Το οπτικοακουστικό κομμάτι ενός βιντεοπαιχνιδιού είναι τρομερά σημαντικό για τη δημιουργία θετικών εντυπώσεων. Ναι, κατά γενική ομολογία το ρητό “gameplay is king” ισχύει, αλλά όταν μιλάμε για reveal trailers και πρώτες εντυπώσεις, τα γραφικά ή το artstyle παίζουν καθοριστικό ρόλο. Κάτι που είναι λογικό, μιας και οι μηχανισμοί ενός παιχνιδιού απαιτούν χρόνο για να τους ανακαλύψει κανείς και να τους κρίνει, ενώ τα πολύ εντυπωσιακά γραφικά ή ένα εικαστικό που ξεχωρίζει μπορούν να κερδίσουν την προσοχή του κοινού μέσα σε 1-2 λεπτά.
Ακριβώς αυτό το πράγμα έγινε με το MOUSE: P.I. For Hire, μία indie κυκλοφορία που έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της από το πρώτο κιόλας τρέιλερ. Μία noir, cartoon-like προσέγγιση που παραπέμπει στη θρυλική εποχή των κινουμένων σχεδίων του ’30 ήταν αρκετή για να ενθουσιάσει το gaming κοινό, που συνηθίζει να στηρίζει τέτοιου είδους project, όπως π.χ. έγινε με μία αντίστοιχη προσέγγιση στο Cuphead. Βέβαια, αν εξαιρέσουμε τα εικαστικά κομμάτια τύπου rubber hose, ο τίτλος του πολωνικού στούντιο Fumi Games δεν έχει καμία σχέση με το προαναφερθέν παιχνίδι του 2017, μιας και πρόκειται για ένα first-person shooter. Ο χρήστης χειρίζεται τον ντετέκτιβ Jack Pepper, έναν κάτοικο ενός κόσμου γεμάτου από ανθρωπόμορφα ποντίκια, με τα πάντα να διαδραματίζονται στην πόλη του Mouseburg.
Τα γραφικά και το εικαστικό προσφέρουν ακριβώς αυτό που υποσχέθηκαν εξαρχής, με το κοινό να φέρνει στο νου του τις πρώτες εμφανίσεις του Mickey Mouse επί Steamboat Willie. Η επιρροή των κινουμένων σχεδίων της Fleischer Studios (π.χ. Betty Boop), που ανήκουν στην ίδια εποχή, είναι ακόμη πιο έντονη, με τα rubber hose animations να αποτελούν τον βασικό άξονα του artstyle του τίτλου. Τα πόδια και τα χέρια των χαρακτήρων είναι σαν λάστιχα (λυγίζουν υπερβολικά και δεν έχουν ουσιαστικά αρθρώσεις) και τα πάντα κινούνται με εκείνη την bouncy και καρτουνίστικη αίσθηση των παλιών κινουμένων σχεδίων του 1930. Όλα τα sprites, οι εχθροί, τα όπλα και ακόμη και το UI σχεδιάστηκαν στο χέρι με παραδοσιακά animations, σαν να βγήκαν κυριολεκτικά από studio της δεκαετίας του ’30. Δεν πρόκειται για 3D μοντέλα με cel-shading, αλλά για καθαρό 2D animation μέσα σε 3D περιβάλλον.
Αν συνυπολογίσουμε και την ύπαρξη ενός καταπληκτικού jazz soundtrack και τη σκοτεινή ιστορία ενός ντετέκτιβ, είναι σαν να πήραμε τον Felix The Cat ή τον Mickey Mouse και να τον πετάξαμε σε μία ταινία του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Οι συγκρίσεις δεν είναι τυχαίες, αφού και το παιχνίδι διαδραματίζεται χρονικά εκείνη την εποχή, ενώ τα πάντα είναι σε μαυρόασπρο. Σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι δεν πρόκειται για κάποιο “παιδικό” σενάριο, αλλά έχουμε να κάνουμε με splatter σκηνικά όταν σκοτώνουμε αντιπάλους, ενώ διάλογοι και ύφος θυμίζουν περισσότερο Roger Rabbit παρά κάποια χαρούμενη περιπέτεια του Mickey. Το χιούμορ και οι ατάκες αποτελούν φυσικά αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της περιπέτειας ενός ντετέκτιβ-ποντικού και σε αυτό φυσικά συμβάλλουν και τα voice overs, και συγκεκριμένα εκείνα του Troy Baker, ο οποίος υποδύεται τον κεντρικό μας ήρωα, Jack Pepper.
Θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, ότι το MOUSE: P.I. For Hire παίρνει σχεδόν άριστα στον οπτικοακουστικό τομέα. Δεν προσφέρει μονάχα τα κλασικά Performance και Quality Mode στο PlayStation 5, αλλά και μία εντυπωσιακή γκάμα παραμετροποίησης τόσο του οπτικού τομέα όσο και του ίδιου του εικαστικού ύφους. Τα πάντα – από τα όπλα που “ζωντανεύουν” μέχρι τη noir ατμόσφαιρα και το jazz soundtrack – θυμίζουν παραγωγή μεγάλου gaming studio που ασχολήθηκε με την χρυσή εποχή του animation. Το μόνο που προδίδει κάποιες στιγμές ότι πρόκειται για indie παραγωγή είναι τα τεχνικά ζητήματα που συναντήσαμε, όπως τα κολλήματα και τα frame drops στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού, όταν μπαίναμε στο κεντρικό μπαρ του hub world. Το πρόβλημα εμφανίστηκε ανεξάρτητα από το graphic mode που είχαμε επιλέξει, τόσο σε PS5 όσο και σε PS5 Pro. Βέβαια, αυτά τα βλέπουμε και από τις μεγάλες εταιρείες, ενώ δεν θα έπρεπε, οπότε όντως όλο το πακέτο δίνει την αίσθηση ενός τίτλου μεγάλου publisher, με τα καλά του και τα κακά του.
Τι σημαίνει όμως ακριβώς hub world και τι πραγματεύεται ουσιαστικά αυτή η ιστορία; Στο MOUSE: P.I. For Hire αναλαμβάνουμε τον ρόλο του ιδιωτικού ντετέκτιβ Jack Pepper, ενός σκληροτράχηλου αλλά σαρκαστικού πρωταγωνιστή που μπλέκει σε μια υπόθεση πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Αυτό που ξεκινά ως μια φαινομενικά απλή εξαφάνιση οδηγεί γρήγορα σε ένα νήμα από διαφθορά, εγκληματικές συμμορίες, σκοτεινά εργαστήρια και φιγούρες της πόλης που δείχνουν να κρύβουν περισσότερα απ’ όσα λένε. Η πόλη του Mouseburg λειτουργεί σχεδόν σαν ξεχωριστός χαρακτήρας, γεμάτη μυστικά, υπόγειες διαδρομές και πρόσωπα που τροφοδοτούν διαρκώς την αίσθηση ενός noir μυστηρίου. Αντί, λοιπόν, η ιστορία να ξεδιπλώνεται με γραμμική αποστολή πίστα προς πίστα, το παιχνίδι οργανώνει την πρόοδό του γύρω από αυτό το hub, το οποίο λειτουργεί ως βάση επιχειρήσεων και νευραλγικό σημείο για την εξέλιξη της έρευνας.
Αφού παίξουμε το τύπου prelude του παιχνιδιού που καταλήγει σε cliffhanger, ξεκινάμε την περιπέτεια από το προαναφερθέν hub world, όπου θα βρούμε shops για να αγοράσουμε σφαίρες, ένα ειδικό εργαστήριο που ξεκλειδώνεται αργότερα για upgrades όπλων, ένα mini game με κάρτες και φυσικά το κεντρικό μας γραφείο, όπου καρφιτσώνουμε τα clues που θα μας οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου. Όταν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε το κεντρικό σημείο της πόλης, ανοίγεται μπροστά μας ένα overworld και με το αμάξι μας οδηγούμε στην επόμενη περιοχή, όπου θα ολοκληρώσουμε κάποια quests. Καλό είναι να τονίσουμε ότι δεν πρόκειται για κάποιο παιχνίδι με τεράστιες ελευθερίες, είναι πολύ συγκεκριμένες οι περιοχές που μπορούμε να επισκεφθούμε, με τα πάντα να ξεκλειδώνουν και να κλειδώνουν σύμφωνα με το σενάριο.
Το οποίο σενάριο είναι ικανοποιητικό, γεμάτο σε διάρκεια, αλλά χωρίς να μας μένει και αξέχαστο. Λείπουν λίγο τα εντυπωσιακά σκηνικά, κάποιοι χαρακτήρες που θα δώσουν το κάτι παραπάνω, γενικότερα του λείπει αυτό το “τσικ” που θα έδινε στο παιχνίδι άλλη χάρη. Για να μην παρεξηγηθούμε πάντως, το MOUSE: P.I. For Hire προσφέρει μία σεναριακά γεμάτη εμπειρία, πολύ ανώτερη απ’ αυτό που θα περιμέναμε από ένα απλό και διασκεδαστικό shooter. Μάλιστα δεν λείπουν τα πάμπολλα collectible που δίνουν λόγω στον παίκτη να σκουπίσει τις περιοχές, ενώ θα θέλαμε να είναι λίγο πιο ανοιχτοχέρηδες με το θέμα του in-game currency. Στα του gameplay, μας έλειψε λίγο η εμφατική αίσθηση των όπλων, γενικότερα είναι λίγο πιο flat αυτό που μας αφήνει εν ώρα δράσης, ενώ οι αντίπαλοι από ένα σημείο και μετά μας κούρασαν, επειδή έλειψε λίγο ο πλουραλισμός. Αντίθετα, από όπλα και εκρηκτικά δηλώνουμε κάτι παραπάνω από ικανοποιημένοι, ενώ το παιχνίδι στηρίζεται σ’ ένα πολύ απλό μοτίβο gameplay που ρολάρει άψογα: shoot, reload και γρήγορη αποφυγή που καταναλώνει ένα είδος stamina bar. Επίσης, ο Jack Pepper αποκτά και άλλες ικανότητες όσο προχωρά το παιχνίδι, όπως π.χ. να κάνει glide με την ουρά του, να περπατά σε τοίχους και διάφορες άλλες ενέργειες. Προφανώς και όλα αυτά συνδυάζονται με ξεκάθαρους γρίφους ή με ειδικές μανούβρες που θα μας βοηθήσουν σε boss fights ή enemy rush rooms.
Φαντασία υπήρχε σίγουρα στη δημιουργία των περιοχών, ίσως το μοναδικό στοιχείο μαζί με τα όπλα όπου επιχειρήθηκε μία αρκετά δημιουργική προσέγγιση. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία είναι πολύ καλά, αλλά και αρκετά safe και προβλέψιμα. Καλό παράδειγμα αυτής της λογικής είναι και το mini game με κάρτες που έχει το παιχνίδι, το οποίο είναι ένα Yπερατού με μπέιζμπολ. Αν το συγκρίνουμε π.χ. με το Gwent στο Witcher 3, είναι η μέρα με τη νύχτα. Πολύ πιο απλοϊκό, πολύ πιο ξεκάθαρο ύφος χωρίς υπερβολικό βάθος, και αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζουν και τη μεγάλη εικόνα του MOUSE: P.I. For Hire.
Από την άλλη όμως, δεν χρειάζεται όλα να φτάνουν το επίπεδο ενός Witcher 3 για να διασκεδάσουμε και να εκτιμήσουμε αυτό που προσφέρει ένας τίτλος μέσα στα δικά του μέτρα και φιλοδοξίες. Ναι, η Fumi Games έριξε ξεκάθαρα το μεγαλύτερο βάρος στο καταπληκτικό εικαστικό του παιχνιδιού, αλλά το σημαντικό είναι ότι δεν έμεινε μόνο εκεί. Το υποστήριξε με στιβαρά, έστω και ελαφρώς προβλέψιμα, gameplay συστήματα που λειτουργούν μεταξύ τους, με ένα hub structure που δίνει χαρακτήρα στην πρόοδο, με gunplay που παρά τις μικρές αδυναμίες του παραμένει ευχάριστο και με αρκετές ιδέες που, έστω και αν δεν αξιοποιούνται όλες στον μέγιστο βαθμό, δίνουν προσωπικότητα στην εμπειρία.
Το MOUSE: P.I. For Hire προσφέρει ένα διασκεδαστικό και έντονο 10ωρο, με ισορροπημένο επίπεδο δυσκολίας, ωραίο ρυθμό και μια αισθητική ταυτότητα που δύσκολα ξεχνιέται. Μπορεί να μην κάνει το βήμα προς την απόλυτα σπουδαία indie κυκλοφορία, γιατί του λείπει λίγη περισσότερη τόλμη σε σενάριο και βάθος μηχανισμών, όμως πετυχαίνει κάτι εξίσου σημαντικό: να είναι ξεχωριστό. Και σε μια εποχή όπου τόσα shooters μοιάζουν μεταξύ τους, αυτό από μόνο του έχει αξία. Είναι ένα φιλόδοξο, καλοφτιαγμένο και ιδιαίτερα ευχάριστο ντεμπούτο, που μας κάνει να θέλουμε να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Fumi Games στο επόμενο βήμα της.
The Last of Us Part III: Ο Neil Druckmann ίσως ετοιμάζει μια μεγάλη έκπληξη
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity