Υπάρχουν παιχνίδια που από το πρώτο κιόλας trailer καταφέρνουν να σου γεμίσουν το μάτι, κάνοντας τα απολύτως βασικά. Ωραίο art style, ιντριγκαδόρικη μουσική και ένας κόσμος που μοιάζει μυστηριώδης αλλά συγχρόνως εντυπωσιακός. Αυτό πάθαμε στην περίπτωση του Mio: Memories in Orbit, ενός τίτλου που έρχεται να κουμπώσει στο metroidvania hype που ζούμε τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τσιμπήσει κόσμο από το κοινό των Hollow Knight, Dead Cells και πάει λέγοντας.
Δεν θέλουμε όμως να παρεξηγηθούμε με την τελευταία πρόταση, γιατί ο νέος τίτλος της Douze Dixiemes έχει αρκετό χαρακτήρα για να μη θεωρείται απλώς “άλλο ένα metroidvania”. Στο παιχνίδι ελέγχουμε το ανδροειδές Mio και προσπαθούμε να βρούμε τον δρόμο μας στο Vessel, ένα τεράστιο tech ark γεμάτο androids και ρομποτικά πλάσματα που έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Το παιχνίδι μας πετάει μέσα στον κόσμο του κάπως άγαρμπα, αφήνοντάς μας να ανακαλύψουμε μόνοι μας την ιστορία του και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να σώσουμε τα πλάσματα αυτού του κόσμου από κάτι σαν αιώνια λήθη.
Όσο προχωράει η ιστορία, καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερα, αλλά σίγουρα θέλει τον χρόνο του για να μπει κανείς στο πνεύμα και στον κόσμο του Mio. Τα περιβάλλοντα έχουν ένα mix από tech και ρομποτική αισθητική, με μια πολύχρωμη προσέγγιση που θυμίζει μακρινό πλανήτη. Ο σχεδιασμός του χαρακτήρα, των αντιπάλων και ειδικά των NPCs έχει τον κατάλληλο χαρακτήρα ώστε να ξεχωρίζει από παρόμοια παιχνίδια, ενώ η μουσική ταιριάζει, σε γενικές γραμμές, απόλυτα με το υπόλοιπο σύνολο. Τονίζουμε το «σε γενικές γραμμές», γιατί υπήρχαν και κάποια electro beats που ήταν λίγο πιο μέτρια, με αποτέλεσμα να μην κουμπώνουν με τα πολύ καλά κομμάτια του soundtrack.
Στην πρώτη ώρα του Mio: Memories in Orbit πάθαμε ένα μικρό σοκ, γιατί νομίζαμε ότι δεν θα έχουμε πρόσβαση στον χάρτη όποτε θέλουμε, αλλά μόνο σε συγκεκριμένο σημείο όπου υπήρχε ένα συγκεκριμένο πλάσμα. Δόξα τω Θεώ, κάτι τέτοιο δεν ισχύει και, έχοντας αγκαλιά τον χάρτη, μπορέσαμε να βρούμε τον δρόμο μας προς το επόμενο σημαντικό σημείο της περιπέτειας. Ο χάρτης είναι ιδιαίτερα σημαντικός, όπως άλλωστε σε όλα τα metroidvania, αλλά στο Mio είναι ακόμη πιο χρήσιμος, γιατί δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πού πρέπει να πάμε και τι να κάνουμε. Το παιχνίδι απαιτεί αρκετό ψάξιμο από τον παίκτη, κάτι που μερικές φορές μας φάνηκε υπερβολικό, αλλά από την άλλη είχε κάποια πανέξυπνα και καλά κρυμμένα σημεία, τα οποία έπρεπε να αποκαλύψουμε για να προχωρήσουμε.
Ο τίτλος ακολουθεί κάθε γνωστό και… άγνωστο στοιχείο ενός metroidvania: από τα skills που ξεκλειδώνουμε στην πορεία και μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε σε περιοχές όπου πριν δεν μπορούσαμε, μέχρι τη σταδιακή απόκτηση νέων abilities που βοηθούν σε καίρια σημεία, όπως στη μάχη. Μάλιστα, εδώ έχουμε ένα σύστημα με microchips, τα οποία καταλαμβάνουν χώρο από το memory μας, ωθώντας μας να επιλέξουμε τι θα χρησιμοποιήσουμε, τι θα συνδυάσουμε και τι θα “θυσιάσουμε”, ώστε να ελευθερώσουμε χώρο και να εξοπλίσουμε ένα πιο δυνατό perk. Το σύστημα αυτό μας άρεσε αρκετά και θεωρούμε ότι εξελίσσεται με οργανικό τρόπο όσο προχωράει το παιχνίδι.
Η μάχη είναι ικανοποιητική, αν και λίγο πιο αργή σε σχέση, για παράδειγμα, με το Hollow Knight. Ο Mio δεν έχει μεγάλη μπάρα ζωής στην αρχή, ενώ το refill του health bar γίνεται μόνο σε συγκεκριμένα spots, με αποτέλεσμα να μιλάμε για ένα παιχνίδι που έχει σίγουρα μια άλφα πρόκληση. Τα mobs έχουν πάνω-κάτω την ίδια αντοχή με εμάς και “κόβουν” αρκετά με τα χτυπήματά τους. Το σύστημα μάχης έχει πιο βαριά αίσθηση σε σχέση με άλλα παιχνίδια, με αποτέλεσμα να μας λείπει κάποιες φορές λίγη ταχύτητα. Από την άλλη, υπάρχουν στιγμές — όπως σε συγκεκριμένα boss fights στο πρώτο μισό του τίτλου — όπου ο χαμηλότερος ρυθμός και τα βαριά χτυπήματα προσφέρουν μια ωραία, πιο μεθοδική αίσθηση.
Το Mio: Memories in Orbit δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο δύσκολο όσο τα Nine Sols ή Hollow Knight, αλλά έχει δύο στοιχεία που μας χάλασαν ελαφρώς το difficulty scaling. Προς το τέλος του παιχνιδιού υπάρχει ένα σημαντικό spike στη δυσκολία, κυρίως σε ό,τι αφορά το platforming, ενώ τα runbacks που χρειάζεται να κάνουμε σε κάποια boss fights μετά το respawn μάς φάνηκαν αρκετά κουραστικά. Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, το Mio δεν καταφέρνει να φτάσει στα πραγματικά κορυφαία του είδους. Ορισμένες σχεδιαστικές επιλογές, όπως τα κουραστικά runbacks και το απότομο spike δυσκολίας προς το τέλος, χαλάνε ελαφρώς τη συνοχή της εμπειρίας, ενώ ο όχι και τόσο στρωτός ρυθμός στη μάχη δεν θα ταιριάξει σε όλους. Δεν πρόκειται για κάτι που καταστρέφει το παιχνίδι — κάθε άλλο — αλλά είναι οι μικρές αυτές λεπτομέρειες που το κρατούν ένα βήμα πίσω από τα μεγάλα ονόματα του genre.
Όταν όμως επενδύει κανείς, αντί για ένα 15ωρο που διαρκεί περίπου το απλό playthrough, σχεδόν 30 ώρες επειδή ψάχνει και τα γύρω-γύρω, προφανώς κάτι κάνει σωστά το παιχνίδι. Πράγματι, το Mio: Memories in Orbit παρουσιάζει μια ιδιαίτερα στιβαρή εμπειρία για όσους ψάχνονται για καλά και ποιοτικά 2D action platformers. Οι developers έφτιαξαν μια περιπέτεια με καλό ρυθμό, σοβαρό combat system, έναν όμορφο κόσμο και συνεχή επιβράβευση για εκείνους που επενδύουν στο exploration. Αν ψάχνετε κάτι που θα καλύψει το κενό που άφησαν πίσω τους άλλα γνωστά παιχνίδια του είδους, ο νέος τίτλος της Douze Dixiemes θα σας καλύψει και με το παραπάνω.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity