έμμεσα και ένα στοιχείο που φέρνει στο μυαλό μας τον παλιό, παραδοσιακό Mega Man που κληρονομούσε πάντοτε τις δυνάμεις των αντιπάλων σου. Αυτό που κάνει το σύστημα να ξεχωρίζει είναι ότι σε αναγκάζει να σκέφτεσαι μπροστά από τον αντίπαλο και όχι απλώς να αντιδράς, κάτι που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό στις πρώτες ώρες.
Παρόλα αυτά, το σύστημα μάχης και η αλλαγές σε σύγκριση με το Battle Network δεν είναι πάντα θετικές. Η αλλαγή του viewpoint δημιουργεί στιγμές όπου η απόσταση δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή, οδηγώντας σε άστοχες επιθέσεις επειδή δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε τα δεδομένα σωστά. Πάντως, δεν πρόκειται για ιδιαίτερα δύσκολα παιχνίδια, όποιος ακολουθεί ευλαβικά αυτά που του λέει το παιχνίδι, θα συναντήσει μία μέτρια δυσκολία και λίγες φορές θα κολλήσει για ώρα π.χ. στην ίδια μάχη ή περιοχή. Οπτικά, η αντίθεση μεταξύ των 3D μοντέλων στις μάχες και του πιο “στατικού” 2D κόσμου είναι έντονη στο μάτι, όχι πάντα με θετικό τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, η σειρά διατηρεί τη χαρακτηριστική sci-fi αισθητική της, με έναν έντονα “ψηφιακό” κόσμο που θυμίζει περιήγηση μέσα σε δίκτυα και συστήματα, διατηρώντας τη γνωστή ταυτότητα του Mega Man.
Η παρουσίαση της ιστορίας είναι αρκετά λιτή, βασισμένη κυρίως σε textboxes, χωρίς ιδιαίτερα εντυπωσιακά cutscenes, κάτι που δεν ενοχλεί από την στιγμή που μιλάμε για τίτλους του 2006 στην φορητή κονσόλα της Nintendo. Η μουσική, από την άλλη, κινείται σε πολύ καλά επίπεδα, με κομμάτια που μένουν εύκολα στο μυαλό. Οι νέες, ανανεωμένες εκδοχές των tracks μας άρεσαν αρκετά και φαίνεται ότι η Capcom ήθελε να δώσει το κάτι παραπάνω. Κάτι που συνέχισε να κάνει και στα extras, όπου μεταξύ άλλων περιλαμβάνει gallery με art, user manuals, concept σχέδια, διαφημιστικό υλικό, και boxarts, προσφέροντας μια ωραία δόση νοσταλγίας για τους παλιούς που αγάπησαν την σειρά. Τα γραφικά είναι προφανώς ρετρό, αλλά η αισθητική παραμένει ευχάριστη και τα χρώματα “κρατάνε” ακόμα και σήμερα. Υπάρχουν επιλογές για borders, φίλτρα, ανάλυση, καθώς και δυνατότητα εναλλαγής μεταξύ αυθεντικής και remastered μουσικής. Σημαντική είναι και η παραμετροποίηση της δεύτερης οθόνης, κάτι απαραίτητο για τίτλους που σχεδιάστηκαν για το DS.
Γενικότερα, η Capcom δεν τσιγκουνεύτηκε τις επιλογές και δίνει στον παίκτη τον έλεγχο της εμπειρίας. Επιπλέον, υπάρχουν μικρές προσθήκες στο voice over και στον ηχητικό τομέα, ακόμα και στα μενού. Σε τεχνικό επίπεδο, τουλάχιστον στο Nintendo Switch 2, δεν συναντήσαμε το παραμικρό πρόβλημα, ενώ η εικόνα παραμένει αξιοπρεπέστατη ακόμα και σε μεγάλη οθόνη — αν και δεν θα κατηγορήσουμε όσους προτιμήσουν μια πιο “φορητή” εμπειρία. Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές σε αντίστοιχα reviews, το πιο σημαντικό στοιχείο σε τέτοιες συλλογές είναι τα quality-of-life tweaks. Εδώ η Capcom έχει κάνει πολύ καλή δουλειά: νέα difficulty και assist options, auto-save, αλλά και —ίσως το σημαντικότερο— ρύθμιση της συχνότητας των random encounters. Πρόκειται για μία από τις πιο ενοχλητικές “παιδικές ασθένειες” της εποχής και μόνο αυτή η προσθήκη αρκεί για να προτιμήσει κανείς τη συγκεκριμένη έκδοση.
Με όλα αυτά, η Capcom προσθέτει άλλη μία αξιόλογη συλλογή στη σειρά των Legacy Collections της. Οι απαραίτητες βελτιώσεις είναι εδώ, κάνοντας τα παιχνίδια πλήρως playable με τα σημερινά στάνταρ. Ναι, πρόκειται για RPG άλλης εποχής και αυτό φαίνεται σε ρυθμό και σχεδιασμό, όμως παραμένουν προσβάσιμα και ευχάριστα. Το Mega Man Star Force Legacy Collection απευθύνεται κυρίως στους hardcore fans του μπλε ήρωα, αλλά αξίζει την προσοχή και όσων θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό στο είδος. Παρά την ηλικία του, είναι μία συλλογή που έχει ακόμα πράγματα να δώσει. Δεν είναι η πιο εμπορική ή εντυπωσιακή πλευρά του Mega Man, αλλά είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες. Και χάρη σε αυτή τη συλλογή, έχει πλέον την ευκαιρία να βρει το κοινό που ίσως της άξιζε εξαρχής.
Διέρρευσε ο πηγαίος κώδικας του Metal Gear Solid 2 και ξεσήκωσε συζητήσεις
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity